Jethro Tull (και πάλι)

Κοντεύει σχεδόν ένας χρόνος από τον περασμένο Απρίλιο που εξηγούσα, αλαζονικός και ανύποπτος, τους λόγους που δε μου προκαλούσε «ρίγη συγκίνησης» η είδηση ότι θα ξαναπαίξουν οι Jethro Tull στην Ελλάδα.
Εν τέλει εκείνες τις συναυλίες τις έχασα και φέτος -στην επέτειο των 40 χρόνων τους- όσο βλέπω και ξαναβλέπω τις ημερομηνίες και τα μέρη της περιοδείας τους δίχως να βρίσκω ανάμεσά τους τη Θεσσαλονίκη ή την Αθήνα, με πιάνει μια φριχτή μελαγχολία...
"Funny old thing, sentimentality………"

She Talks To Rainbows

Με ενοχλεί αυτή η νοοτροπία που παρατηρώ τριγύρω μου της αφειδούς συσσώρευσης ψηφιακών αρχείων εικόνας και ήχου απ' τον καθένα μόνο και μόνο γιατί είναι εύκολο. Μια λογική του «δε με πολυνοιάζει κιόλας, αλλά άστο να υπάρχει»… Μου φαίνεται ότι απαξιώνεται έτσι όλο και περισσότερο η σημασία της πνευματικής εργασίας και ταυτόχρονα η ασχολία παύει να είναι «βλέπω ταινίες» ή «ακούω μουσική» και γίνεται «κατεβάζω αφειδώς χωρίς ουσιαστικό κριτήριο».

Όλος αυτός ο πρόλογος προέκυψε για να εξηγηθώ προτού φτάσω στην ουσία του κειμένου. Παρόλο λοιπόν που αποφεύγω να μαζεύω πράγματα χωρίς να ξέρω τι είναι, έβρισκα εδώ και καιρό στον υπολογιστή μου ένα album με το μυστήριο ψυχεδελικό εξώφυλλο και τα ωραία μάτια με το ύποπτο βλέμμα που όσο κι αν έσπαγα το κεφάλι μου αδυνατούσα να θυμηθώ πως διάολο βρέθηκε εκεί και τι ακριβώς ήταν. Και σαν από αντίδραση απέφευγα καν να το ακούσω και πήγαινα παρακάτω αφήνοντάς το «απλά να υπάρχει»…

Εντάξει, για να μη το πολυκουράζω μια μέρα το άκουσα και με χτύπησε στο κεφάλι. -Μαλάκα, τι'ν'αυτό; -Ronnie Spector. -…? -Η τραγουδίστρια των Ronettes. -A!

Το «αυτό» λοιπόν ήταν το "She Talk To Rainbows", ένα EP που κυκλοφόρησε το 1999 η Ronnie Spector με διασκευές. Η χροιά της φωνής της φέρνει λίγο στη Marianne Faithfull, αλλά το βάθος και η τεχνική της είναι ασύγκριτα. Ομολογώ ότι γνώριζα ελάχιστα γι' αυτή (κι ας έχει καμιά σαρανταρία χρόνια solo καριέρας, τι να πω…), μόνο κάποια τραγούδια των Ronettes (girl-group στη δεκαετία του '60) που έτσι κι αλλιώς δε με ενθουσίαζαν κιόλας. Αλλά αυτό ήταν κάτι! 22 λεπτά, 6 κομμάτια όπου το ένα είναι επανάληψη του τρίτου. Μικρή διάρκεια (EP γαρ) αλλά τι περιεχόμενο,έτσι; Δε ξέρω τι αίσθηση είχε κάνει το '99 που κυκλοφόρησε, αλλά νομίζω ότι είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό! Κι ας είναι διασκευές…

Last but not least: την παραγωγή του album την έκανε ο γνωστός και μη εξαιρετέος Joey Ramone. Αυτό ίσως δίνει μία εξήγηση για το πώς βρέθηκε στην κατοχή μου.

1. She Talks To Rainbows: το διαμάντι του album. Ένα όχι ιδιαίτερα γνωστό τραγούδι των Ramones που με τη φωνή της Spector απογειώνεται σε άλλα επίπεδα. Ασύλληπτο τραγούδι!

2. Don't Worry Baby: Αυτό είναι ένα τραγούδι των Beach Boys που γράφτηκε αρχικά για τη φωνή της Spector, η οποία αξιώθηκε να το πει μόλις τριάντα χρόνια αργότερα. Η ερμηνεία της πάντως στέλνει τους γλυκερούς ΒΒ κυριολεκτικά για ύπνο…

3. You Can’t Put Your Arms Around a Memory: το αριστούργημα το Johnny Thunders των New York Dolls μ' έναν απ' τους πιο όμορφους τίτλους που έχουν υπάρξει σε τραγούδι. Σ' ένα πρώτο επίπεδο αναφέρεται στην εξάρτηση απ' την ηρωίνη, αλλά η συγκεκριμένη εκτέλεση καταφέρνει νομίζω να του δώσει ένα πιο ευρύ περιεχόμενο. Επαναλαμβάνεται στο τέλος του EP με τον Joey στα φωνητικά και δε σου κακοφαίνεται καθόλου.

4. Bye Bye Baby: Κάπου εδώ μπαίνει στο παιχνίδι και ο mr. Producer! Άλλο ένα τραγούδι των Ramones (απ' αυτά που γούσταρε ο Joey, όχι απ' τα άλλα…) σε ντουετάκι. Μιλάει για το χωρισμό με τόσο ψύχραιμο και οξυδερκή τρόπο που σου σηκώνεται η τρίχα… Well I guess it's over and it's done/ We had some good times, we had fun/ We drove each other crazy/ I'll always love you baby…

5. I Wish I Never Saw The Sunshine: Ένα παλιό τραγούδι των Ronettes αυτή τη φορά και πάλι με θέμα το χωρισμό. Ίσως το λιγότερο ενδιαφέρον κομμάτι που ακούγεται πάντως εξίσου ευχάριστα χάρη σ' αυτή τη θεία φωνή, τη φωνή της Ronnie Spector.

