Καλό Πάσχα...

Wind Up

Όταν με έστειλαν, μικρό, με το ζόρι στο σχολείο
μαθαίνοντάς μου πως να μην παίζω το παιχνίδι
δε νοιάστηκα αν με προόριζαν για φαβορί
ή αν πιστεύανε απλώς πως ήμουν βλάκας.

Έτσι έφυγα από κει ένα πρωί με το Θεό τους υπό μάλης
τα παγωμένα τους χαμόγελα και το βιβλίο με τους κανόνες.
Κι έκανα μια ερώτηση σ'αυτόν τον Θεό που με τρόπο σαφή
μου απάντησε: "Δεν είμαι κάποιος που χρειάζεται κούρδισμα κάθε Κυριακή."

Γι'αυτό, προς τους παλιούς μου καθηγητές (και προς όποιον άλλο νοιάζεται):
προτού φύγω θα ήθελα να πω και τις δικές μου προσευχές:

Δεν σας πιστεύω! Όλες οι αντιλήψεις σας είναι λάθος.
Δεν είναι κάποιος που χρειάζεται κούρδισμα κάθε Κυριακή.

Μπορείτε λοιπόν να μ'αφορίσετε στο δρόμο για το κατηχητικό
και να βάλετε όλο το παπαδαριό να λογοκρίνει τους στίχους μου.

Πώς όμως τολμάτε να μου λέτε ότι είμαι γιος του Πατέρα μου,
όταν αυτό δεν ήταν παρά ένα τυχαίο γεγονός της Γέννησης.

Προτιμώ να κοιτάξω ολόγυρά μου και να συνθέσω ένα καλύτερο τραγούδι
γιατί αυτός είναι ο ειλικρινής τρόπος να μετρήσω την αξία μου.

Παρόλη τη δόξα και τις λαμπρότητές σας, είστε άνθρωποι φτωχότεροι από μένα
καθώς γλείφετε τις μπότες του θανάτου, φοβισμένοι από γεννησιμιού σας.

Δεν σας πιστεύω! Όλες οι αντιλήψεις σας είναι λάθος.
Δεν είναι κάποιος που χρειάζεται κούρδισμα κάθε Κυριακή.

Ian Anderson
(και για την απόπειρα
απόδοσης στα ελληνικά:
frank barrell)

ΒΑΒΕΛ - Ένα Περιοδικό Κόμικς (Και όχι μόνο)!

Εδώ και πολλά χρόνια αγοράζω και διαβάζω τη Βαβέλ, το "λιγότερο μηνιαίο απ'όλα τα μηνιαία περιοδικά" όπως έγραφε κι ο Φραντζής στο αφιέρωμα για τα 25 χρόνια της, πριν από ακριβώς 1 χρόνο. "Ότι καλύτερο, με διαφορά, στα περίπτερα εδώ και πολύ καιρό!" λέω εγώ... (που σημειωτέον λατρεύω τα περιοδικά. Μπορώ να ισχυριστώ, με κάποια δόση υπερβολής οπωσδήποτε, ότι έχω διαβάσει, τουλάχιστον από μια φορά, όλα τα περιοδικά που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία 10 χρόνια.)

Η Βαβέλ όμως είναι το κάτι άλλο...
Όπως είπαμε το κάθε πότε βγαίνει αποτελεί, πάντα αποτελούσε, ένα μυστήριο. Έτσι λοιπόν όποτε περνάει ένας μήνας και κάτι από την έκδοση του προηγούμενο τεύχους, μετατρέπομαι σε καθημερινό θαμώνα των περιπτέρων, περιμένοντας με αγωνία την εμφάνιση του επόμενου. Φυσικά τον καιρό που βρίσκομαι στη Μυτιλήνη, όπου ο περιοδικός τύπος γίνεται λιγότερο περιοδικός απ'οπουδήποτε αλλού, ένα πολυαγαπημένο μου πρόσωπο που έχω αφήσει στη Σαλονίκη επιφορτίζεται με τούτο το ιερό καθήκον.
Οι δυσκολίες δε σταματούν εδώ όμως: μετά την εξακρίβωση της κυκλοφορίας του νέου τεύχους αρχίζει άμεσα το σαφάρι για την ανεύρεση του "ατσαλάκωτου τεύχους", μιας και το ιδιαιτέρως ευαίσθητο εξώφυλλό της Βαβέλ έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον μέσο περιπτερά που καμία ευαισθησία δε δείχνει στα έντυπα τα οποία φιλοξενεί και τα οποία, προς μεγάλη του έκπληξη, υπάρχουν κάποιοι διαστροφικοί που επιμένουν να τα συλλέγουν...

