Η επιστροφή του μαχητή

« …Ήταν γνωστό στο Χόλλυγουντ ότι ο Τζακ Μπλέντσο δε συμπαθούσε τον Τομ Πελλ και δε παρέλειπε να το δηλώνει σε όλες σχεδόν τις συνεντεύξεις του: "Ο Τομ ξεκίνησε από το Μαλιμπού. Εγώ ξεκίνησα απ' τους δρόμους"… »

[Τσαρλς Μπουκόφσκι, Hollywood, εκδόσεις Απόπειρα, μετάφραση Λουκάς Θεοδωρακόπουλος, Αθήνα 1996].

Απ' όπου κι αν ξεκίνησαν οι δύο ηθοποιοί μικρή σημασία έχει σήμερα. Μικρή σημασία έχουν κι οι παιδιάστικες κόντρες τους. Οι διαφορές τους δεν είναι και τόσο μεγάλες για να δικαιολογούν μια τέτοια αντιπάθεια, μόνο οι διαδρομές τους αλλάζουν κι αυτές είναι που έχουν σημασία.

Όταν πρωτοξεκίνησαν την ίδια πάνω-κάτω περίοδο, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του '80, για να κατακτήσουν το Hollywood, μάλλον ο «Τζακ» ήταν αυτός που φάνηκε να κερδίζει πιο γρήγορα έδαφος. Με μια εμφάνιση κι ένα στυλ που δε χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια για να γοητεύσει τους πάντες, βρέθηκε εξαρχής να παίζει ενδιαφέροντες ρόλους σε ταινίες θαυμάσιων σκηνοθετών. Την ίδια πάνω κάτω εποχή, ο «Τομ» απασχολούσε τα μέσα περισσότερο για το γάμο του με την pop βασίλισσα της εποχής και τα καμώματά του παρά με τις επιδόσεις του στον κινηματογράφο. Αν τότε ήθελε κάποιος να βάλει στοίχημα για του ποιου η καριέρα -και η ζωή ενδεχομένως- θα έπαιρνε πρώτη την κάτω βόλτα, δύσκολα θα πόνταρε τα χρήματά του στον Τζακ.

Η ζωή όμως, ευτυχώς ή δυστυχώς, δε λογαριάζει προγνωστικά και φαβορί όταν γράφει τα δικά της, αδύνατο να κοπιαριστούν, σενάρια. Έτσι ο, μάλλον νευρικός και απρόβλεπτος, Τομ κατάφερε από τις αρχές της δεκαετίας του '90 να ωριμάσει απότομα βρίσκοντας μια ισορροπία στην προσωπική του ζωή και να κάνει παράλληλα μερικές θαυμάσιες επιλογές για την καριέρα του. Έτσι κατάφερε να λογίζεται σήμερα ως ένας απ' τους κορυφαίους ερμηνευτές της γενιάς του. Ταυτόχρονα κέρδισε με τις πολιτικές του παρεμβάσεις μια θέση σοβαρού πολιτικού ομιλητή και τη δόξα του politically correct επαναστάτη που η βιομηχανία πάντα χρειάζεται.

Από την άλλη ο, το πάλαι ποτέ διάδοχος του Marlon Brando, Τζακ πήρε τον ακριβώς αντίθετο δρόμο: σκάνδαλα στην προσωπική του ζωή, με ξύλο εντός κι εκτός αγωνιστικών χώρων, καταχρήσεις κι άθλιες επαγγελματικές επιλογές τον οδήγησαν πολύ πιο χαμηλά απ' όσο θα μπορούσε κι ο ίδιος να φανταστεί. Τα τελευταία χρόνια το σίγουρο κι αυτάρεσκο χαμόγελό του έμοιαζε να είχε χαθεί από το παραμορφωμένο απ' το ξύλο και τις πλαστικές επεμβάσεις πρόσωπό του. Ο «αταίριαστος» είχε τεθεί για τα καλά εκτός μάχης κι η κοινωνία δεν είχε καν ματώσει τα χέρια της. Η πορεία έμοιαζε μη αναστρέψιμη…