Εις μνήμην Roy Scheider

Bye Bye Life

"Τελευταίες Λέξεις"

Έψαχνα κάποιες πληροφορίες για την κρητική μουσική σε κάποια site όταν έπεσα με έκπληξη πάνω σ' ένα άρθρο που γινόταν αναφορά στον Werner Herzog. Αφορμή ήταν ένα δωδεκάλεπτο ταινιάκι που είχε γυρίσει ο Γερμανός σκηνοθέτης το 1968 στην Κρήτη στο περιθώριο των γυρισμάτων της πρώτης του μεγάλου μήκους ταινίας "Signs of life". Το "Letzte Worte" αφηγείται με κάπως σουρεαλιστικό τρόπο την ιστορία ενός λυράρη που πέρασε κάποια χρόνια της ζωής του στη Σπιναλόγκα, το νησάκι απέναντι απ΄την Κρήτη όπου έστελναν τους λεπρούς τους απ' τις αρχές μέχρι τα μέσα περίπου του 20ού αιώνα. Όταν αποφασίστηκε να σταματήσει η λειτουργία αυτής της ιδιότυπης εξορίας, ο λυράρης αρνήθηκε να επιστρέψει κι αφού η αστυνομία μεσολάβησε για να τον φέρει πίσω δια της βίας, αυτός κλείστηκε στο σπίτι του αρνούμενος οποιαδήποτε επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο.
Ψευδο-ντοκυμαντέρ με φοβερές συνεντεύξεις σε εξωτερικούς χώρους όπου τα λόγια επαναλαμβάνονται συνεχώς (εκπληκτικές οι σκηνές με τους αστυνόμους), αλλά και συγκλονιστικά πλάνα-ντοκουμέντα απ' τη Σπιναλόγκα (ειρήσθω εν παρόδω υπάρχει και μια αξιόλογη πρόσφατη μικρού μήκους ταινία του Κώστα Αθουσάκη με τίτλο "Σπιναλόγκα" που πραγματεύεται, με πολύ διαφορετικό βέβαια, τρόπο επίσης τη δυσκολία επανένταξης των λεπρών στη τοπική κοινωνία).

Για τους λάτρεις της κρητικής μουσικής το ενδιαφέρον εστιάζεται στον λυράρη Αντώνη Παπαδάκη που ενσαρκώνει τον ήρωα, ενώ για τους κινηματογραφόφιλους στην πρωτολειακή αλλά άκρως ενδιαφέρουσα απόπειρα του Herzog που βρίσκεται ΕΔΩ...

Εθελούσια φυλακή

Δεν ήθελε καθόλου να συναναστρέφεται με πολύ κόσμο κι όταν χρειαζόταν να το κάνει ένοιωθε πραγματικά χάλια! Από μικρός είχε μάθει να είναι μόνος του και αυτό δε μπορούσε ν' αλλάξει εύκολα. Ανάμεσα σε άγνωστους ανθρώπους αισθανόταν εκτεθειμένος και αδύναμος, σα να του κλέβουν όλη την ενέργεια με κάποιον ύπουλο τρόπο.

Δεν ήταν αγοραφοβία αυτό που είχε, μόνο μια ειλικρινής και βαθιά απέχθεια για όλες τις ενέργειες που απαιτούσαν την επαφή του με πολλούς ανθρώπους ταυτόχρονα. Ήταν κάτι που τον έπνιγε και στην τελική ίσως απλά ήταν μόνο ένα ταλέντο που του έλειπε… Ωστόσο δεν ήταν μισάνθρωπος! Αντιθέτως επιθυμούσε και απολάμβανε την ανθρώπινη συντροφιά και γοητευόταν απ' το βάθος του μυστηρίου που έκρυβε ο κάθε άνθρωπος. Αποζητούσε όμως την προσωπική επαφή! Τους ήθελε όλους, αλλά έναν-έναν, όχι μαζί… Τον ενδιέφερε το άτομο -το κάθε άτομο- και πολύ! Είχε μάλιστα πολύ ανεπτυγμένη την ικανότητα να παρατηρεί, να ακούει και να κατανοεί τους ανθρώπους που τον προσέγγιζαν. Κι ήταν ανοιχτός σε όλους, άσχετα αν οι περισσότεροι απέφευγαν να έρθουν ουσιαστικά κοντά του. Τους έμοιαζε παράξενος και σνομπ.

Κι ήταν πράγματι παράξενος ο τρόπος που συμπεριφερόταν, κάτι που κάποια στιγμή τον οδήγησε αναπόφευκτα στην απομόνωση. Δεν ήθελε να βγαίνει έξω κι όταν σπανίως το επιχειρούσε ήταν απρόσιτος, στρυφνός και στην πραγματικότητα αμήχανος. Δεν άντεχε τις τυπικές συζητήσεις, τις μεθυσμένες κουβέντες των θαμώνων των μπαρ, τις αμπελοφιλοσοφίες και τους χαβαλέδες της παρέας, τους σαχλούς έρωτες και όλες τις επιφανειακές εν γένει διασκεδάσεις. Αυτός έβρισκε νόημα μόνο στο να κάθεται σπίτι του, τριγυρισμένος απ' τα χιλιάδες βιβλία του, τα ανακατεμένα χαρτιά του και τις πολύπλοκες σκέψεις του. Πίστευε πως μόνο μέσα απ' την κατάδυση στην προσωπική του άβυσσο θα έφτανε στους ουρανούς που τόσο λαχταρούσε, εκεί που θα τους έβρισκε όλους και όλα έτσι όπως ήθελε, έτσι όπως έπρεπε να είναι: γυμνοί μες στην ουσία τους…

Ακολουθώντας πιστά αυτή την πρακτική όμως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν ακριβώς όπως τα περίμενε μέσα στα χρόνια… Απομονωμένος είχε βέβαια την ευκαιρία και όλη την άνεση να λειτουργήσει όπως ακριβώς αυτός ήθελε χωρίς τίποτα να τον αποσπάει απ' τους στόχους που ο ίδιος είχε θέσει. Η απομάκρυνσή του όμως απ' τους ανθρώπους του στερούσε όλα αυτά τα πράγματα που πίστευε ότι θα κέρδιζε μακριά τους... Του έλειπε η φλόγα, η όρεξη για ζωή, η κινητήρια δύναμη που τον παρακινούσε μέχρι τότε. Η αναζήτηση της ουσίας ήταν ένα μάταιο παιχνίδι του μυαλού χωρίς τους ανθρώπους δίπλα του. Η έμφυτη μελαγχολία του άρχισε να υπερισχύει και να οδηγεί σιγά-σιγά το μυαλό του στην αδράνεια. Αμελούσε όλα σχεδόν όσα είχε προγραμματίσει να κάνει και τα βιβλία του έμεναν σκονισμένα στις βιβλιοθήκες. Συγκινούνταν ακόμα από τα ίδια πράγματα, αλλά δεν είχε τη δύναμη να ολοκληρώσει τίποτα. Δεν έκανε όσα ήθελε αλλά μόνον όσα η ραθυμία του του επέτρεπε. Τα σχέδια παρέμεναν σχέδια και τα όνειρα παρέμεναν για πάντα όνειρα… Έφτασε στο σημείο να υιοθετεί παρόμοιες συμπεριφορές μ' αυτές που είχε απορρίψει. Όταν τον επισκέπτονταν οι λιγοστοί, εναπομείναντες φίλοι του τους αντιμετώπιζε ψυχρά και απέφευγε να μιλήσει για οτιδήποτε ουσιαστικό κι όταν τηλεφωνούσαν δε πρόσεχε αυτά που του έλεγαν. Στο πεδίο του έρωτα δε είχε περιέλθει σε κατάσταση οριστικής παραίτησης. Μόνο το πληρωμένο σεξ τον ικανοποιούσε πλέον κι αυτό μόνο εφόσον δε τον ανάγκαζε να καταβάλει την οποιαδήποτε προσπάθεια. Κατά τ' άλλα καθόταν μόνος μη κάνοντας τίποτα ή αφήνοντας τον εαυτό του να ξεχνιέται με τις ώρες χαζεύοντας τηλεόραση ή κοιτώντας απλά ένα τσιγάρο να καίγεται.