Κάποτε όμως, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, το τεύχος της Βαβέλ φτάνει επιτέλους στα χέρια μου και τότε αρχίζουν τα ωραία. Σαφής προτεραιότητα δίνεται οπωσδήποτε στις ιστορίες του Edika, του Ralph Konig και φυσικά του Vuillemin. Υπάρχει τεράστια περιέργεια από μέρους μου να διαπιστώσω μέχρι ποιό σημείο ηθικής κατάπτωσης θα φτάσουν οι συγκεκριμένοι κύριοι... Τις μόνιμες στήλες(Αεροπλανάκι και The Music That We Hear) τις διαβάζω αμέσως μετά και στη συνέχεια ξεκοκαλίζω όλα τα υπόλοιπα καλούδια. (Περιοδικό που διαβάζεται από την αρχή ως το τέλος, όχι αστεία...)
Και για το τέλος αφήνω πάντα, με αξιοσημείωτη σαδιστική υπομονή, τις ιστορίες που γράφει ο τρισμέγιστος Κωστάκης Ανάν (τρίτος εξάδελφος του Κόφι απ'όσο γνωρίζω).
Για όποιον έχει διαβάσει έστω και μία φορά κάποια ιστορία του συγκεκριμένου τύπου είναι μάταιο να γράψω οτιδήποτε για δαύτον αφού σίγουρα αυτή τη στιγμή έχει εγκαταλείψει το διάβασμα κι έχει λυθεί στα γέλια. Όποιος, δυστυχής, δεν έχει βιώσει ακόμα αυτή τη μοναδική εμπειρία ας αφήσει επίσης το διάβασμα κι ας σπεύσει άμεσα να αγοράσει τη ΒΑΒΕΛ!....

Υ.Γ. Το συγκεκριμένο κείμενο είναι χυδαία προπαγανδιστικό και το ξέρει... ;)

"Carte Postale"

Πάνω που έλεγα ότι είχα να ακούσω καιρό κάτι για τον Τσακνή, τα νέα πλάκωσαν μαζεμένα...

Ένα τραγούδι με υπέροχη μουσική και τη φωνή του Τσακνή ακούστηκε σήμερα το πρωί από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου μου. Δυσκολεύτηκα είναι η αλήθεια να προσέξω τους στίχους (μόνο στο τέλος μου έμεινε η αναπάντεχη αναφορά στον Μαραντόνα) αλλά μόλις γύρισα σπίτι κατέφυγα αμέσως στο διαδίκτυο για να βρω πληροφορίες. Και πραγματικά τις βρήκα!

Το τραγούδι που άκουσα ονομάζεται "Λατίνος εραστής (στον Carlos Gardel)" και είναι το πρώτο κομμάτι από το νέο CD του Νότη Μαυρουδή Carte Postal σε στίχους του Ηλία Κατσούλη. Κάθε τραγούδι του album είναι μια προσωπογραφία- αναφορά σε κορυφαίους, ο καθένας στο είδος του, καλλιτέχνες όπως ο Καβάφης, ο Βιζυηνός, ο Μπιθικώτσης, ο Αττίκ, ο Carlos Gardel, η Amalia Rodriguez, η Edith Piaf, η Σοφία Βέμπο, η Σαπφώ Νοταρά, η Σωτηρία Μπέλλου, η Ρόζα Εσκενάζυ, η Μαρίκα Νίνου, η Φλέρυ Νταντωνάκη και η Στέλλα Χασκήλ.

Το εγχείρημα μοιάζει να είναι κάτι παραπάνω από ενδιαφέρον και επιφυλάσσομαι να γράψω περισσότερα αφού έχω ακούσει ολόκληρο τον δίσκο (τον οποίον σύντομα θα αγοράσω). Όποιος πάντως ενδιαφέρεται μπορεί να ακούσει κάποια μικρά δείγματα απ' όλα τα τραγούδια του δίσκου εδώ!

Φάντασμα από το παρελθόν

Είχα πάρα πολύ καιρό να ακούσω το οτιδήποτε για τον Διονύση Τσακνή. Τον πέτυχα σήμερα το βράδυ σε μια εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης και θυμήθηκα αρκετούς από τους λόγους που υπήρξε ο αγαπημένος μου έλληνας τραγουδοποιός κατά τη διάρκεια της εφηβικής και προεφηβικής μου ηλικίας.