…Κάπου εδώ θα μπορούσε να τελειώσει η ιστορία, ηθικοπλαστική και ψεύτικη. Ευτυχώς όμως τα πράγματα δε τελειώνουν έτσι! Ο εξουθενωμένος και ταπεινωμένος πυγμάχος (σαν ταινία του Hollywood που πάσχει από έλλειψη αληθοφάνειας) σηκώνεται για έναν τελευταίο γύρο με τον αντίπαλο που λατρεύει να μισεί.

Ακόμα κι αν ξέρει πως θα χάσει, η ευχαρίστηση θα είναι όλη δική του!

Αθήνα- Κωνσταντινούπολη (Θεσσαλονίκη γιοκ!)

Οκ! Το Αθήνα - Κωνσταντινόπουλη, η νέα ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου, δε θα παιχτεί στη Θεσσαλονίκη ούτε στη δεύτερη βδομάδα προβολής του. Δεν πειράζει, καλύτερα έτσι, γιατί όταν έχω δει μια ταινία συνήθως αποφεύγω να γράψω γι' αυτήν. Όταν δε μου 'χει αρέσει δεν βρίσκω το λόγο κι όταν μου 'χει αρέσει δε βρίσκω τα λόγια...

Λίγες φορές είναι αλήθεια έχω μείνει «άφωνος» από ταινία του Παναγιωτόπουλου. Με τους Τεμπέληδες σίγουρα, με το πρόσφατο Delivery σε κάποιο βαθμό και οπωσδήποτε με το Αυτή Η Νύχτα Μένει. Με τις ταινίες του μου συμβαίνει το εξής: ενώ βρίσκω σχεδόν πάντα τα θέματά του γοητευτικά και εξαιρετικά ενδιαφέροντα, η διαπραγμάτευσή τους τις περισσότερες φορές με απογοητεύει, μου αφήνει την αίσθηση του ανικανοποίητου. Οι, πραγματικά, σοβαρές προθέσεις του μου φαίνονται ότι «προσπερνάνε» και εν τέλει υπονομεύουν τις ταινίες που πάντα μοιάζουν να θέλουν κάτι παραπάνω να «πουν» απ' αυτό που όντως «λένε». Χαρακτηριστικά παραδείγματα ο Εργένης, το Κουράστηκα Να Σκοτώνω Τους Αγαπητικούς Σου και το Πεθαίνωντας Στην Αθήνα. Το ίδιο μπορεί να γίνει κι αυτή τη φορά, αλλά δεν έχει σημασία. Μια ταινία του Παναγιωτόπουλου αξίζει πάντα τον κόπο... Χώρια που στο Αθήνα- Κωνσταντινούπολη παίζει κι ο μέγας Πουλικάκος. Μεγάλη προσωπικότητα γενικά, αλλά κι ένας κινηματογραφικός ηθοποιός απ' τους λίγους. Είναι έξοχος παντού και πάντα, ακόμα και στις ταινίες του Ζερβού.

Έλεγα πριν λοιπόν ότι συνήθως δεν καταφέρνω να επικοινωνήσω σε ιδανικό βαθμό με τις ταινίες του Παναγιωτόπουλου. Μου αρέσει όμως να τις βλέπω (και να τις ξαναβλέπω ενίοτε) γιατί εκτιμώ κάποια βασικά και πάγια χαρακτηριστικά τους. Τις λογοτεχνικές, εικαστικές και σινεφίλ αναφορές που κατακλύζουν τις ταινίες του, την αδιαπραγμάτευτη αισθητική με την πάντα υπέροχη φωτογραφία (και ειδικά τα νυχτερινά του πλάνα στην πόλη) και αυτή τη μόνιμη και ειλικρινή απαισιοδοξία που σφραγίζει τα έργα του. Πάνω απ' όλα όμως αυτό που εκτιμώ και θαυμάζω είναι η αποφασιστικότητά -και το κουράγιο- του Παναγιωτόπουλου τον τελευταίο καιρό να γυρίζει μια ταινία κάθε χρόνο, απευθυνόμενος σ' ένα κοινό που απλά δε δείχνει να ενδιαφέρεται...