Έτσι το όμορφο διαμέρισμα που είχε επιλέξει για προσωπικό του καταφύγιο, είχε γίνει γι' αυτόν μια εθελούσια, κατά βάθος, προσωπική φυλακή. Τώρα θέλει να δραπετεύσει απ' όλα αυτά, αλλά δε ξέρει το πώς… Το θέλει στ' αλήθεια όμως..;

Κακεντρέχειες...

My Name is Luca...

...Luca Toni

Ποδοσφαιρικό και ολίγον κακεντρεχές σχολιάκι για τους φίλους απ' τη Χαριλάου που την Κυριακή τους περιμένουμε σπίτι μας χωρίς, τον πάντα αγαπητό λόγω Φλωρεντίας, Τόνι αλλά με ανάλογες διαθέσεις. Πάντα τέτοια!

Let It Snow

Παρόλο που οι γιορτές (και δη οι θρησκευτικές) και τα πανηγύρια δεν είναι το φόρτε μου, τα Χριστούγεννα μου αρέσουν. Όπως και στον περισσότερο κόσμο δηλαδή. Μου αρέσει αυτή η ατμόσφαιρα στην πόλη, οι φωτισμένοι δρόμοι, τα στολισμένα δέντρα, οι φίλοι που πηγαινοέρχονται, τα χιόνια... Όλα είναι ωραία όταν είσαι σπίτι σου, με τους ανθρώπους που αγαπάς. Αν δεν είσαι όλα αυτά μοιάζουν ειρωνικά, σαχλά και αχρείαστα. "People are strange, when you 're a stranger".
Μαθαίνω ότι στη Θεσσαλονίκη χιονίζει για τα καλά. Ελπίζω να μπορέσω να το διαπιστώσω και μόνος μου σε λίγες ώρες γιατί πολύ ανησυχώ...

Justice for all

Πριν από 20 ακριβώς χρόνια, το 1987, οι Jethro Tull κυκλοφορούσανε το 17ο album της, ελαφρώς στραπατσαρισμένης εκείνη την περίοδο, καριέρας τους: το Crest Of A Knave. Ένα album που σκόρπισε ενθουσιασμό στους απανταχού θαυμαστές τους, όχι φυσικά γιατί έφτανε την ποιότητα ενός Aqualung, ενός Thick As A Brick ή ενός Heavy Horses (λίγα μόνο από τα αριστουργήματά τους), αλλά για δύο άλλους πολύ συγκεκριμένους λόγους: από τη μία γιατί αποδείκνυε στους φαν ότι το σοβαρότατο πρόβλημα που είχε ο Ian Anderson τα προηγούμενα χρόνια με τη φωνή του είχε πια ξεπεραστεί και από την άλλη επειδή το Crest Of A Knave σήμανε την εγκατάλειψη του ηλεκτρονικού ήχου που είχε, ανεξήγητα, ενσωματώσει στη μουσική του ο Ian Anderson στις αρχές της δεκαετίας και που λίγο έλειψε να προκαλέσει, εκτός απ' τη μαζική εγκατάλειψη των πιστών τους, την οριστική διάλυση του γκρουπ. Όπως και να 'χει το Crest OF A Knave ήταν ένας καλός δίσκος από τους Tull μετά από περίπου 8 χρόνια ξηρασίας και το γεγονός ότι μέχρι και σήμερα οι γερόλυκοι περιλαμβάνουν στις συναυλίες τους ακόμα τραγούδια όπως το Budapest, το Steel Monkey ή το Farm On The Freeway δείχνει να το επαληθεύει.

Εν τέλει αυτός ο δίσκος που ξαναέφερε ουσιαστικά τους Jethro Tull στη ζωή επιβραβεύτηκε από τη μουσική βιομηχανία με το πρώτο, κι αν δε κάνω λάθος τελευταίο, τους Grammy. Προσωπικά τα βραβεία στην τέχνη, κι εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, με αφήνουν αδιάφορο για ένα σωρό λόγους που δεν είναι της παρούσης να αναφέρω. Ωστόσο θεωρώ πολύ χαριτωμένο το γεγονός αυτής της βράβευσης εξαιτίας όλων των αντιδράσεων που επακολούθησαν από συγκροτήματα, οπαδούς κλπ. Γιατί ξέχασα να αναφέρω ότι το βραβείο που κέρδισαν οι Tull ήταν στην κατηγορία για Hard Rock/ Heavy Metal album, κάτι μάλλον βλάσφημο για όσους κινούνται σ' αυτούς τους χώρους! Κι ακόμα πιο βλάσφημο ότι το κέρδισαν εις βάρος των Metallica που με το τέταρτό album τους ...And Justice For All ήταν μια σταθερή δύναμη στον χώρο του μέταλ και φυσικά το μεγάλο φαβορί για το βραβείο! Οι απέχοντες Tull δέχτηκαν, κατά τον μύθο, τις αποδοκιμασίες του κοινού και την ειρωνεία όλης της συντεχνίας, κάτι που φαίνεται πολύ καλά στο παρακάτω απολαυστικό βίντεο.

Από την επόμενη χρονιά οι κατηγορίες χωρίστηκαν σε hard rock και metal και φυσικά οι Metallica κέρδισαν το συγκεκριμένο βραβείο κάμποσες φορές. Την πρώτη δε απ' αυτές δε παρέλειψαν να ξαναειρωνευτούν, όπως φαίνεται και στο βίντεο, τους Jethro Tull, ευχαριστώντας τους που δεν έβγαλαν καινούργιο δίσκο. Πολύ αργότερα πάντως τραγούδησαν σε live ένα δικό τους τραγούδι το Cross- Eyed Mary, σαν αναφορά περισσότερο στους Maiden φαντάζομαι. Ωστόσο αυτή η ιστορία με το βραβείο που κατέληξε σε λάθος χέρια με κάνει να χαμογελώ ακόμα και σήμερα μιας και είναι μια από τις ελάχιστες περιπτώσεις που η σκέψη και η καλλιτεχνική δημιουργία που εκπροσωπούν μουσικοί σαν τον Ian Anderson κερδίζουν, έστω και συγκυριακά, την κυριαρχούσα μουσική βιομηχανία που κάτω απ' την ζωώδη δυναμική της κρύβεται, στις πιο πολλές περιπτώσεις, το απόλυτο τίποτα. Justice for all!