Τώρα πλέον ακούω σπανιότατα τα τραγούδια του, αλλά τα περισσότερα απ' αυτά δεν έχουν πάψει να μου λένε κάτι. Ειδικά αυτά τα πρώτα του, τα πολύ προσωπικά, που στο άκουσμά τους νοιώθεις καθαρά τόσο την αμηχανία αυτού που τα έγραψε όσο και τη δική σου. Στη συνέχεια εξελίχθηκε βέβαια, έγραψε μουσική και τραγούδια για το θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Κάποια τραγούδια του ακούστηκαν και αγαπήθηκαν. Εγώ όμως έχω κολλήσει σε έναν μόνο δίσκο που ούτε ακούστηκε, ούτε αγαπήθηκε ιδαίτερα αν και το άξιζε, "το φάντασμα από το παρελθόν"!

Αυτός ο δίσκος που κυκλοφόρησε το 1994 με αυτό το παράξενο, πολύ παράξενο στα μάτια ενός 13χρόνου, κόκκινο εξώφυλλο και με ένα σύνολο από δώδεκα υπέροχα τραγούδια που όμως όλα μαζί λέγανε μια ολοκληρωμένη ιστορία. Δεν θα περνούσαν παρά ένα ή δύο χρόνια μέχρι να ανακαλύψω πλήρως την έννοια του concept album έτσι όπως ορίστηκε από κολοσσούς της ροκ μουσικής όπως οι Pink Floyd και οι Jethro Tull, αλλά το "φάντασμα" υπήρξε για μένα ούτως ή άλλως μια αληθινή αποκάλυψη και σίγουρα ένας από τους πιο ολοκληρωμένους δίσκους της δεκαετίας του '90. Μετά από αυτόν τον δίσκο η αλήθεια είναι πως σταμάτησα να ενδιαφέρομαι πια για τη μουσική του Τσακνή. Ήξερα καλά πως ότι ήταν να πάρω απ' αυτόν το είχα πάρει κι έτσι οδηγήθηκα σε άλλα μουσικά ταξίδια. Κάποιους στίχους του όμως από το "φάντασμα" (και όχι μόνο) μου είναι μάλλον αδύνατο να τους ξεχάσω...

Ταξιδιώτης

Έρημη πόλη, ταξιδιώτης εγώ
στις γραμμές ενός τραίνου που θέλει στο αύριο να φτάσει.
Αστεγα όνειρα, μου παίζουν κρυφτό,
στην αντίπερα όχθη δύο άγγελοι μ΄ έχουν περάσει.

Δεν ήρθα εδώ να φωνάζω με σημαίες και ζήτω,
ψάχνω να βρω υλικό για το δικό μου το μύθο,
λόγια σκληρά, που θ΄ ανάψουν φωτιές και θα κάψουν,
ότι με θέλει ως τώρα νεκρό-ζωντανό.

Νόμοι αγύρτες οδηγούν στο χαμό,
το τιμόνι του πλοίου κυβερνούν μεθυσμένοι διαβόλοι,
και στης Ιθάκης τον γλυκό πηγαιμό
να μου βάλουν δεσμά και εμπόδια θέλησαν όλοι.

Δεν ήρθα εδώ να φωνάζω με σημαίες και ζήτω,
ψάχνω να βρω υλικό για το δικό μου το μύθο
λόγια σκληρά που θ΄ ανάψουν φωτιές και θα κάψουν
ότι με θέλει ως τώρα νεκρό-ζωντανό.

Διάλεξε χρώμα μου λέει μια φωνή
και σκασμός, τσιμουδιά, μην τυχόν και ξυπνήσει η Πατρίδα.
Κλείνω τ΄ αυτιά μου και σηκώνω πανί
μ΄ ένα σκύλο πιστό συντροφιά και την ελπίδα πυξίδα.

Δεν ήρθα εδώ να φωνάζω με σημαίες και ζήτω,
ψάχνω να βρω υλικό για το δικό μου το μύθο
λόγια σκληρά που θ΄ ανάψουν φωτιές και θα κάψουν
ότι με θέλει ως τώρα νεκρό-ζωντανό.

Πώς θα ήταν σήμερα ο John Lennon- αν ζούσε?