Εις μνήμην Roy Scheider

Bye Bye Life

"Τελευταίες Λέξεις"

Έψαχνα κάποιες πληροφορίες για την κρητική μουσική σε κάποια site όταν έπεσα με έκπληξη πάνω σ' ένα άρθρο που γινόταν αναφορά στον Werner Herzog. Αφορμή ήταν ένα δωδεκάλεπτο ταινιάκι που είχε γυρίσει ο Γερμανός σκηνοθέτης το 1968 στην Κρήτη στο περιθώριο των γυρισμάτων της πρώτης του μεγάλου μήκους ταινίας "Signs of life". Το "Letzte Worte" αφηγείται με κάπως σουρεαλιστικό τρόπο την ιστορία ενός λυράρη που πέρασε κάποια χρόνια της ζωής του στη Σπιναλόγκα, το νησάκι απέναντι απ΄την Κρήτη όπου έστελναν τους λεπρούς τους απ' τις αρχές μέχρι τα μέσα περίπου του 20ού αιώνα. Όταν αποφασίστηκε να σταματήσει η λειτουργία αυτής της ιδιότυπης εξορίας, ο λυράρης αρνήθηκε να επιστρέψει κι αφού η αστυνομία μεσολάβησε για να τον φέρει πίσω δια της βίας, αυτός κλείστηκε στο σπίτι του αρνούμενος οποιαδήποτε επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο.
Ψευδο-ντοκυμαντέρ με φοβερές συνεντεύξεις σε εξωτερικούς χώρους όπου τα λόγια επαναλαμβάνονται συνεχώς (εκπληκτικές οι σκηνές με τους αστυνόμους), αλλά και συγκλονιστικά πλάνα-ντοκουμέντα απ' τη Σπιναλόγκα (ειρήσθω εν παρόδω υπάρχει και μια αξιόλογη πρόσφατη μικρού μήκους ταινία του Κώστα Αθουσάκη με τίτλο "Σπιναλόγκα" που πραγματεύεται, με πολύ διαφορετικό βέβαια, τρόπο επίσης τη δυσκολία επανένταξης των λεπρών στη τοπική κοινωνία).

Για τους λάτρεις της κρητικής μουσικής το ενδιαφέρον εστιάζεται στον λυράρη Αντώνη Παπαδάκη που ενσαρκώνει τον ήρωα, ενώ για τους κινηματογραφόφιλους στην πρωτολειακή αλλά άκρως ενδιαφέρουσα απόπειρα του Herzog που βρίσκεται ΕΔΩ...

Περί υποτιτλισμών ο λόγος

Λέω να γκρινιάξω λίγο σήμερα.

Προσπαθώ τον τελευταίο καιρό να αναπληρώσω τα κενά απ' όλες τις ταινίες που δεν είδα τον χειμώνα. Έτσι παρακολούθησα χθες σε κάποιο θερινό το Ζωή σαν Τριαντάφυλλο του Olivier Dahan, μια ταινία που η ιστορία της βασίζεται στη ζωή της μεγάλης γαλλίδας τραγουδίστριας Edith Piaf. Όπως είναι φυσικό (για μια ταινία με τέτοιο θέμα) τα τραγούδια που ακούγονταν και πολλά ήταν και οργανικά δεμένα με την ουσία του έργου. Και κάπου εκεί αρχίζει το πρόβλημα: ΔΕΝ ξέρω Γαλλικά!