Κι όπως είπε κι ο Ian Anderson: Flute is a heavy, metal organ.

Σχολικές γιορτές και παρελάσεις (μπρρρ)

Έχουν περάσει κάμποσα χρόνια από τότε που σταμάτησα να πηγαίνω σχολείο αλλά οι σχολικές γιορτές που γίνονταν πάντα τέτοιες μέρες και οι λοιπές "εθνικής μνήμης" εκδηλώσεις -κατάλοιπα φασιστικών καθεστώτων- μου προκαλούν ακόμα και σήμερα μια βαθιά ανατριχίλα.

Φυσικά όταν πήγαινα εγώ σχολείο καμία δικτατορία δεν υπήρχε να τα επιβάλει όλα με τους "χαριτωμένους" τρόπους της, αλλά οι περισσότεροι καθηγητές έμοιαζαν να μην το είχαν προσέξει, αναπαράγοντας με εκνευριστική συχνότητα γελοία κλισέ που θα μας έκαναν υποτίθεται να συναισθανθούμε (εμείς τα παιδιά) τις μεγάλες θυσίες "αυτών που πέθαναν για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι". (Παρεμπιπτόντως οι ίδιοι πάνω-κάτω καθηγητές που εξήραν το "ηρωικό Όχι" του δικτάτορα Μεταξά ήταν που θυμόντουσαν με συγκίνηση το "ηρωικό Πολυτεχνείο" στην αντίστοιχη γιορτή της 17 Νοέμβρη…)

Εκτός απ' τους βαρετούς (έως αηδιαστικούς) λόγους των καθηγητών το υπέροχο σκηνικό των σχολικών εθνικών εορτών συμπλήρωναν οι τελείως κιτς σημαιοστολισμοί, τα αμήχανα ποιηματάκια των μαθητών, τα συνήθως κακοπαιγμένα, σχετικά ή άσχετα με την περίσταση, τραγούδια που προκαλούσαν τουλάχιστον λίγο ιλαρότητα, οι βαριεστημένες φάτσες, οι κλειστές πόρτες του σχολείου-φυλακής και ο απαραίτητος εθνικός ύμνος στο τέλος.

Το, με διαφορά όμως, χειρότερό μου ήταν οι παρελάσεις. Τόσο ιδιοσυγκρασιακά όσο και ιδεολογικά απεχθάνομαι οτιδήποτε παραπέμπει σε στρατό, στρατιωτική πειθαρχία, ομοιομορφία και ότι εν γένει εκφράζει την παντελή απουσία της λογικής και της ελεύθερης βούλησης. Απ' όλα αυτά χαρακτηρίζονται οι σχολικές παρελάσεις και είναι απαίσιο να φορτώνονται με όλα αυτά τα σκαιά φορτία ανήλικες συνειδήσεις. Προσωπικά ποτέ δεν έλαβα μέρος σε παρέλαση και αυτό ήταν κάτι που το πλήρωσα με διάφορους τρόπους στη διάρκεια του σχολικού μου βίου. Μόλις φέτος έμαθα ότι η συμμετοχή είναι έτσι κι αλλιώς προαιρετική…

Όπως και να έχει, ακόμα και σήμερα βρίσκω άκρως αποκρουστική την εικόνα των μαθητών που παρελαύνουν με δόξα και τιμή αποθεώνοντας τον νεοελληνικό σουρεαλισμό και χαίρομαι ιδιαίτερα που κάποιοι άνθρωποι έχουν δραστηριοποιηθεί κατά αυτού του ηλίθιου θεσμού. Από τη στιγμή μάλιστα που απ' ότι αντιλαμβάνομαι τα σχολεία πλέον έχουν αλλάξει αρκετά από τότε πήγαινα εγώ και η σύνθεση των μαθητών μόνο αμιγώς ελληνική δεν είναι, νομίζω ότι οφείλουν να εξαλειφθούν απ' τα σχολεία φαινόμενα (όπως είναι η πρωινή προσευχή, ο εκκλησιασμός, οι εθνικ(ιστικ)ές γιορτές, και φυσικά οι παρελάσεις) που, εκτός του ότι παράγουν λοβοτομημένους πολίτες, περιθωριοποιούν άδικα και κάποια παιδιά.

Κατά των "Αθανάτων" λόγος

Τυγχάνει να εκτιμώ ιδιαιτέρως το σουρεαλιστικό χιούμορ και μόνο ως τέτοιο μπορώ να εκλάβω την απόφαση της κατάσχεσης των μεταλίων από την (εκπεσούσα) Marion Jones και την πρόθεση της ΔΟΕ να τα δώσει στην (όχι και τόσο άσπιλη) Κατερίνα Θάνου...

Είναι, θεωρώ, υποκριτικός και ανήθικος τόσο ο τρόπος που οι υπεύθυνοι σηκώνουν επικριτικά το φρύδι μπροστά στα σκάνδαλα ντόπινγκ που αποκαλύπτονται κατά καιρούς (ωσάν να σκαναδαλίζονται οι ανήξεροι). Ενοχλητικός είναι κι ο κυνικός τρόπος που απαξιώνει ο κοινωνία τους μέχρι πρότινος αθλητικούς της ήρωες. Λειτουργούν όλοι σαν να πέφτουν (τάχαμου) από τα σύννεφα, έχοντας στην πραγματικότητα στο μυαλό τους τον σπαρτιάτικο νόμο: "κλέψε όσο θες, αρκεί να μη σε πιάσουν". Και βέβαια μπορεί οι αθλητές να μην είναι άμοιροι ευθυνών, αλλά νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο να τους αντιμετωπίζουμε σαν αυτό ακριβώς που είναι: χρυσοπληρωμένοι και προβεβλημένοι πρωταγωνιστές ενός βρώμικου και διεφθαρμένου θιάσου, που κακά τα ψέμματα μόνο σαν τέτοιος μπορεί να λογιστεί ο επαγγελματικός αθλητισμός.

Αν δεν υπήρχαν οι ασύστολες κρατικές πριμοδοτήσεις (σε πολλές χώρες όπως η Ελλάδα) για τους (με κάθε τρόπο) πρωταθλητές που καταστρέφουν συνειδήσεις, αν δεν υπήρχαν οι αμαρτωλές ανά τον κόσμο ομοσπονδίες να καλύπτουν τις κάθε είδους ανομίες για "το καλό του αθλήματος", αν δεν υπήρχαν οι "μη-κερδοσκοπικοί" οργανισμοί που στήνουν παγκόσμια πανηγυράκια με κάθε κόστος, αν δεν υπήρχαν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις που έχουν μπει στον αθλητισμό και βλέπουν τους αθλητές όχι σαν ανθρώπους αλλά σαν μηχανές παραγωγής δολαρίων και αν γενικότερα δεν υπήρχε ένας μηχανισμός κατασκευής υπερ-αθλητών, τότε μόνο θα μπορούσαμε να κατηγορήσουμε τον κάθε ντοπαρισμένο και ατιμασμένο αθλητή. Όμως τώρα με όλα αυτά τα δεδομένα, επιμένω πως, οι αθλητές δεν είναι παρά μόνο τα καλοπληρωμένα θύματα μιας καλοστημένης απάτης.

