frank barrell

The Kiss of Diego...

2010-06-15T19:43:00.003+03:00

...pure art!

Ο Bob Dylan στην Αθήνα...

2010-05-25T11:52:00.003+03:00

...ένα ραντεβού που δεν χάνεται..!

Η επιστροφή του μαχητή

2009-02-21T11:48:00.008+02:00

« …Ήταν γνωστό στο Χόλλυγουντ ότι ο Τζακ Μπλέντσο δε συμπαθούσε τον Τομ Πελλ και δε παρέλειπε να το δηλώνει σε όλες σχεδόν τις συνεντεύξεις του: "Ο Τομ ξεκίνησε από το Μαλιμπού. Εγώ ξεκίνησα απ' τους δρόμους"… »

[Τσαρλς Μπουκόφσκι, Hollywood, εκδόσεις Απόπειρα, μετάφραση Λουκάς Θεοδωρακόπουλος, Αθήνα 1996].

Απ' όπου κι αν ξεκίνησαν οι δύο ηθοποιοί μικρή σημασία έχει σήμερα. Μικρή σημασία έχουν κι οι παιδιάστικες κόντρες τους. Οι διαφορές τους δεν είναι και τόσο μεγάλες για να δικαιολογούν μια τέτοια αντιπάθεια, μόνο οι διαδρομές τους αλλάζουν κι αυτές είναι που έχουν σημασία.

Όταν πρωτοξεκίνησαν την ίδια πάνω-κάτω περίοδο, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του '80, για να κατακτήσουν το Hollywood, μάλλον ο «Τζακ» ήταν αυτός που φάνηκε να κερδίζει πιο γρήγορα έδαφος. Με μια εμφάνιση κι ένα στυλ που δε χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια για να γοητεύσει τους πάντες, βρέθηκε εξαρχής να παίζει ενδιαφέροντες ρόλους σε ταινίες θαυμάσιων σκηνοθετών. Την ίδια πάνω κάτω εποχή, ο «Τομ» απασχολούσε τα μέσα περισσότερο για το γάμο του με την pop βασίλισσα της εποχής και τα καμώματά του παρά με τις επιδόσεις του στον κινηματογράφο. Αν τότε ήθελε κάποιος να βάλει στοίχημα για του ποιου η καριέρα -και η ζωή ενδεχομένως- θα έπαιρνε πρώτη την κάτω βόλτα, δύσκολα θα πόνταρε τα χρήματά του στον Τζακ.

Η ζωή όμως, ευτυχώς ή δυστυχώς, δε λογαριάζει προγνωστικά και φαβορί όταν γράφει τα δικά της, αδύνατο να κοπιαριστούν, σενάρια. Έτσι ο, μάλλον νευρικός και απρόβλεπτος, Τομ κατάφερε από τις αρχές της δεκαετίας του '90 να ωριμάσει απότομα βρίσκοντας μια ισορροπία στην προσωπική του ζωή και να κάνει παράλληλα μερικές θαυμάσιες επιλογές για την καριέρα του. Έτσι κατάφερε να λογίζεται σήμερα ως ένας απ' τους κορυφαίους ερμηνευτές της γενιάς του. Ταυτόχρονα κέρδισε με τις πολιτικές του παρεμβάσεις μια θέση σοβαρού πολιτικού ομιλητή και τη δόξα του politically correct επαναστάτη που η βιομηχανία πάντα χρειάζεται.

Από την άλλη ο, το πάλαι ποτέ διάδοχος του Marlon Brando, Τζακ πήρε τον ακριβώς αντίθετο δρόμο: σκάνδαλα στην προσωπική του ζωή, με ξύλο εντός κι εκτός αγωνιστικών χώρων, καταχρήσεις κι άθλιες επαγγελματικές επιλογές τον οδήγησαν πολύ πιο χαμηλά απ' όσο θα μπορούσε κι ο ίδιος να φανταστεί. Τα τελευταία χρόνια το σίγουρο κι αυτάρεσκο χαμόγελό του έμοιαζε να είχε χαθεί από το παραμορφωμένο απ' το ξύλο και τις πλαστικές επεμβάσεις πρόσωπό του. Ο «αταίριαστος» είχε τεθεί για τα καλά εκτός μάχης κι η κοινωνία δεν είχε καν ματώσει τα χέρια της. Η πορεία έμοιαζε μη αναστρέψιμη…

…Κάπου εδώ θα μπορούσε να τελειώσει η ιστορία, ηθικοπλαστική και ψεύτικη. Ευτυχώς όμως τα πράγματα δε τελειώνουν έτσι! Ο εξουθενωμένος και ταπεινωμένος πυγμάχος (σαν ταινία του Hollywood που πάσχει από έλλειψη αληθοφάνειας) σηκώνεται για έναν τελευταίο γύρο με τον αντίπαλο που λατρεύει να μισεί.

Ακόμα κι αν ξέρει πως θα χάσει, η ευχαρίστηση θα είναι όλη δική του!

2009-02-16T17:49:00.007+02:00

"If you wanna find the truth in life
don't pass music by..."

Έτσι έλεγε ο ανυπέρβλητος Eric Burdon εκεί πίσω -κάπου στα 1968- και φυσικά δε θα μπορούσε να λέει ψέμματα...

Λυπάμαι που δεν έχω κάτι δικό μου να πω, αλλά οι μόνες θετικές σκέψεις που μπορώ να κάνω τον τελευταίο καιρό, με τη διάθεση και την ψυχολογία που έχω, είναι σκέψεις κλεμμένες.

Ας είναι κι έτσι, no self pity!