Επειδή λοιπόν δεν ξέρω Γαλλικά (ντροπή μου!) περιμένω απ' τον καλό κύριο ή την καλή κυρία που έχει αναλάβει την επιμέλεια υποτιτλισμού της ταινίας να με διαφωτίσει. Αμ δε! Όλα τα τραγούδια της ταινίας παρέμειναν αμετάφραστα εκτός από ένα, που για κάποιον λόγο μεταφράστηκαν δυό-τρεις στίχοι του μόνο, και το τελευταίο που μέχρι και η υποτιτλίστρια κατάλαβε (επιτέλους) πόσο κρίσιμο ήταν για την πλοκή... Έκρινε δηλαδή και αποφάσισε μόνη της για ποιά τραγούδια είναι χρήσιμη η κατανόηση της σημασίας τους και για ποιά όχι.

Ομολογώ ότι δε γνωρίζω υπό ποιές συνθήκες δουλεύουν αυτοί οι άνθρωποι και επιπλέον αναγνωρίζω πόσο δύσκολη δουλειά είναι η μετάφραση των στίχων. Όμως επειδή υπάρχουν περιπτώσεις που φαίνεται να γίνεται μεγαλύτερη προσπάθεια από άλλες, έχω φτάσει στο συμπέρασμα ότι είναι θέμα ευσυνειδησίας του κάθε επαγγελματία. Για παράδειγμα στο The Wall του Allan Parker έχω δει δύο διαφορετικές βερσιόν με ελληνικούς υπότιτλους: στη μία υπήρχε μετάφραση των τραγουδιών και στη δεύτερη όχι. Φυσικά η μετάφραση δε διεκδικούσε ποιητικό βραβείο και μερικές φορές μπορεί να γινόταν αστεία, αλλά για κάποιον που δεν ήξερε αγγλικά ή δεν ήταν εξοικειωμένος με το έργο εν γένει ήταν μια πολύ καλή βοήθεια. Εξάλλου αν δεν υποτιτλίσει κανείς τα τραγούδια στο The Wall τι θα υποτιτλίσει? Τις δέκα αράδες διαλόγου?

Τέλος πάντων, οπωσδήποτε ακόμα κι ο χειρότερος υποτιτλισμός είναι προτιμότερος απ' τις μεταγλωττίσεις (μπρρρ) που επιλέγουν αρκετές ευρωπαϊκές χώρες. Άφήστε που εάν γνωρίζεις και τη γλώσσα ρίχνεις και πολύ γέλιο με τις γκάφες!
(Θυμάμαι στο Small Time Crooks, όταν μπροστά από έναν πίνακα ο Hugh Grant ρωτάει τον Woody Allen και τη γυναίκα του αν αντιλαμβάνονται τη διαφορά μεταξύ ενός Τιντορέτο και ενός προηγούμενου πίνακα που είχαν δει, ο Woody απαντάει με σιγουριά ότι η διαφορά βρίσκεται στο κάδρο (frame)! κάνοντας μάλιστα και την χαρακτηριστική κίνηση με τα χέρια του. O τύπος όμως που έκανε τον υποτιτλισμό για κάποιον, ανεξήγητο, λόγο πληροφορούσε όσους δε γνωρίζαν αγγλικά ότι ο Woody εντόπιζε την διαφορά των δύο πινάκων στην φλόγα (flame)!!! Τι να πει κανείς...)

Υ.Γ. Η γελοιογραφία είναι γι' άλλη μια φορά απ' το cartoonstock.com.