Γι' αυτό ας μου επιτρέψετε να μη συμμετέχω μαζί με τους ένοχους "αθανάτους" και την εθελοτυφλούσα κοινωνία στην αποκαθήλωση ενός ειδώλου που οι ίδιοι δημιούργησαν. Ας μου επιτρέψετε λοιπόν να επιμείνω στην εικόνα της Marion Jones όπως τη θυμάμαι: ψηλή, χαμογελαστή κι αγέρωχη να κυνηγάει πάντα με αξιοσημείωτη ταχύτητα το χρόνο και τους προσωπικούς της δαίμονες. Κι αυτοί οι τελευταίοι (που δεν είναι και τόσο προσωπικοί εδώ που τα λέμε) και πρόσωπα έχουν και ονόματα. Προς αυτούς και μόνο στρέφεται το δικό μου μένος.

Αποφθέγματα

"Πέτρα που κυλάει δε χορταριάζει" λέγανε οι παλιοί...

Ναι, αλλά και κάποιος που ξεριζώνεται συνέχεια πως διάολο θα μπορέσει κάποτε ν' ανθίσει;

Νοικοκυρά Νησιώτισσα ζητείται…

Επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά την κάκιστη σχέση μου με την (όποια) επικαιρότητα ποστάρω εδώ μια καταπληκτική αγγελία, αλιευμένη από τον τοπικό τύπο της Μυτιλήνης. Η αγγελία είναι φανερό ότι έχει πάρα πολύ ζουμί αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί και απορίες ως προς την πραγματική της φύση: α) είναι μια κανονική αγγελία και η "νοικοκυρά νησιώτισσα"ως οικονόμος είναι το νέο trend για τους πλούσιους του Πανοράματος; Ξοφλήσανε οι Φιλιππινέζες; (εδώ στο Ντεπώ που να τα μάθουμε τα νέα;), β) είναι μια συγκεκαλυμμένη σεξουαλική διαστροφή που περιλαμβάνει το άτεκνο ζευγάρι και τη "νοικοκυρά νησιώτισσα" (που μπορεί να είναι και φοιτήτρια), ίσως-ίσως και τη μαγείρισσα; ή γ) κάποιο κρυπτογραφημένο μήνυμα των Τούρκων που εποφθαλμιούν (φυσικά!) την ακριτική μας Λέσβο;;;

Όπως και να 'χει η αγγελία είναι όλα τα λεφτά και απ' τη μεριά μου εύχομαι στο ζευγάρι απ' το Πανόραμα να βρει αυτό ακριβώς που ψάχνει (δύσκολα τα πράγματα στην αγορά εργασίας, αν δεν είσαι μορφωμένος ούτε για οικονόμο δε σε παίρνουν)...

---------------------------------------------------------------------------

Με την ευκαιρία θυμήθηκα κι έναν τρομερό δίσκο που είχε βγάλει ο Μιχάλης Σιγανίδης πριν από χρόνια με τίτλο "Μικρές Αγγελίες". Αξίζει να τον ανακαλύψει κανείς! ΕΔΩ ένα μικρό δείγμα.

Να 'μαι πάλι εδώ

Έχει κάμποσο καιρό που ψιλο-εξαφανίστηκα, αφού ο χρόνος μου ήταν ιδιαίτερα περιορισμένος και τα κέφια μου μπλε σκούρα. Όμως μου αρέσει εδώ, και ως εκ τούτου να 'μαι πάλι…

Τα blogs φυσικά δεν έχουν ειδησεογραφικό χαρακτήρα, αλλά συνήθως εκφράζουν απλά τις εκάστοτε διαθέσεις/ απόψεις / εμπειρίες κ.λπ. του κατόχου ή των κατόχων τους. Παρόλα αυτά αισθανόμουν αρκετά παράξενα όταν όλο αυτό τον καιρό (κι ενώ πολλά και σημαντικά συνέβαιναν από κάθε άποψη) το μόνο που φαινομενικά είχα να εκφράσω εγώ για όλα αυτά ήταν η "διαδικτυακή μου μελαγχολία"… Φυσικά καθόλου έτσι δεν ήταν, αλλά αφού έτσι φαινόταν το ίδιο δεν κάνει;

Τέλος πάντων, παρά τους αρκετούς προβληματισμούς που έχω και που αισθάνομαι πως αφορούν πολλούς απ' τους φίλους συν-bloggers δεν επεκτείνομαι επί του θέματος. Επειδή μάλιστα απ' ότι διαπιστώνω στα τελευταία μου μηνύματα υπήρξα αρκετά γκρινιάρης λέω να ξορκίσω αυτή την κακή διάθεση μ' ένα εφηβικής οργής (και ουσιαστικής ορμής) τραγούδι που μπορείτε να κατεβάσετε από ΕΔΩ.

Και συνεχίζουμε...

Διαδικτυακή μελαγχολία

Ωχ, όχι..! Λες και δεν είναι αρκετά τα προβλήματα του φυσικού κόσμου που έχω να αντιμετωπίσω, πρέπει τώρα να φορτωθώ και αυτά του ψηφιακού…

Κάτι πάει στραβά… Κι ενώ στην πραγματικότητα ο αγώνας κόντρα στη μελαγχολία μου φαίνεται να με βρίσκει (στην παρούσα φάση τουλάχιστον) νικητή στα σημεία, στις διαδικτυακές μου μάχες βρίσκομαι συνεχώς ξαπλωμένος και με ματωμένη μύτη…

Δε ξέρω τι φταίει ακριβώς… Ενώ είναι πολλά αυτά που θέλω να πω, δυσκολεύομαι να γράψω έστω και την παραμικρή πρόταση. Κάτι με αποτρέπει… Κυρίως γι’ αυτά που έχουν σημασία… Κι όταν το κάνω πάντα μου φαίνεται κάτι λειψό, κάτι μισερό. Από την άλλη, ακόμα γουστάρω πολύ να διαβάζω τα κείμενα στα blog των φίλων μου και τις συζητήσεις που γίνονται, αλλά σπανίως συμμετέχω. Προς τι όλα αυτά; Δε ξέρω… Από τεμπελιά μήπως; Δε θα ήταν καθόλου πρωτότυπο, αλλά μάλλον όχι..! Τότε;

Ως ένα σημείο θα έλεγα ότι ευθύνεται η τεχνολογική μου αναπηρία. Είναι η αργή σύνδεση (ναι, πρέπει να την αλλάξω κάποτε, αλλά προς το παρόν είναι αδύνατο), είναι και το γέρικο κομπιούτερ, που έχω εδώ στο σπίτι και όλο κολλάει, που με αποκλείουν από τις περισσότερες δραστηριότητες (ιδίως τις οπτικοακουστικές, αλλά όχι μόνο) του διαδικτύου. Ίσως η αποχή για ένα διάστημα θα ήταν η προτιμότερη λύση, αλλά υπάρχει και κάποια εξάρτηση στη μέση. Όπως και να ‘χει, έχω την αίσθηση ότι αυτή η τεχνολογική αναπηρία προκαλεί και μια ανάλογη επικοινωνιακή, και εν τέλει συναισθηματική, αναπηρία.