Όταν ο John Lennon σκοτώθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1980 ήταν 40 ετών και βρισκόταν σε πλήρη δημιουργική και βιολογική ακμή. Ήταν ένας ανήσυχος καλλιτέχνης που πιθανότατα είχε πολλά ακόμα να προσφέρει.

Πως μπορεί να ήταν όμως ο Lennon σήμερα αν το χέρι κάποιου μυστήριου τύπου δε του τερμάτιζε τόσο απροσδόκητα, και άδικα, τη ζωή?


Αν o John Lennon ζούσε σήμερα θα ήταν 66 χρονών. Μόνο αυτό μπορούμε να ξέρουμε στα σίγουρα. Πώς θα ήταν όμως; Πώς θα συμπεριφερόταν; Θα έγραφε ακόμα τραγούδια ή θα είχε αφοσιωθεί στις πάμπολλες επιχειρήσεις του; Θα ήταν ακόμα ενεργός πολίτης και ακτιβιστής ή θα είχε απομονωθεί κάπου μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας απογοητευμένος; Μήπως θα είχε γίνει μαϊντανός στις τηλεοράσεις και θα έτρεχε στις κοσμικές εκδηλώσεις όπως τόσοι και τόσοι συνοδοιπόροι του ή θα ήταν ένα γεροντοφρικιό που θα συνέχιζε να κράζει (μέσα απ' το νετ ίσως;) τους βολεμένος με το βιτριολικό του χιούμορ; Θα ήταν ακόμα ερωτευμένος με τη Γιόκο; Θα συνέχιζε να τα χώνει στον McCartney ή θα συμφωνούσαν για κάνα "φιλανθρωπικό" reunion;


Δυστυχώς δεν θα μάθουμε ποτέ και τώρα πια μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. Μια ωραία υπόθεση όμως πάνω σ' αυτό έχω την εντύπωση πως έκανε ο μεξικανός σκηνοθέτης Αλφόνσο Κουαρόν στην έξοχη, από κάθε άποψη, ταινία του "Children Of Men". Η ταινία, που υποτίθεται ότι διαδραματίζεται το 2027, επιχειρεί μια πολυεπίπεδη σπουδή για το που βαδίζει η ανθρωπότητα στηριζόμενη όμως αποκλειστικά σε δεδομένα του σήμερα. Όπως και να'χει ο πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ένας κυνικός, πρώην ακτιβιστής που καλείται να βοηθήσει μια μαύρη γυναίκα που είναι η μοναδική εγκυμονούσα του κόσμου απ' το 2009!

Στη συγκεκριμένη ταινία λοιπόν υπάρχει ένας ρόλος-κλειδί (που υποδύεται εκπληκτικά ο Michael Caine) που έχω σοβαρές υποψίες ότι βασίζεται στην συγκεκριμένη εικασία. Πως δηλαδή θα ήταν σήμερα ο Lennon.
O Caine λοιπόν είναι ένας ηλικιωμένος χίπης που ζει στην βρετανική εξοχή με την, σε κατάσταση φυτού, γυναίκα του (ίσως η φαντασίωση πολλών θαυμαστών του Lennon!), πρώην πολιτικοποιημένος σκιτσογράφος με μπόλικο σαρκαστικό χιούμορ που ζει ουσιαστικά με το παρελθόν,καπνίζει μαριχουάνα, φιλοσοφεί και χλευάζει το, αμφισβητούμενο, μέλλον των ανθρώπων. Εκτός από όλα αυτά και σε συνδυασμό με τα προφανή κοινά εμφανισιακά στοιχεία του ήρωα με τον Lennon (τα στρόγγυλα γυαλιά, σήμα κατατεθέν, και τα μακριά μαλλιά) η άποψη αυτή ενισχύεται αρκετά από την εμμονή που δείχνει η ταινία με την βρετανική μουσική σκηνή και τις συνεχείς αναφορές της σε αυτήν.



Αναγνωρίζω βέβαια πως αυτή είναι μια αρκετά αυθαίρετη θεωρία, αλλά φεύγοντας απ' την ταινία δε μπορούσα να το βγάλω απ' το μυαλό μου. Άλλωστε θα μου άρεσε να ζούσε ο Lennon και να ήταν κάπως έτσι...