Κωμικοί

Είχα πετύχει πριν κάμποσο καιρό σε μια μεταμεσονύχτια προβολή στην τηλεόραση την κωμωδία του Blake Edwards "Micki And Maude" με τον "τεράστιο" Dudley Moore. Ξαναείδα την ταινία μέχρι το ξημέρωμα, κι ας την διακόπτανε βάναυσα κάθε τρεις και λίγο για να βάλουν telemarketing... Όλο το βράδυ καθόμουν και γελούσα μόνος μου μέχρι δακρύων με τις περιπέτειες του ερωτύλου, αλλά καλοσυνάτου, ήρωα που παντρεύτηκε ταυτόχρονα δύο διαφορετικές γυναίκες! Μόλις τελείωσε η ταινία με κυρίευσε ένα πολύ παράξενο συναίσθημα: ένοιωθα σχεδόν ευγνωμοσύνη για αυτό που είχα πάρει, τόσο απέναντι στον Dudley, όσο και απέναντι στον γερο-Edwards, αλλά και μια θλίψη για το ότι ο ένας είχε ήδη πεθάνει κι ο άλλος είναι τώρα πια γέρος και παροπλισμένος (έκανε βέβαια τελευταία ένα ξεκαρδιστικό πέρασμα απ' τα Oscars όπου παρέλαβε το τιμητικό του βραβείο διασχίζοντας τη σκηνή πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι!).

Γενικότερα έχω ένα μεγάλο κόλλημα με τους κωμικούς ηθοποιούς! Δε μπορώ να τους βλέπω στις ταινίες να υποφέρουν και πολύ περισσότερο δε μπορώ να συμφιλιωθώ με την ιδέα ότι μπορεί κι αυτοί κάποτε να πεθαίνουν (λες και δεν είναι άνθρωποι...). Όλη αυτή η ενεργητικότητα που βγάζουν στην οθόνη ή στη σκηνή και η ευφορία που προκαλούν σε τόσο κόσμο μ' έχουν πείσει ότι τους αξίζει τουλάχιστον η αιωνιότητα...
Με συγκινεί αυτή η τόσο ξεχωριστή σχέση που δημιουργείται μεταξύ αυτών και του κοινού. Μια σχέση με τόσο έντονη ζεστασιά και οικειότητα που νοιώθει κανείς μόνο για πολύ κοντινούς του ανθρώπους. Προσωπικά σφίγγεται η καρδιά μου όταν βλέπω στις ταινίες τον Robin Williams να υποφέρει, ή τον Charlie Chaplin να δεινοπαθεί. Στις ταινίες δε, που ο Βέγγος καταλήγει μόνος του, έχοντας χάσει γι' άλλη μια φορά το κορίτσι, ο χαρακτηριστικός του κλαυσίγελος στο τέλος μοιάζει να ακυρώνει όλη την προηγούμενη κωμωδία και κάνει τον θεατή να μελαγχολεί επικίνδυνα...

Υπερβολές θα πει κανείς. Ίσως... Δεν είμαι κι εγώ πλέον σίγουρος τι ακριβώς ήθελα να γράψω, ούτε αν έχω κι άλλα να πω. Νομίζω ότι ήθελα μόνο ν' αφιερώσω ένα, αδέξιο έστω, κείμενο στους κωμικούς που αγάπησα...

Lost Movies Classics

Διαβάζω σήμερα σε διάφορα sites για τη συνέντευξη τύπου που έδωσε ο Martin Scorsese στις Κάννες με αφορμή την δημιουργία ενός μη-κερδοσκοπικού Ιδρύματος για τον Παγκόσμιο Κινηματογράφο (World Cinema Foundation) με σκοπό την οικονομική ενίσχυση για την αποκατάσταση και την προώθηση παραγνωρισμένων ή "χαμένων" ταινιών απ' όλο τον κόσμο.

Είναι μάλλον περιττό να πω εγώ πόσο σημαντική είναι κάθε τέτοια προσπάθεια για τη διάσωση της κινηματογραφικής "πολιτισμικής κληρονομιάς" τόσο στις ΗΠΑ όσο και σε ολόκληρο τον κόσμο. Πολύ περισσότερο δε όταν αυτή η προσπάθεια έχει να κάνει με ταινίες που δεν έχουν τύχει ευρείας εμπορικής ή καλλιτεχνικής επιτυχίας κάτι που κάνει τη "διάσωσή" τους σημαντικότατη και σαφώς πιο δύσκολη αποστολή.