Υπερβάλλω κάπως… Νομίζω ότι κάτι άλλο είναι αυτό που φταίει στ’ αλήθεια. Αυτό που με τριβελίζει τόσα χρόνια, που βρίσκεται μέσα μου και δε μ’ αφήνει να ολοκληρώσω τίποτα… Κάτι που προσπαθεί να πείσει για τη ματαιότητά της κάθε μου λέξης, της κάθε μου πράξης και που με διώχνει από παντ…

Ωχ, τι ανούσιες φλυαρίες… Κανέναν δεν αφορούν όλα αυτά. Μου φαίνεται ότι απλώς προσπαθώ απελπισμένα να ολοκληρώσω ένα, έστω, κείμενο προτού προλάβει κι αλλάξει ένας ακόμα καταραμένος αριθμός..! Ας είναι…

Περί υποτιτλισμών ο λόγος

Λέω να γκρινιάξω λίγο σήμερα.

Προσπαθώ τον τελευταίο καιρό να αναπληρώσω τα κενά απ' όλες τις ταινίες που δεν είδα τον χειμώνα. Έτσι παρακολούθησα χθες σε κάποιο θερινό το Ζωή σαν Τριαντάφυλλο του Olivier Dahan, μια ταινία που η ιστορία της βασίζεται στη ζωή της μεγάλης γαλλίδας τραγουδίστριας Edith Piaf. Όπως είναι φυσικό (για μια ταινία με τέτοιο θέμα) τα τραγούδια που ακούγονταν και πολλά ήταν και οργανικά δεμένα με την ουσία του έργου. Και κάπου εκεί αρχίζει το πρόβλημα: ΔΕΝ ξέρω Γαλλικά!

Επειδή λοιπόν δεν ξέρω Γαλλικά (ντροπή μου!) περιμένω απ' τον καλό κύριο ή την καλή κυρία που έχει αναλάβει την επιμέλεια υποτιτλισμού της ταινίας να με διαφωτίσει. Αμ δε! Όλα τα τραγούδια της ταινίας παρέμειναν αμετάφραστα εκτός από ένα, που για κάποιον λόγο μεταφράστηκαν δυό-τρεις στίχοι του μόνο, και το τελευταίο που μέχρι και η υποτιτλίστρια κατάλαβε (επιτέλους) πόσο κρίσιμο ήταν για την πλοκή... Έκρινε δηλαδή και αποφάσισε μόνη της για ποιά τραγούδια είναι χρήσιμη η κατανόηση της σημασίας τους και για ποιά όχι.

Ομολογώ ότι δε γνωρίζω υπό ποιές συνθήκες δουλεύουν αυτοί οι άνθρωποι και επιπλέον αναγνωρίζω πόσο δύσκολη δουλειά είναι η μετάφραση των στίχων. Όμως επειδή υπάρχουν περιπτώσεις που φαίνεται να γίνεται μεγαλύτερη προσπάθεια από άλλες, έχω φτάσει στο συμπέρασμα ότι είναι θέμα ευσυνειδησίας του κάθε επαγγελματία. Για παράδειγμα στο The Wall του Allan Parker έχω δει δύο διαφορετικές βερσιόν με ελληνικούς υπότιτλους: στη μία υπήρχε μετάφραση των τραγουδιών και στη δεύτερη όχι. Φυσικά η μετάφραση δε διεκδικούσε ποιητικό βραβείο και μερικές φορές μπορεί να γινόταν αστεία, αλλά για κάποιον που δεν ήξερε αγγλικά ή δεν ήταν εξοικειωμένος με το έργο εν γένει ήταν μια πολύ καλή βοήθεια. Εξάλλου αν δεν υποτιτλίσει κανείς τα τραγούδια στο The Wall τι θα υποτιτλίσει? Τις δέκα αράδες διαλόγου?

Τέλος πάντων, οπωσδήποτε ακόμα κι ο χειρότερος υποτιτλισμός είναι προτιμότερος απ' τις μεταγλωττίσεις (μπρρρ) που επιλέγουν αρκετές ευρωπαϊκές χώρες. Άφήστε που εάν γνωρίζεις και τη γλώσσα ρίχνεις και πολύ γέλιο με τις γκάφες!
(Θυμάμαι στο Small Time Crooks, όταν μπροστά από έναν πίνακα ο Hugh Grant ρωτάει τον Woody Allen και τη γυναίκα του αν αντιλαμβάνονται τη διαφορά μεταξύ ενός Τιντορέτο και ενός προηγούμενου πίνακα που είχαν δει, ο Woody απαντάει με σιγουριά ότι η διαφορά βρίσκεται στο κάδρο (frame)! κάνοντας μάλιστα και την χαρακτηριστική κίνηση με τα χέρια του. O τύπος όμως που έκανε τον υποτιτλισμό για κάποιον, ανεξήγητο, λόγο πληροφορούσε όσους δε γνωρίζαν αγγλικά ότι ο Woody εντόπιζε την διαφορά των δύο πινάκων στην φλόγα (flame)!!! Τι να πει κανείς...)

Υ.Γ. Η γελοιογραφία είναι γι' άλλη μια φορά απ' το cartoonstock.com.

Κωμικοί

Είχα πετύχει πριν κάμποσο καιρό σε μια μεταμεσονύχτια προβολή στην τηλεόραση την κωμωδία του Blake Edwards "Micki And Maude" με τον "τεράστιο" Dudley Moore. Ξαναείδα την ταινία μέχρι το ξημέρωμα, κι ας την διακόπτανε βάναυσα κάθε τρεις και λίγο για να βάλουν telemarketing... Όλο το βράδυ καθόμουν και γελούσα μόνος μου μέχρι δακρύων με τις περιπέτειες του ερωτύλου, αλλά καλοσυνάτου, ήρωα που παντρεύτηκε ταυτόχρονα δύο διαφορετικές γυναίκες! Μόλις τελείωσε η ταινία με κυρίευσε ένα πολύ παράξενο συναίσθημα: ένοιωθα σχεδόν ευγνωμοσύνη για αυτό που είχα πάρει, τόσο απέναντι στον Dudley, όσο και απέναντι στον γερο-Edwards, αλλά και μια θλίψη για το ότι ο ένας είχε ήδη πεθάνει κι ο άλλος είναι τώρα πια γέρος και παροπλισμένος (έκανε βέβαια τελευταία ένα ξεκαρδιστικό πέρασμα απ' τα Oscars όπου παρέλαβε το τιμητικό του βραβείο διασχίζοντας τη σκηνή πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι!).