Ελληνικά τραγούδια για τροχαία ατυχήματα

2008-12-26T13:32:00.008+02:00

Πριν από κάμποσες εβδομάδες παρακολούθησα, μάλλον τυχαία, μια διάλεξη του Τάσου Μαρκουίζου -κατά πολύ γνωστότερου ως Ιαβέρη- παλαίμαχου οδηγού αυτοκινήτων σε αγώνες ράλι. Ο Ιαβέρης απ' όσο γνωρίζω τα τελευταία χρόνια έχει αφιερωθεί σε μια εκστρατεία ευαισθητοποίησης των νέων, κυρίως, ανθρώπων απέναντι στα αυτοκινητιστικά και μοτοσυκλετιστικά δυστυχήματα. Γυρίζει -αφιλοκερδώς μάλλον, όχι ότι έχει σημασία- σε σχολεία, πανεπιστήμια, στρατόπεδα και όπου αλλού τον καλούν ανά την Ελλάδα και μιλάει με πάθος, ζωντάνια, ελευθεροστομία αλλά πάνω απ' όλα γνώση για θέματα οδηγικής ασφάλειας. Αναπληρώνει ουσιαστικά όσο μπορεί και όσο του επιτρέπουν οι δυνάμεις του αυτό που το ελληνικό κράτος αρνείται ή είναι ανίκανο να δώσει στους πολίτες του: οδηγική παιδεία..!

Με αφορμή αυτή την εντελώς αφυπνιστική μου συνάντηση με τον Ιαβέρη, μου ήρθε στο μυαλό μια σκέψη που και παλαιότερα με είχε απασχολήσει: ποια είναι η στάση του ελληνικού τραγουδιού απέναντι σε ένα θέμα τόσο επίκαιρο και σημαντικό για τη σημερινή κοινωνία (δεν προστρέχω σε στατιστικές αλλά είναι μάλλον κοινός τόπος ότι ο αριθμός των ανθρώπων που σκοτώνονται ετησίως στους ελληνικούς δρόμους συναντάται μονάχα σε χώρες που βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση); Αναζητώντας την απάντηση ανέτρεξα στη δισκοθήκη μου, αλλά και από μνήμης, φτάνοντας στο συμπέρασμα ότι τα τραγούδια που ασχολούνται σοβαρά και αποκλειστικά με το συγκεκριμένο θέμα είναι μάλλον ελάχιστα…

Αρχικά δε μπορώ παρά να μνημονεύσω δύο τραγούδια του Λάκη Παπαδόπουλου των αρχών της δεκαετίας του '80, τον περίφημο "Κουρσάρο" σε στίχους του Παύλου Μάτεσι και το "Ιωάννα Και Μαριέττα" σε στίχους του Γιώργου Χρονά. Αμφότερα μιλάνε για σκοτωμούς νέων ανθρώπων με μηχανές. Ωστόσο ο τρόπος αντιμετώπισης και των δύο στιχουργών φαίνεται να καθιστά εν τέλει αυτούς τους θανάτους σχεδόν ηρωικούς, ενώ το κοινωνικό φαινόμενο των τροχαίων προσεγγίζεται από ελάχιστα έως καθόλου. Και τα δύο αυτά τραγούδια γνώρισαν επιτυχία στην εποχή τους και κυρίως ο Κουρσάρος. Αν δεν απατώμαι σ' αυτά αναφέρεται ο Πανούσης το 1985 όταν λέει «Όχι άλλα τραγούδια με μοτοσικλέτες» ("Όχι Άλλο Νταλάρα").

Σε άλλα τραγούδια τα τροχαία ατυχήματα φαίνονται να συναντώνται είτε σαν μεταφορές ενός σφοδρού και επίπονου έρωτα:

«Ντελαπάρισ' η καρδιά μου

μες στο διάβα σου
αμάν δυστύχημα»

("Το Τροχαίο" των Νίκο Ξυδάκη και Μανώλη Ρασούλη)

και

«Μα τα τριαντάφυλλα που σου έστειλα λίγο έλειψε

χαράματα να σκοτωθούν σ' ένα τροχαίο»

(Χρήστος Θηβαίος, "Γυναίκα" απ' τον δίσκο Είμαι Αυτό Που Κυνηγάω),

είτε σαν αναφορές ή απλοί υπαινιγμοί:

«Μου λέει μην αμφιβάλλεις μια στιγμή, μέσα σου υπάρχει μια ευθεία γραμμή
Που αν δεν την πάρεις γίνεσαι ακόμα ένα τροχαίο το Πάσχα»

(Φοίβος Δεληβοριάς, "Τρένο Στην Κορυφογραμμή" απ' τον δίσκο Ο Καθρέφτης)

«Τυφλές αρραβωνιαστικιές, αόμματοι λαχειοπώλες
σκοτώνονται σε καραμπόλες.»

(Θάνος Μικρούτσικος- Κώστας Τριπολίτης, "Ηλεκτρικό Πρόβατο" απ' τον δίσκο Όλα Από Χέρι Καμένα).

Ο Κώστας Τριπολίτης θα επανέλθει στο θέμα λίγα χρόνια αργότερα με πιο άμεσο κι ευθύβολο τρόπο στο τραγούδι "Πληροφορίες" σε μουσική του Τάκη Μπουγά απ' τον προσωπικό δίσκο της Τάνιας Τσανακλίδου Αλλιώτικη Μέρα:

«Δέκα τροχαία
Κι εσύ γελάς
Κι εσύ γελάς με βίντεο και σεξ
Με την παρέα».

Ωστόσο τραγούδια που να έχουν ως αποκλειστικό τους θέμα τα τροχαία κατάφερα να βρω μόνο τρία, που το καθένα παραδόξως διαθέτει διαφορετικό ύφος και οπτική γωνία. Τα δύο πρώτα είναι από τον δίσκο Σελοτέιπ του 1997 σε μουσική του Πέτρου Βαγιόπουλου και στίχους του Μανώλη Ρασούλη, ενώ το τρίτο είναι σε στίχους και μουσική του Γιάννη Μηλιώκα από την τελευταία του μέχρι σήμερα δισκογραφική δουλειά με τίτλο Νομίζω του 1998.