Respect

Δε μπορώ να πω πολλά πράγματα για τον Σάββα Κωφίδη. Αποτελεί έναν ποδοσφαιρικό ήρωα της παιδικής μου ηλικίας, όχι τόσο για την (σπουδαία) αγωνιστική του δράση, αλλά για την εν γένει παρουσία του μέσα στο γήπεδο, για την ανεμίζουσα χαίτη του ως μόνιμο σύμβολο της απουσίας οποιουδήποτε συμβιβασμού, για την σεμνότητά του και πάνω απ' όλα για την άδολη κι αδιαπραγμάτευτη αγάπη του για τον Ηρακλή.

Ο Σάββας ήταν και είναι μια ιδιαίτερα ξεχωριστή φιγούρα για τα δεδομένα του ελληνικού ποδοσφαίρου, χωρίς ποτέ να προσπαθήσει να εξαργυρώσει με οποιονδήποτε τρόπο την διαφορετικότητά του αυτή. Είναι ένας άνθρωπος με πολύ δυνατή προσωπικότητα και άποψη, που ουδέποτε όμως δεν καταδέχθηκε να υψώσει τη φωνή του για να την επιβάλλει. Μιλάει ψυθιριστά και με σεβασμό για όλους, αλλά δε μασάει τα λόγια του. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά του τον έχουν κάνει αγαπητό σε όλο τον φίλαθλο κόσμο ανεξαρτήτου οπαδικών προτιμήσεων. Πάνω απ' όλα όμως ο Κωφίδης είναι το σύμβολο για όλους τους Ηρακληδείς, που βλέπουν στο πρόσωπό του να εκφράζονται όλες οι αξίες της ομάδας τους. Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως ο Κωφίδης βρίσκεται στη συνείδηση των φιλάθλων του Ηρακλή στο ίδιο επίπεδο με τον αξεπέραστο Β. Χατζηπαναγή.

Ο Σάββας Κωφίδης δεν είναι πλέον προπονητής του Ηρακλή. Είναι προφανές ότι ο οργανισμός του δε μπόρεσε ν' αντέξει όλη την αθλιότητα που επικρατεί στους χώρους του ελληνικού ποδοσφαίρου. Κατάφερε παρόλ' αυτά να φύγει αλώβητος και αξιοπρεπής δίχως να αλλάξει ούτε στο ελάχιστο τις πεποιθήσεις του. Προφανώς το μακρύ του μαλλί δεν τον άφησε να συμβιβαστεί ούτε και τώρα...

Έλεος!

Σήμερα έχω μια αποκλειστική πληροφορία. Αν δείτε πουθενά τη Μαριέττα Γιαννάκου-Κουτσίκου (για να μη ξεχνιόμαστε) να είναι τρομοκρατημένη και τον Καραμανλή πανικόβλητο να σκέφτεται σοβαρά την παραίτηση μην ψάχνεστε να βρείτε τι συμβαίνει (όχι δεν μας επιτέθηκαν οι Τούρκοι): η γενική συνέλευση του Τμήματος Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου στη Μυτιλήνη αποφάσισε χθες προειδοποιητική κατάληψη στα κτίρια της σχολής!
Μετά από αυτή την σκληρή προειδοποιητική(έτσι προς πάσα κατεύθυνση) πρωτοβουλία, όλα τα μέλη της κυβέρνησης πρέπει να έχασαν πραγματικά τον ύπνο τους...

Κατά διαόλου πάμε...

Το 2004 γυρίστηκε μια ταινία βασισμένη εν πολλοίς στη ζωή του Ray Charles, με τον ομολογουμένως εφάνταστο τίτλο "Ray". Όσοι την έχουν δει ίσως θα θυμούνται μια σκηνή κάπου στην αρχή της ταινίας, όπου, ενώ ο RC (άσημος ακόμη) παίζει σ' ένα club με την μπάντα του, κάποιοι οργισμένοι θρησκόληπτοι διακόπτουν τη συναυλία.

-Μα τι τρέχει; απόρησε ο Charles.
-Είστε σατανάδες, θα πάτε όλοι στην κόλαση! Πήρατε την gospel, τη μουσική του Θεού και την ξεφτιλίζετε. Σταματήστε τώρα!

Μετά από αυτόν τον φιλικό διάλογο τα αποτελέσματα ήταν τα εξής: α) ένας σαξοφωνίστας του Charles είδε κατάματα την αλήθεια και αποχώρησε άμεσα απ' το διαβολικό συγκρότημα, β) οι θρησκόληπτοι αφού διέπραξαν το ιεραποστολικό τους καθήκον κι έσωσαν μια παραστρατημένη ψυχή αποχώρησαν προφανώς ικανοποιημένοι, γ) όλοι οι υπόλοιποι αφού έριξαν ένα δυνατό γέλιο, συνέχισαν να χορεύουν στους ρυθμούς της μουσικής του Θεού...