Γενικότερα έχω ένα μεγάλο κόλλημα με τους κωμικούς ηθοποιούς! Δε μπορώ να τους βλέπω στις ταινίες να υποφέρουν και πολύ περισσότερο δε μπορώ να συμφιλιωθώ με την ιδέα ότι μπορεί κι αυτοί κάποτε να πεθαίνουν (λες και δεν είναι άνθρωποι...). Όλη αυτή η ενεργητικότητα που βγάζουν στην οθόνη ή στη σκηνή και η ευφορία που προκαλούν σε τόσο κόσμο μ' έχουν πείσει ότι τους αξίζει τουλάχιστον η αιωνιότητα...
Με συγκινεί αυτή η τόσο ξεχωριστή σχέση που δημιουργείται μεταξύ αυτών και του κοινού. Μια σχέση με τόσο έντονη ζεστασιά και οικειότητα που νοιώθει κανείς μόνο για πολύ κοντινούς του ανθρώπους. Προσωπικά σφίγγεται η καρδιά μου όταν βλέπω στις ταινίες τον Robin Williams να υποφέρει, ή τον Charlie Chaplin να δεινοπαθεί. Στις ταινίες δε, που ο Βέγγος καταλήγει μόνος του, έχοντας χάσει γι' άλλη μια φορά το κορίτσι, ο χαρακτηριστικός του κλαυσίγελος στο τέλος μοιάζει να ακυρώνει όλη την προηγούμενη κωμωδία και κάνει τον θεατή να μελαγχολεί επικίνδυνα...

Υπερβολές θα πει κανείς. Ίσως... Δεν είμαι κι εγώ πλέον σίγουρος τι ακριβώς ήθελα να γράψω, ούτε αν έχω κι άλλα να πω. Νομίζω ότι ήθελα μόνο ν' αφιερώσω ένα, αδέξιο έστω, κείμενο στους κωμικούς που αγάπησα...

Αργεντινή- Βραζιλία

Αυτά είναι τα ωραία...

Ένας οποιοσδήποτε αγώνας μεταξύ των δύο συγκεκριμένων ομάδων είναι πάντοτε συναρπαστικός. Όταν αυτός ο αγώνας τυγχάνει να είναι και ο τελικός του Copa America τότε απλά έχουμε να κάνουμε με μια άχαστη ποδοσφαιρική συγκυρία! (Ευτυχώς που κάποιος θεός του ποδοσφαίρου μερίμνησε να γίνει ο τελικός σχετικά νωρίς για να μη ταλαιπωρούμαστε και μεις οι ευρωπαίοι φίλοι του λατινοαμερικάνικου ποδοσφαίρου!)

Το Copa America είναι ένας απ' τους λόγους που πρωταγάπησα το ποδόσφαιρο: μια διοργάνωση όπου παίζουν οι, κατά κανόνα, πιο εντυπωσιακοί παίκτες του κόσμου απαγκιστρωμένοι απ' τις σκοπιμότητες και τις τακτικές του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, αποδίδοντας ένα απίστευτα εντυπωσιακό θέαμα που μπορεί πολλές φορές να σου κόψει την ανάσα. Ακόμα και αν το φετινό μέχρι στιμής υπήρξε μάλλον ανιαρό, είναι σίγουρο ότι ο τελικός θα έρθει να μας αποζημιώσει...

Βέβαια, ακόμα κι εμείς οι Αργεντινόφιλοι θα επιθυμούσαμε να κατέβαινε οι Βραζιλία με όλα της τα αστέρια (λείπουν Ροναλντίνο, Κακά κ.α.) αλλά ακόμα κι έτσι οι Ρομπίνιο, Ζούλιο Μπαπτίστα και οι άλλοι δεν θα είναι εύκολοι αντίπαλοι για τον Ρικέλμε και την παρέα του. Και μιας που έφτασε ο λόγος στον Ρικέλμε, αξίζει να πούμε ότι από τους τόσους επίδοξους διαδόχους του Ντιεγκίτο (η μόνιμη εμμονή των Αργεντίνων), αυτός είναι ο μοναδικός που αξίζει να φοράει το 10 στην πλάτη...

Αλήθεια, εσείς ποιούς συμπαθείτε περισσότερο?

Χαλάρωμα...

...επιτέλους!

Οι τελευταίοι μήνες υπήρξαν για μένα ιδιαίτερα απαιτητικοί, κουραστικοί και, θέλω να πιστεύω, δημιουργικοί. Ιδιαιτέρως δε τις τελευταίες 2-3 βδομάδες ήμουν σε φάση τρέχω και δε φτάνω. Ως εκ τούτου, η αποχή μου τόσο από το blog μου όσο κι απ' τα blog των διαδικτυακών μου φίλων (έχασα δυστυχώς πολλά επεισόδια) ήταν επιβεβλημένη. Όπως επιβεβλημένη ήταν κι η απουσία μου από τις συναυλίες των Tull στη χώρα μας, που τόσο ήθελα να τιμήσω. Σταματάω όμως να γκρινιάζω μιας και οι λόγοι του "τρεξίματος" ήταν στην πλειοψηφία τους ευχάριστοι.

Τώρα λοιπόν ξεμπέρδεψα και για τον επόμενο 1-1,5 μήνα θα είμαι χαλαρός. Όχι με την έννοια της (ψευτό)σαλονικιώτικης, λαζοπούλειας χαλλλαρότητας , αλλά αντίθετα με αυτή μιας ενεργητικής, αναζωογονητικής ξεκούρασης. Και πάντως χωρίς διακοπές, αφού τα περισσότερα ταξίδια, και δη τα καλοκαιρινά, περισσότερο με εκνευρίζουν παρά μ' ευχαριστούν. Έτσι προβλέπεται άλλο ένα καλοκαίρι στην πόλη, παρέα με φίλους, με κορίτσια (ένα συγκεκριμένα!), πολλές παγωμένες μπύρες, κάνα θερινό ενίοτε και πολλά, πολλά ταξίδια μόνο στη φαντασία (εξού και οι φωτογραφίες). Καλώς σας (ξανά)βρίσκω!!!

Boomstate

Ωραιότατο συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη! Ο πρώτος δίσκος τους κυκλοφόρησε πριν από κάνα μήνα. Waiting Out There, έτσι λέγεται.