Ο δαιμόνιος Ρασούλης με τις κοινωνικά υπερευαίσθητες κεραίες μπόρεσε έγκαιρα να διαγνώσει το πρόβλημα και με το γνωστό του ακτιβιστικό τρόπο έγραψε δύο τραγούδια σε διανοητική βάση, βασισμένα στην υπόθεση εργασίας ότι κάποιος που σκοτώνεται σ' ένα τροχαίο, εκτός απ' το να χάσει τη ζωή του εντελώς ηλίθια, καταφέρνει και να ρίξει τον ή την αγαπημένη του σε μια άλλη αγκαλιά[1].

Στο πρώτο τραγούδι με τίτλο "Τάσος Ο Τροχοτυχαίος" ο Ρασούλης επιχειρεί να προσεγγίσει την ιστορία με ελαφρύ και χιουμοριστικό τρόπο. Ο Τάσος ο τυχαίος Νεοέλληνας, όντας απόλυτα σίγουρος για τις οδηγικές του ικανότητες, και όχι μόνο, έπεσε θύμα τροχαίου, χωρίς φυσικά να φταίει αυτός (ποτέ!): «Μια κολώνα έτρεχε/ και τράκαρε ένα αμάξι». Φυσικό επακόλουθο ο θάνατος και νάτη η νέα χήρα να κλαίει στην αγκαλιά κάποιου άλλου άντρα. Ο αφηγητής αντιμετωπίζει με σαρκασμό την κουταμάρα του οδηγού, αλλά ακόμα κι έτσι δε μπορεί παρά να λυπηθεί για την άδοξη αυτή αναχώρηση και να τον κατευοδώσει: «Ας γίνω χώμα ελαφρύ γλυκά να σε σκεπάσω/ να σου θυμίζω επίμονα: πολύ βιαζόσουν Τάσο».

Στο δεύτερο τραγούδι που ονομάζεται "Βασίλισσα Της Λύπης", μουσικά και στιχουργικά επιλέγεται ένας τόνος αρκετά πιο μελαγχολικός. Εδώ, σαν σε συνέχεια της προηγούμενης ιστορίας, ο άδοξα χαμένος οδηγός επιστρέφει, προσπαθώντας να στοιχειώσει τη ζωή της γυναίκας του και ζητώντας της να του μείνει πιστή, να μην τον προδώσει. Εκείνη όμως του απαντάει θλιβερά και εύστοχα με τα εξής λόγια:

«Τώρα με άλλονε μα δε σε ξεχνώ

τάφο δε κάνω την καρδιά μου όσο ζω

κι έτσι θα ζεις βαθιά μου ενώ,

όταν πατούσες γκάζι δε με σκέφτηκες

και με τη φρίκη πήγες κλέφτηκες

κι ούτε που σκέφτηκες

πως τα αμάξια δεν πετούν στον ουρανό

κι ο έρωτας δε ζει μες στο κενό.»

Το τραγούδι του Μηλιώκα σε αντίθεση με αυτά του Ρασούλη είναι ξεκάθαρα βιωματικό. Περιγράφει με τον χαρακτηριστικό και αξιοθαύμαστα άμεσο τρόπο του αυτό που υποδηλώνει ο τίτλος (Η Στούκα): «Είδα τον Χάρο με τα μάτια μου/ φορούσε κόκκινο αμάξι/ όρμησε μέσα στη λωρίδα μου/ κι άπλωσε χέρια να μ' αρπάξει». Μαζί του στο αυτοκίνητο ο αφηγητής είχε τους πιο πολύτιμους γι' αυτόν ανθρώπους: τη γυναίκα και την κόρη του. «Βασίλισσα» και «πριγκίπισσα» τις αποκαλεί τρυφερά και παραδέχεται με τρόμο πως «η ζωή μας η ηλιόλουστη/ κορώνα-γράμματα παιζόταν». Οι γλαφυρές περιγραφές του συμβάντος κυλάνε στο τραγούδι αργά και βασανιστικά σαν τις στιγμές που λένε ότι βιώνει κάποιος ακριβώς πριν τη σύγκρουση. Το τέλος της ιστορίας είναι μεν ευχάριστο, αφού άπαντες βγαίνουν αλώβητοι, αλλά χωρίς καμία ωραιοποίηση ή θριαμβολογία. Ο αφηγητής δε ξεχνάει να μνημονεύσει μακάβρια αλλά και με θαυμαστή επίγνωση ότι: «Τώρα που γράφω θα βρισκόμασταν/ για τρίτη νύχτα μες στο χώμα», ενώ η συνέχεια είναι το επιμύθιο που μόνο κάποιος που το έχει ζήσει μπορεί να το πει χωρίς να ακουστεί διδακτικό: «μα είχαμε ζώνες και γλιτώσαμε/ με μελανιές σ' όλο το σώμα»…

Υ.Γ. Δεν είχα καμία διάθεση να μαυρίσω τις ψυχές σας χριστουγεννιάτικά με ένα τόσο στενάχωρο θέμα. Η παρούσα ανάρτηση είθε να λειτουργήσει σαν εξορκισμός. Καλές γιορτές!