Αυτή η αστεία σκηνή μου ήρθε αμέσως στο μυαλό μόλις είδα χθες στην TV κάποιους, λιγοστούς, παλιοημερολογίτες να διαδηλώνουν έξω απ' το μαγαζί όπου εμφανίζεται ο αντί-Χριστος (κατά κόσμον Τζιμάκος), επειδή προσβλήθηκε το θρησκευτικό τους αίσθημα από τις αφίσες του καλλιτέχνη, αξιώνοντας μάλιστα να σταματήσουν οι παραστάσεις.

Αν βέβαια η σκηνή αυτή μοιάζει αστεία όταν τη βλέπεις το 2004 σε μια ταινία που η υπόθεσή της εκτυλίσσεται στη δεκαετία του '50 στον αμερικανικό Νότο, το να τη βλέπεις στη Θεσσαλονίκη του σήμερα είναι σίγουρα εξαιρετικά θλιβερή. Φυσικά η ωραία εικόνα συμπληρώθηκε από τους τοπικούς άρχοντες (τρομάρα μας) να κάνουν δηλώσεις κατά μιας παράστασης που ΔΕΝ είχαν δει.

Όσο ο φανατισμός κι η μισαλλοδοξία θα πλασάρονται στην Ελλάδα για ιδανικά, δυστυχώς άνθρωποι σαν τον Χριστόδουλο και τον Ψωμιάδη θα κάνουν κουμάντο. Που καιρός για τέχνη τώρα...

Modern Times

Με τόν τίτλο "Μοντέρνοι Καιροί" κυκλοφόρησε τον Αύγουστο το τελευταίο πόνημα του Bob Dylan. Φυσικά τίποτα το μοντέρνο δεν υπάρχει στο άλμπουμ. Όλα είναι παλιοκαιρίτικα και, λίγο-πολύ, γνώριμα. Ο τίτλος μοιάζει περισσότερο (αυτο)σαρκαστικός και κάπως υπαινικτικός. Όσοι όμως περιμένουν ρητορείες και αφορισμούς για τη σύγχρονη εποχή και τα ήθη της μάλλον θα απογοητευτούν. Ο Dylan ακόμα και στα 65 του χρόνια φαίνεται να αρνείται τον ρόλο του προφήτη που παλεύουν, χρόνια τώρα, πολλοί να του προσδώσουν. Αντιθέτως μιλάει για όλα τα θέματα που τον απασχολούν με χαλαρότητα, ειλικρίνεια, σκεπτικισμό, απαισιοδοξία και πείσμα για ζωή δυσανάλογο της ηλικίας του, με την χαρακτηριστική, γερασμένη πια, φωνή του και τη συνοδεία όμορφων μπλουζ ήχων.

Ο Dylan συνήθιζε πάντοτε να κατασκευάζει γρίφους είτε με τα τραγούδια του είτε με την εν γένει παρουσία του. Γρίφους δυσεπίλυτους (αλλά όχι κενούς περιεχομένου) που απασχολούσαν για χρόνια, και απασχολούν ακόμα, κοινό και κριτικούς. Αυτό όμως που έχει πάντα τη μεγαλύτερη σημασία σε όλα τα πράγματα είναι το έργο που παράγει ο καθένας, τα τραγούδια στην συγκεκριμένη περίπτωση. Κι απ' αυτά ο Dylan έχει γράψει ουκ ολίγα σπουδαία. Και χωρίς να χρωστάει σε κανέναν τίποτα, σνομπάρει επιδεικτικά την συνταξιοδότηση και μας προσφέρει απλόχερα ακόμα δέκα διαμαντάκια. Τα σέβη μας κύριε Dylan!

Everybody' s going and I want to go too
Don't want to take a chance with somebody new
I did all I could and I did it right there and then
I've already confessed - no need to confess again

Blue skies over my head
Give me another reason to get out of bed
Blue skies shine in my face
Give me another woman to take her place

Ain't got no money, cupboards are bare
No cigarettes, and the kids got nothing to wear
She walked out without a word
Now the only sound left is that morning bird

Singing, blue skies over my head
Give me another reason to get out of bed
Blue skies shine in my face
Give me another woman to take her place
Give me another woman to take her place

"Blue skies" by Tom Waits