Αντιγράφω απ' το δελτίο τύπου της κυκλοφορίας του άλμπουμ :

Οι Boomstate είναι από τους πρωτοπόρους της εγχώριας πειραματικής avantgarde, post modern σκηνής. Ξεκίνησαν πειραματιζόμενοι με άγνωστους για την εποχή ήχους και στυλ. Ακροβατώντας ανάμεσα σε μουσικά είδη και αλλάζοντας διάθεση και ήχο κατά βούληση κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα παράξενο και ταυτόχρονα πανέμορφο μουσικό σύμπαν....όπως συμβαίνει πάντα όμως, η πειραματική τους διάθεση και ο χαρακτήρας της μουσικής τους είχαν το τιμημα τους....παρά την σχεδόν δεκαετή παρουσια τους δεν κατάφεραν να κυκλοφορήσουν κάποια ολοκληρωμένη δουλειά.......εώς τώρα!!!

Σήμερα, πολύ πιο ώριμοι και ολοκληρωμένοι συνθετικά, ενορχηστρωτικά και εκτελεστικά οι Boomstate παρουσιάζουν το πρώτο τους άλμπουμ. Οι διαφορετικές, προσωπικές επιρροές και προσεγγίσεις δημιουργoύν ένα "φρέσκο", προσωπικό ήχο, μελωδικό αλλά ταυτόχρονα αιχμηρό, λιτό αλλά την ίδια στιγμή πολυδιάστατο που ολοκληρώνεται με μια "ιδιαίτερη", πότε σκοτεινή και πότε αισιόδοξη, στιχουργική προσέγγιση.....

Mετά από 10 μήνες προετοιμασίας και ηχογράφησης σας παρουσιάζουμε το πρώτο άλμπουμ των Boomstate "Waiting Out There"


Για όποιον ενδιαφέρεται να πάρει μια ιδέα απ' τη μουσική τους ας επισκεφτεί τη σελίδα τους, εδώ!

20 χρόνια πριν...

Βγαίνω από τη νιρβάνα της εξεταστικής για την επέτειο μιας αγαπημένης. Οι περισσότερες επέτειοι δε μου λένε συνήθως πολλά πράγματα. Η σημερινή όμως είναι αλλιώς. Σαν σήμερα πριν από 20 χρόνια έγινε ο τελικός του Ευρωμπάσκετ του '87!

Κοντεύω τα 26 (25 λέει ο blogger κι αφού με συμφέρει, δεν το αμφισβητώ) κι αισθάνομαι ήδη σαν το Διακογιάννη. Θυμάμαι μόνο τα παλιά και με τα παλιά συγκινούμαι.
Τις κατακτήσεις των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ του 2004 και 2005 αντίστοιχα τις παρακολούθησα και τις χάρηκα. Σήμερα σχεδόν τις έχω ξεχάσει. Το ευρωμπάσκετ του '87 όμως το θυμάμαι σαν να έγινε χθες! Κι ας ήμουν μόλις 6 χρονών (νήπια πήγαινα). Θυμάμαι σαν τώρα να κάθομαι από το απόγευμα με τον πατέρα μου στο σαλόνι του παλιού μας σπιτιού περιμένοντας το σπουδαίο γεγονός. Θυμάμαι ένα σωρό πράγματα από κείνο το βράδυ: Τα γεμάτα ένταση πρόσωπα των παικτών, την αγωνία που ήταν διάχυτη στην ατμόσφαιρα, τη φωνή του Συρίγου, το Final Countdown, τους πελαργούς στην οθόνη που μετρούσαν τα φάουλ, ακόμα και τη διαφήμιση του nescafe που έπαιζε στα διαλείμματα.

Όλα αυτά δεν είναι μνήμες από τα μετέπειτα αφιερώματα ούτε από τα DVD που αγόρασα πέρσι. Για την ακρίβεια αυτά δε μου λένε τίποτα τώρα. Μου αρκούν αυτά τα, ολίγα, στιγμιότυπα που τυπώθηκαν τότε μέσα μου βαθιά...

Δεν είναι αθλητικό το θέμα ούτε, φυσικά, εθνικό. Η εικόνα του μικροσκοπικού (μπροστά στον Τσατσένκο εννοείται) Γκάλη να ίπταται στον αέρα για δε ξέρω κι εγώ πόσα δευτερόλεπτα με τριπλό σπάσιμο της μέσης και να πετυχαίνει το ένα καλάθι μετά το άλλο είναι θέμα κυρίως αισθητικό. Δε χρειάζεται να είναι κανείς παραπάνω από 6 χρόνων για αντιληφθεί τη μοναδικότητα τόσο του ανδρός όσο και της συγκυρίας. (Μπορεί ως ηρακλειδεύς να αισθάνομαι άσχημα που δε πρόλαβα τον Χατζηπαναγή, νοιώθω όμως ευλογημένος που είχα την τεράστια τύχη να παρακολουθήσω κάποιες απ' τις παραστάσεις του έτερου καλλιτέχνη του ελληνικού αθλητισμού.) Και βέβαια πάνω απ' όλα η επικράτηση μιας ομάδας, που στο προηγούμενο ευρωμπάσκετ δεν είχε καν προκριθεί, απέναντι σε θηρία όπως η Γιουγκοσλαβία και η Σοβιετική Ένωση ήταν για μένα η πρώτη επαφή με την ιδιαίτερα προσφιλή μου από κει και πέρα ιστορία του Δαβίδ με το Γολιάθ.

Μια από τις συνήθεις συμβατικότητες που λέγονται για κείνη την επιτυχία, είναι ότι "ανάγκασε" όλα τα παιδιά να βγούνε την άλλη μέρα στους δρόμους χτυπώντας την πορτοκαλί μπάλα με τα σπυράκια.

Συμβατικότητα, ξε-συμβατικότητα αυτή είναι η αλήθεια! Ήμουν κι εγώ ένα από κείνα τα παιδιά που αγάπησαν το μπάσκετ εν μία νυκτί (έστω δύο, αν βάλουμε και το Ζάγκρεμπ). Τα επόμενα χρόνια θα με βρίσκανε, να παρακολουθώ μανιωδώς μπάσκετ, να ξεροσταλιάζω με τις ώρες στις μπασκέτες του Ποσειδώνιου, να γεμίζω τους τοίχους του δωματίου μου με αφίσες παικτών και να αγοράζω φανατικά το θρυλικό εβδομαδιαίο περιοδικό Τρίποντο από την πρώτη (σχεδόν) μέρα της κυκλοφορίας του μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας '90 (ακόμα έχω κρατημένα τα τεύχη, να δω τι θα τα κάνω...).

Κι αν τελικά δεν έγινα ποτέ το τριάρι που ονειρευόμουν (ούτε πλησίασα καν), κι αν δεν έμοιασα, ούτε στο νυχάκι του, στον Φάνη Χριστοδούλου που θαύμαζα, κι αν τώρα έχω να πιάσω μπάλα κάτι χρόνια, τι σημασία έχει; Αν μας έμαθε κάτι εκείνη η θρυλική ομάδα του '87 είναι να δουλεύουμε σκληρά και να πολεμάμε για αυτό που αγαπάμε πραγματικά. Κι εγώ ελπίζω ότι βρίσκομαι στο σωστό δρόμο.