[1] Να τι λέει ο ίδιος ο Ρασούλης σε συνέντευξή του στον Αποστόλη Καπαρουδάκη, δημοσιευμένη τον Αύγουστο του '97 στο περιοδικό Μετρό: «…Αν δε τους τα πεις στα καλιαρντά δε σε καταλαβαίνουν, Τους Έλληνες οδηγούς τους παρατηρείς και βλέπεις ότι οι άνθρωποι δε στέκουνε καλά. Ο οδηγός που βρίσκεται στο τιμόνι νομίζει ότι είναι πιο πάνω από τον πεζό. Πατάει γκάζι και σ' εκβιάζει. Οφείλεις να πηδήξεις για να τον αποφύγεις. Μετά σκοτώνονται στους δρόμους κάθε Σαββατοκύριακο πιο πολλοί απ΄ όσους σκοτωθήκανε στην Αλβανία από τότε που πιάσανε τα όπλα. Έχει γίνει η σαχλαμάρα, το "χαβαλές για το χαβαλέ" το σούπερ φετίχ μας. Ε, μ' αυτή την έννοια έχω δικαίωμα από αγάπη να του κάνω του άλλου πλάκα. Να του πω "Μαλάκα πρόσεχε, ελάττωσε ταχύτητα γιατί θα σκοτωθείς και μετά από τρία χρόνια η γυναίκα σου θα πηδιέται μ' άλλον…».

John Lennon

2008-12-08T00:18:00.005+02:00

Σαν σήμερα πριν 28 χρόνια ο John Lennon έχανε τη ζωή του από τον πυροβολισμό κάποιου τρελού(;) κάτω από το σπίτι του στη Νέα Υόρκη. Συνήθως δεν την «βρίσκω» με το να θυμάμαι τέτοιες επετείους, αλλά δυστυχώς οι τρελοί, με ή χωρίς εισαγωγικά, που κουβαλούν όπλα και σκοτώνουν κόσμο φαίνεται πως δε τελειώνουν ποτέ...
Επαναδημοσιεύω λοιπόν ένα από τα πρώτα κείμενα που είχε φιλοξενήσει αυτό το ιστολόγιο και που μάλλον δεν έχει διαβάσει κανείς ως τώρα. Ωστόσο είναι ένα από τα αγαπημένα μου... Repost λοιπόν (με ελάχιστες διορθώσεις):

Πώς θα ήταν σήμερα ο John Lennon- αν ζούσε?

Όταν ο John Lennon σκοτώθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1980 ήταν 40 ετών και βρισκόταν σε πλήρη δημιουργική και βιολογική ακμή. Ήταν ένας ανήσυχος καλλιτέχνης που πιθανότατα είχε πολλά ακόμα να προσφέρει.

Πως μπορεί να ήταν όμως ο Lennon σήμερα αν το χέρι κάποιου μυστήριου τύπου δε του τερμάτιζε τόσο απροσδόκητα, και άδικα, τη ζωή?

Αν o John Lennon ζούσε σήμερα θα ήταν 66 χρονών. Μόνο αυτό μπορούμε να ξέρουμε στα σίγουρα. Πώς θα ήταν όμως; Πώς θα συμπεριφερόταν; Θα έγραφε ακόμα τραγούδια ή θα είχε αφοσιωθεί στις πάμπολλες επιχειρήσεις του; Θα ήταν ακόμα ενεργός πολίτης και ακτιβιστής ή θα είχε απομονωθεί κάπου μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας απογοητευμένος; Μήπως θα είχε γίνει μαϊντανός στις τηλεοράσεις και θα έτρεχε στις κοσμικές εκδηλώσεις όπως τόσοι και τόσοι συνοδοιπόροι του ή θα ήταν ένα γεροντοφρικιό που θα συνέχιζε να κράζει (μέσα απ' το νετ ίσως;) τους βολεμένος με το βιτριολικό του χιούμορ; Θα ήταν ακόμα ερωτευμένος με τη Γιόκο; Θα συνέχιζε να τα χώνει στον McCartney ή θα συμφωνούσαν για κάνα "φιλανθρωπικό" reunion;

Δυστυχώς δεν θα μάθουμε ποτέ και τώρα πια μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. Μια ωραία υπόθεση όμως πάνω σ' αυτό έχω την εντύπωση πως έκανε ο μεξικανός σκηνοθέτης Αλφόνσο Κουαρόν στην έξοχη, από κάθε άποψη, ταινία του "Children Of Men". Η ταινία, που υποτίθεται ότι διαδραματίζεται το 2027, επιχειρεί μια πολυεπίπεδη σπουδή για το που βαδίζει η ανθρωπότητα στηριζόμενη όμως αποκλειστικά σε δεδομένα του σήμερα. Όπως και να'χει ο πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ένας κυνικός, πρώην ακτιβιστής που καλείται να βοηθήσει μια μαύρη γυναίκα που είναι η μοναδική εγκυμονούσα του κόσμου απ' το 2009!

Στη συγκεκριμένη ταινία λοιπόν υπάρχει ένας ρόλος-κλειδί (που υποδύεται εκπληκτικά ο Michael Caine) που έχω σοβαρές υποψίες ότι βασίζεται στην συγκεκριμένη εικασία. Πως δηλαδή θα ήταν σήμερα ο Lennon αν ζούσε...
O Caine λοιπόν είναι ένας ηλικιωμένος χίπης που ζει στην βρετανική εξοχή με την, σε κατάσταση φυτού, γυναίκα του (ίσως η φαντασίωση πολλών θαυμαστών του Lennon, να είναι δηλαδή αυτός γερός και η Yoko Ono φυτό!), πρώην πολιτικοποιημένος σκιτσογράφος με μπόλικο σαρκαστικό χιούμορ που ζει ουσιαστικά με το παρελθόν, καπνίζει μαριχουάνα, φιλοσοφεί και χλευάζει το, αμφισβητούμενο, μέλλον των ανθρώπων. Εκτός από όλα αυτά και σε συνδυασμό με τα προφανή κοινά εμφανισιακά στοιχεία του ήρωα με τον Lennon (τα στρόγγυλα γυαλιά, σήμα κατατεθέν, και τα μακριά μαλλιά) η άποψη αυτή ενισχύεται αρκετά από την εμμονή που δείχνει η ταινία με την βρετανική μουσική σκηνή και τις συνεχείς αναφορές της σε αυτήν.