Με αφορμή πάντως αυτό το γεγονός θυμήθηκα κάτι άλλο: μια λίστα που είχα βρει πριν λίγο καιρό στο διαδίκτυο (είχε δημοσιευτεί στο περιοδικό Observer) με τις πενήντα πιο παραγνωρισμένες ταινίες (σύμφωνα με την άποψη αυτών που τις ψήφισαν τουλάχιστον...). 50 Lost Movie Classics, όπως είναι ο τίτλος του άρθρου. Κάποιες απ' τις επιλογές ίσως είναι λίγο υπερβολικές, αλλά η ουσία βρίσκεται κυρίως στο ότι οι περισσότερες απ' τις ταινίες αυτές είναι μάλλον ξεχασμένες σήμερα και μερικές είναι και σχετικά δύσκολο να βρεθούν. Ευτυχώς οι νέες τεχνολογίες και η τάση για ψηφιοποίηση όλο και περισσότερων ταινιών, καθώς και το ηλεκτρονικό εμπόριο δίνει μια τεράστια ευκολία σε όποιον ενδιαφέρεται να βρίσκει τέτοιου είδους ταινίες. (Παρεμπιπτόντως να πω ότι το "Ace In The Hole" του Billy WIlder με τον Kirk Douglas αναμένεται κυκλοφορήσει το καλοκαίρι σε DVD και VHS για πρώτη φορά!!!)

Με συγκινούν αυτές οι "χαμένες" ταινίες... Ταινίες που έχουν αγαπηθεί αλλά δε μπορούν να βρεθούν πουθενά. Ταινίες που δε προβάλλονται στις αίθουσες ποτέ, αλλά ούτε κυκλοφορούν σε DVD. Παλιές ταινίες που έχουν ξεχαστεί, σχεδόν, απ' όλους και βέβαια πάμπολλες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου που αποτελούν μία, τραγική, κατηγορία από μόνες τους...

Απεργία δημοσιογράφων? Μπορώ να έχω μία και αύριο?

Σπανίως βλέπω ταινίες στην τηλεόραση. Για τους προφανείς λόγους: οι ενοχλητικές διακοπές για διαφημίσεις και όχι μόνο, ο δεσμευτικός (μόνο για τους τηλεθεατές) χρόνος των προβολών και οι πρώτες πρωινές (sic) ώρες στις οποίες συνήθως εξορίζονται οι καλύτερες ταινίες. Από την άλλη όμως εδώ και πολλά χρόνια παρακολουθώ με μεγάλη προσοχή τα εβδομαδιαία προγράμματα της TV και προγραμματίζω να γράψω στο βίντεο (παλαιολιθικός όπως πάντα, να δω πότε θα πάρω ένα DVD-Recorder...) όποια ταινία με ενδιαφέρει.

Για σήμερα σύμφωνα με το πρόγραμμα η ετ1 υποτίθεται ότι είχε προγραμματήσει την ταινία του Δήμου Αβδελιώδη "Η Νίκη της Σαμοθράκης" που δεν έχω δει και η Νετ θα έβαζε το αγαπημένο και όχι τόσο πολυ-ιδωμένο "Junior Bonner" με τον ανεπανάληπτο Steve McQ.
Περιττό να πω ότι αυτό το πρόγραμμα τινάχτηκε στον αέρα από την απεργία των δημοσιογράφων. Ουδέν κακό αμιγές καλού όμως. Αντί για την ταινία του Αβδελιώδη εμφανίστηκαν εντελώς αναπάντεχα στην μικρή μου, από κάθε άποψη, οθόνη διαδοχικά δύο από τις αγαπημένες μου ταινίες: πρώτα η "Rebecca" (1940) του Alfred Hitchcock με τον Laurence Olivier, την Joan Fontaine και φυσικά την Judith Anderson στο ρόλο της μοχθηρής Mrs. Danvers κι αμέσως μετά η απίστευτη ταινία (όσες φορές κι αν τη δω δεν είναι αρκετές) του Jean Luc Godard, "Pierrot Le Fou" (1965) με τον Jean Paul Belmondo (φυσικά!) και την Anna Karina (φυσικά!).