Αναγνωρίζω βέβαια πως αυτή είναι μια αρκετά αυθαίρετη θεωρία, αλλά φεύγοντας απ' την ταινία δε μπορούσα να το βγάλω απ' το μυαλό μου. Άλλωστε θα μου άρεσε να ζούσε ο Lennon και να ήταν κάπως έτσι...

100 Χρόνια Ηρακλής

2008-12-06T19:12:00.006+02:00

Η αγαπημένη μου ομάδα είχε γενέθλια πριν λίγες μέρες, (29 Νοεμβρίου) αλλά με τούτα και με τ' άλλα δε πρόλαβα να κάνω κάποια αναφορά. Δεν πειράζει θα την κάνω τώρα, εξάλλου ολόκληρο το 2008 εξάλλου είναι (ή θα έπρεπε να είναι) χρονιά αφιερωμένη στα γενέθλια του ιστορικού σωματείου.

Τη Δευτέρα επίσης υπάρχει και η κεντρική επετειακή εκδήλωση στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, όπου θα μαζευτούν διάφοροι σχετικοί και άσχετοι (οι τελευταίοι ως συνήθως θα είναι περισσότεροι) για να τιμήσουν υποτίθεται τον Ηρακλή (στην πραγματικότητα οι κατ' επάγγελμα τιμητές μόνο τον εαυτό τους «τιμούν» με κάθε ευκαιρία). Οι φίλαθλοί μας όμως που δε γουστάρουν τέτοιου είδους ...επισημότητες οργανώνουν μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας απ' έξω! Σουρεάλ γενικώς καταστάσεις που όσοι ζούνε στη Θεσσαλονίκη τις έχουν συνηθίσει λίγο-πολύ...

Δυστυχώς οι εκδηλώσεις που έγιναν, αλλά και αυτές που θα γίνουν, ήταν πολύ λίγες -κυριολεκτικά και μεταφορικά- και μόνο απογοήτευση και θλίψη σκόρπισαν στον κόσμο που για μια τέτοια ξεχωριστή περίσταση περίμενε ασφαλώς κάτι πολύ καλύτερο από ανούσιες συναθροίσεις επισήμων και κούφιους λόγους. Και είναι κρίμα γιατί ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία -που χάθηκε- για να χαμογελάσουμε και μεις λίγο...

Ωστόσο η ιδιωτική πρωτοβουλία είναι πάντα ζωντανή και ικανή να σώσει για άλλη μια φορά τα προσχήματα. Έτσι μέλη του διαδικτυακού τόπου bluefans έστησαν μια πολύ ενδιαφέρουσα ψηφοφορία, από τα αποτελέσματα της οποίας θα βγούνε και θα τιμηθούν φαντάζομαι οι κορυφαίοι αθλητές του Ηρακλή όλων των εποχών. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να ψηφίσει στο παρακάτω link (πάνω στην εικόνα):

Τέλος, μια συνοπτική εκδοχή της ιστορίας του Ηρακλή μπορεί να βρεθεί εδώ με μερικά πολύ ενδιαφέροντα videos και links.

Μπόμπαν Γιάνκοβιτς ή περί τρέλας

2008-12-02T10:06:00.003+02:00

Θυμήθηκα τις προάλλες τον μακαρίτη τον Γιάνκοβιτς…

…Τον φέρνω πάντα στο μυαλό μου σε περιπτώσεις έντονης απογοήτευσης και θυμού, όταν εξοργίζομαι, όταν βγαίνω εκτός εαυτού και νοιώθω ότι πάω να χάσω τα λογικά μου. Η εικόνα του Μπόμπαν, έτσι όπως πέρασε απ' την τηλεοπτική μετάδοση εκείνου του καταραμένου αγώνα των play-off, μου παγώνει το αίμα και ηρεμώ αμέσως. Πόσο σοκαριστική ήταν η στιγμή που έπειτα από μια -άδικη ή όχι, δεν έχει σημασία- απόφαση των διαιτητών που τον έβγαζε εκτός παιχνιδιού, ο Σέρβος μπασκετμπολίστας πιάνει το πρόσωπό του και σε κατάσταση απόλυτου παροξυσμού κουτουλάει επάνω στη μπασκέτα! Η συνέχεια άκρως τραγική κι ακόμα ανατριχιάζω όταν τον θυμάμαι ξαπλωμένο…

…Δε θέλω να συνεχίσω με τέτοιου είδους λεπτομέρειες. Η ουσία της ιστορίας είναι ο συμβολισμός της: πόσο λεπτή είναι η κλωστή που χωρίζει τη ζωή ενός ανθρώπου απ' τον θάνατο και πόσο λεπτότερη αυτή που χωρίζει τη λογική από την τρέλα! Δε θέλει και πολύ για να κοπεί…

Συγκινούμαι από τους ανθρώπους που δεν άντεξαν και χάθηκαν στην τρέλα. Αλλά ακόμα περισσότερο συγκινούμαι απ' αυτούς που τα κατάφεραν να γυρίσουν ζωντανοί από κει. Ο Μπόμπαν γύρισε, αλλά τα τραύματα του στιγμιαίου ταξιδιού του ήταν συντριπτικά. Μη αναστρέψιμα.

Τη φοβάμαι την τρέλα. Σ' αυτές τις σκατοκοινωνίες που ζούμε υπάρχουν σωροί από σοβαρούς λόγους και βαθιές αιτίες που μπορεί να σε οδηγήσουν σ' αυτήν. Κι όσο κι αν ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος από τη φύση του να αντέχει πολλά περισσότερα απ' όσα νομίζει, είναι δύσκολο να προβλέψεις αν και πότε θα έρθει μια στιγμή που εξαιτίας μιας σημαντικής ή εντελώς ασήμαντης αφορμής το σκοινί της λογικής θα χαλαρώσει υπερβολικά ή θα σπάσει από τη συσσωρευμένη πίεση ετών και συ βρεθείς μετέωρος, κάπου αλλού… Αυτή τη στιγμή εύχομαι και παλεύω να αποφύγω.

There is no time for everything...

2008-11-11T10:54:00.006+02:00

... γι' αυτό φυσικά και θα προτιμούσα να μην αναλώνομαι σε άσκοπα πράγματα, εις βάρος αυτών που έχουν κάποια σημασία, κάποιο νόημα για μένα. Επειδή όμως αυτό η απλοϊκή αυτή σκέψη μερικές φορές μοιάζει αδύνατο να γίνει πράξη, το blog αυτό θα παραμείνει ανενεργό για κάποιο χρονικό διάστημα (μικρό ελπίζω). Σιγά την πρωτοτυπία θα μου πείτε, αφού η συχνότητα των αναρτήσεων ποτέ δεν ήταν τόσο έντονη. Όπως και να 'χει πιστεύω ότι θα επιστρέψω δριμύτερος μιας και έχω αφήσει κάποιους ανοιχτούς λογαριασμούς. Μέχρι τότε αφήνω δύο τραγουδάκια, με θέμα τον χρόνο που πονάει, να παίζουν δεξιά στο μηχάνημα του διαβόλου, έτσι για να μην υπάρχει η εικόνα της οριστικής εγκατάληψης. Τα ξαναλέμε!

Αθήνα- Κωνσταντινούπολη (Θεσσαλονίκη γιοκ!)

2008-10-30T11:36:00.010+02:00

Οκ! Το Αθήνα - Κωνσταντινόπουλη, η νέα ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου, δε θα παιχτεί στη Θεσσαλονίκη ούτε στη δεύτερη βδομάδα προβολής του. Δεν πειράζει, καλύτερα έτσι, γιατί όταν έχω δει μια ταινία συνήθως αποφεύγω να γράψω γι' αυτήν. Όταν δε μου 'χει αρέσει δεν βρίσκω το λόγο κι όταν μου 'χει αρέσει δε βρίσκω τα λόγια...

Λίγες φορές είναι αλήθεια έχω μείνει «άφωνος» από ταινία του Παναγιωτόπουλου. Με τους Τεμπέληδες σίγουρα, με το πρόσφατο Delivery σε κάποιο βαθμό και οπωσδήποτε με το Αυτή Η Νύχτα Μένει. Με τις ταινίες του μου συμβαίνει το εξής: ενώ βρίσκω σχεδόν πάντα τα θέματά του γοητευτικά και εξαιρετικά ενδιαφέροντα, η διαπραγμάτευσή τους τις περισσότερες φορές με απογοητεύει, μου αφήνει την αίσθηση του ανικανοποίητου. Οι, πραγματικά, σοβαρές προθέσεις του μου φαίνονται ότι «προσπερνάνε» και εν τέλει υπονομεύουν τις ταινίες που πάντα μοιάζουν να θέλουν κάτι παραπάνω να «πουν» απ' αυτό που όντως «λένε». Χαρακτηριστικά παραδείγματα ο Εργένης, το Κουράστηκα Να Σκοτώνω Τους Αγαπητικούς Σου και το Πεθαίνωντας Στην Αθήνα. Το ίδιο μπορεί να γίνει κι αυτή τη φορά, αλλά δεν έχει σημασία. Μια ταινία του Παναγιωτόπουλου αξίζει πάντα τον κόπο... Χώρια που στο Αθήνα- Κωνσταντινούπολη παίζει κι ο μέγας Πουλικάκος. Μεγάλη προσωπικότητα γενικά, αλλά κι ένας κινηματογραφικός ηθοποιός απ' τους λίγους. Είναι έξοχος παντού και πάντα, ακόμα και στις ταινίες του Ζερβού.

Έλεγα πριν λοιπόν ότι συνήθως δεν καταφέρνω να επικοινωνήσω σε ιδανικό βαθμό με τις ταινίες του Παναγιωτόπουλου. Μου αρέσει όμως να τις βλέπω (και να τις ξαναβλέπω ενίοτε) γιατί εκτιμώ κάποια βασικά και πάγια χαρακτηριστικά τους. Τις λογοτεχνικές, εικαστικές και σινεφίλ αναφορές που κατακλύζουν τις ταινίες του, την αδιαπραγμάτευτη αισθητική με την πάντα υπέροχη φωτογραφία (και ειδικά τα νυχτερινά του πλάνα στην πόλη) και αυτή τη μόνιμη και ειλικρινή απαισιοδοξία που σφραγίζει τα έργα του. Πάνω απ' όλα όμως αυτό που εκτιμώ και θαυμάζω είναι η αποφασιστικότητά -και το κουράγιο- του Παναγιωτόπουλου τον τελευταίο καιρό να γυρίζει μια ταινία κάθε χρόνο, απευθυνόμενος σ' ένα κοινό που απλά δε δείχνει να ενδιαφέρεται...

We've Gotta Get Out Of This Place!

2008-09-16T12:24:00.007+03:00

Τα λόγια είναι περιττά όταν το μήνυμα που σου στέλνει η ζωή είναι τόσο ξεκάθαρο. Πρέπει να είσαι ηλίθιος για να μην το αντιληφθείς και δειλός για να μη το τολμήσεις...

Κηλαηδόνης- Μηλιώκας στη Θεσσαλονίκη στις 15 Σεπτεμβρίου

2008-09-04T11:19:00.008+03:00

Ανακοινώνονται αργά αλλά σταθερά οι ημερομηνίες και οι πόλεις της «καλοκαιρινής» περιοδείας των Κηλαηδόνη- Μηλιώκα. Έτσι μετά από ένα μίνι τουρ στα νησιά του Ιονίου (Ζάκυνθο και Κεφαλλονιά) έρχονται και στα μέρη μας στις 15 Σεπτεμβρίου στη Μονή Λαζαριστών.