Κι εγώ δεν θυμάμαι αν έχει ξανατύχει να προβληθούν στην ελληνική τηλεόραση σε ώρες υψηλής θεαματικότητας δύο ταινίες τέτοιου βεληνεκούς. Δεν ξέρω πόσοι τελικά τις παρακολούθησαν, αλλά ξέρω πολύ καλά ότι εγώ το καταφχαριστήθηκα. Και γι' αυτό λέω, με αρκετή δόση κακεντρέχειας είν' η αλήθεια, ότι εάν είναι να προβάλλονται τέτοιες ταινίες, σε τέτοιες ανθρώπινες ώρες, θα ήταν πολύ ευχάριστο εάν οι δημοσιογράφοι αποφάσιζαν να συνεχίσουν την αποχή τους και πέρα των καθορισμένων απεργιών και να μας αδειάσουν τη γωνιά μια και καλή απ' την τηλεόραση. Πιστεύω ότι πολύς κόσμος θα το απολάμβανε το ίδιο με μένα!

Υ.Γ. Ξενέρωσα λίγο που δεν προβλήθηκε το "Junior Bonner" (ανάθεμα κι αν κατάλαβα γιατί), αλλά ας μην είμαστε αχάριστοι. Έτσι κι αλλιώς είχα αποφασίσει αργά ή γρήγορα να το παραγγείλω σε DVD...

Ο Γιος του Φύλακα

Βγαίνει αύριο στις αίθουσες (ελπίζω και στη Θεσσαλονίκη) η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, γνωστού και πολυβραβευμένου μικρομηκά (Ύψωμα 33, η Γέφυρα κ.α.), Δημήτρη Κουτσιαμπασιάκου "Ο Γιος του Φύλακα". Την ταινία είδα το Νοέμβριο στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, όπου απέσπασε 3 συνολικά βραβεία, και τη βρήκα αρκετά ενδιαφέρουσα.

Κοινωνική ταινία που καταπιάνεται με καίρια κοινωνικά ζητήματα χωρίς ίχνος σοβαροφάνειας ή διδακτισμού. Έχει ένα, οπωσδήποτε, καλοδουλεμένο σενάριο, με κάποια μικρο-προβλήματα ωστόσο, και στρωτή σκηνοθεσία που υπηρετεί με συνέπεια την πλοκή χωρίς να καταφεύγει σε απόπειρες ανούσιου εντυπωσιασμού.

Σε γενικές γραμμές ένα ελπιδοφόρο ντεμπούτο από τον Κουτσιαμπασάκο που παρουσίασε μια ταινία που γνώρισε πολύ μεγάλη ανταπόκριση από τους θεατές που την παρακολούθησαν στο φεστιβάλ (πήρε το βραβείο κοινού άλλωστε) και αυτό που μένει είναι να βρει και την ανάλογη ανταπόκριση στις αίθουσες. Είναι κρίμα οι μόνες ελληνικές ταινίες που κόβουν εισιτήρια να είναι κάτι σαχλο-σεξο-κωμωδίες της πλάκας. Έχω βαρεθεί αυτή την προκατάληψη που υπάρχει απ' την πλειοψηφία του κοινού απέναντι στην ελληνική παραγωγή. Καλές ταινίες γίνονται, πρέπει όμως και να στηρίζονται από τον κόσμο (ακόμα δε μπορώ να χωνέψω ότι ο "Βασιλιάς" του Γραμματικού δεν έκοψε εισιτήρια...) και νομίζω ότι "Ο Γιος του Φύλακα" είναι μια ταινία που αξίζει να μη περάσει απαρατήρητη!