Οπωσδήποτε ευχάριστα νέα για όσους Θεσσαλονικείς περίμεναν την επανεμφάνιση του Γιάννη Μηλιώκα μετά από τόσα χρόνια. Αν και διατηρώ ακόμα τις επιφυλάξεις μου για την είδηση αφού στο site της Μονής (sic!) είναι ακόμα κάπως μπερδεμένοι με τα ονόματα των καλλιτεχνών που θα φιλοξενήσουν..!

Λίγο να λείψεις από την show-business ρε γμτ κι ούτε το όνομά σου δε θυμούνται σωστά...

Μιχάλης Κωνσταντίνου- Η επιστροφή του «ασώτου»

2008-08-31T15:55:00.011+03:00

Η επιστροφή του Κωνσταντίνου στον Ηρακλή έκανε αναμφίβολα τις καρδιές όλων των Ηρακλειδέων, έστω και λίγο, να σκιρτήσουν. Αυτών που δείχνουν να την αντιμετωπίζουν με προσποιητή αδιαφορία και αυθόρμητη εχθρότητα νομίζω ότι σκίρτησαν λίγο περισσότερο… Δε ξεχνιούνται έτσι εύκολα τα τέσσερα χρόνια με τα 60 και πλέον γκολ.
Η αγάπη για το ποδόσφαιρο, για την ομάδα και κατ' επέκταση για τους παίκτες της βιώνεται όπως ένας μεγάλος έρωτας. Υπάρχει πάθος, ζήλια, ενθουσιασμός, εντάσεις κι όσο πολλές κι αν είναι οι απογοητεύσεις δύσκολα αποφασίζεις να χωρίσεις. Ο έρωτας των φιλάθλων του Ηρακλή για τον Κωνσταντίνου είναι δεδομένος κι ακόμα ζωντανός. Δεδομένη όμως είναι κι η πικρία του χωρισμού και της περιφρόνησης. Η αίσθηση ότι επιστρέφει εδώ μόνο αφού εξάντλησε τις πιθανότητες να πάει κάπου καλύτερα και η σταθερή τα τελευταία χρόνια πτώση της καριέρας του δημιουργεί την καχυποψία ότι ο «έρωτας» δεν είναι και τόσο αμοιβαίος. Το μόλις ενός έτους συμβόλαιο που υπέγραψε επίσης δε βοηθάει για να ξεχαστεί το «οδυνηρό» παρελθόν. Τα γκολ που ενδεχομένως θα έρθουν θα βοηθήσουν σίγουρα περισσότερο και θα βελτιώσουν την κατάσταση. Μέχρι την επόμενη «προδοσία» τουλάχιστον, που μοιραία θα έρθει…

Τι έξοχα που το 'θεσε ο Ρασούλης στη "Μπαλάντα του επαγγελματία παίκτη" του:

Πότε θηρίο κι ήρωας και πότε τραυματίας
Παίρνει την οικογένειά του και για αλλού τραβά
Μονάχα με τα πόδια του κλειδιά μιας εργασίας
Αναγκασμένος μια ζωή το χθες να το ξεχνά…

Υ.Γ. Αρχίζει σε λίγες ώρες η νέα ποδοσφαιρική χρονιά. Είθε οι παιδικές ψυχές μας να ξεδιψάσουν πάλι!

Χωρίς αναβολή

2008-08-04T02:12:00.003+03:00

Πήγα τις προάλλες κι έσπασα την αναβολή μου. Κάλλιο να 'σπαγα το κεφάλι μου δηλαδή, λιγότερο πονοκέφαλο θα αποκτούσα…

…Το ότι η αφεντιά μου δε κάνει για το στρατό και το ότι ο στρατός δε κάνει για την αφεντιά μου ήταν κάτι που το είχα συνειδητοποιήσει από πολύ μικρός. Ήταν όμως όταν ήμουν κάπου εκεί γύρω στα 18-19 που έτρεφα την ακλόνητη πεποίθηση πως δεν υπήρχε περίπτωση να μπω ποτέ εγώ σ' αυτή τη σιχαμένη διαδικασία. Με ποιόν ακριβώς τρόπο; Αδιάφορο! Δεν έχουν σημασία τα πως και τα γιατί όταν είσαι δεκαεννιά χρονών…
Έτσι πέρασα κυριολεκτικά με το ζόρι περιοδεύων ένα χρόνο αργότερα απ' το κανονικό, έφαγα ένα μήνα -εξαγοράσιμη ευτυχώς- ποινή για αυτό, κι όταν είδα τα σκούρα πήρα αγκαζέ το πρώτο ΤΕΙ που βρήκα μπροστά μου και τράβηξα τον αντίθετο δρόμο απ' αυτόν της στρατιωτικής θητείας…
Πολλά μεσολάβησαν από τότε μέχρι την περασμένη Πέμπτη που βρέθηκα στη στρατολογία να συμπληρώνω απρόθυμα και ενοχικά αιτήσεις και χαρτιά γεμίζοντάς τα ανακρίβειες και ψέματα.
- Όχι κορόιδα το όνομα μου δεν είναι αυτό! Εμένα Frank με λένε…
- Κι αυτό με τη δήλωση του θρησκεύματος από που προέκυψε πάλι. Δεν τα είχαμε λύσει αυτά με τις ταυτότητες; Ξανά μανά τα ίδια..;
- Και τι διάολο σας νοιάζει τι σπούδασα; Επιστημονική συζήτηση θ' ανοίξουμε;
Τέλος πάντων, αφού συμπλήρωσα το άχρηστο χαρτομάνι χώθηκα γρήγορα-γρήγορα, μη το μετανιώσω, στο γραφείο του προϊστάμενου καραβανά.
- Απ' ότι βλέπω σου λείπει το τάδε χαρτί, μου κάνει.
- Ναι , το ξέρω, απλώς «σκέφτηκα» ότι…
Μια παγωμάρα έπεσε στο γραφείο. Είχα πει ο ανόητος τη λάθος λέξη. Αν υπήρχε περίπτωση να έχει χιούμορ ο καραβανάς θα έσκαγε στα γέλια με την αφέλειά μου, αλλά αντίθετα αυτός με κοίταξε θυμωμένα και ηλίθια. Χαμογέλασα εγώ στη θέση του, έλυσα το πρόβλημα χωρίς άλλες «σκέψεις» (τι παράλογη ιδέα!) κι έφυγα χωρίς να κοιτάξω πίσω μου.

Τι άλλαξε άραγε από τα δεκαεννιά μου; Γιατί δεν ακούω τις παραινέσεις φίλων και γνωστών για απαλλαγή; Μαλάκωσα; Βολεύτηκα; Άλλαξα ξαφνικά απόψεις για το στράτευμα σαν το Σαββόπουλο; Ή μήπως απλά δειλιάζω να υπερασπιστώ την διαφορετικότητά μου και το δικαίωμά μου να σιχαίνομαι τους στρατούς και τα όπλα; Τίποτα απ' όλα αυτά!
Απλώς βαρέθηκα. Βαρέθηκα να ζητάω και να παίρνω συνέχεια αναβολή απ' τη ζωή μου. Όχι άλλο! Όχι πια! Όσο κι αν μου είναι δύσκολο και ενδεχομένως οδυνηρό, δε θα δειλιάσω. Ούτε απαλλαγές, ούτε τρελόχαρτα δε θα ζητήσω. Θα σταθώ δυνατός και θα τους πολεμήσω χωρίς να φοβηθώ, χωρίς καν να πιστεύω στο ενδεχόμενο της ήττας. Αφού έτσι το θέλουν, θα με ανεχτούν για ένα χρόνο. Ζωντανό κι «ετοιμοπόλεμο», όχι τρελό και φοβισμένο.
Έτσι θα ζήσω! Χωρίς άλλες αναβολές…

«Όλοι τους με ξεχάσανε...»

2008-07-27T13:24:00.009+03:00

Δε ξέρω τι ακριβώς εντυπώσεις προκάλεσε η τελευταία -προ εξαμήνου περίπου- κυκλοφορία του αγαπητού Λουκιανού Κηλαηδόνη με τίτλο «Τα Φανταρίστικα», αλλά για μένα έκρυβε μια ιδιαιτέρως ευχάριστη έκπληξη.

Για να πω την αλήθεια το ίδιο το περιεχόμενο του δίσκου δε με εντυπωσίασε, όπως δε με είχε εντυπωσιάσει και στην πρώτη του έκδοση πριν μερικά χρόνια απ' το Δίφωνο, αφού ούτε θεματολογικά είναι κοντά στα ενδιαφέροντά μου ο στρατός και η φιλολογία του -ακόμα και όταν φιλτράρεται μέσα απ' την απολαυστική ελαφρότητα του Κηλαηδόνη - αλλά ούτε κι η δομή του με κέρδισε μ' αυτή την παράξενη συρραφή των, έξυπνων είν' η αλήθεια, τετράστιχων των φαντάρων.

Αυτό που με αιφνιδίασε και συγχρόνως με συγκίνησε ήταν η αναπάντεχη δισκογραφική επανεμφάνιση του, χαμένου από τα καλλιτεχνικά πράγματα τα τελευταία χρόνια, Γιάννη Μηλιώκα, στον όποιο τρέφω μια ιδιαίτερη αδυναμία. Το όνομα του Μηλιώκα για τους περισσότερους είναι ίσως συνυφασμένο με τη δεκαετία του '80, όπου κυκλοφόρησαν και τα πιο πολλά απ' τα γνωστά του τραγούδια. Ωστόσο ο Μηλιώκας είχε παρουσία και μέσα στη δεκαετία του '90, όπου μάλιστα κυκλοφόρησε τρεις, αρκετά ενδιαφέροντες, δίσκους -με τον τελευταίο να κυκλοφορεί το 1998- κι ύστερα χάθηκε. Η τελευταία του εμφάνιση, απ' όσο θυμάμαι, ήταν στους τίτλους της βραχύβιας σειράς του Mega «Αριστοτέλης ο Άριστος», όπου φαινόταν να τραγουδάει μαζί με τον Γιάννη Μπέζο ένα παλιό του τραγούδι.

Παρά την εννιάχρονη απουσία του λοιπόν κι επειδή έχω την πεποίθηση ότι ο Μηλιώκας είναι ένας σπουδαίος -έστω κι άνισος- τραγουδοποιός (πάνω σ' αυτό επιφυλάσσομαι να επεκταθώ περισσότερο στο μέλλον) που έχει ακόμα κάτι να πει -κι όχι ένα απομεινάρι των 80's- αυτή του η επανεμφάνιση με γεμίζει χαρά. Όταν μάλιστα άκουσα για πρώτη φορά το τετράστιχο που ερμηνεύει με τη χαρακτηριστική του αμεσότητα στα «Φανταρίστικα» Όλοι τους με ξεχάσανε/ Σα να 'μουν πεθαμένος/ Μα γω μακριά τους βρίσκομαι, παρασύρθηκα, ξέχασα το θέμα του album και πίστεψα για μια στιγμή ότι ήταν μια εμβόλιμη προσωπική του κατάθεση που «τρύπωσε» στο δίσκο του παλιόφιλου Λουκιανού κι ότι θα συνέχιζε λέγοντας κάτι σε στυλ: Μα γω μακριά τους βρίσκομαι/ και είμαι ευτυχισμένος ή κάτι τέτοιο. Έστω κι αν έκανα λάθος στο στίχο ελπίζω αυτό το τελευταίο να ισχύει, όπως ελπίζω να ισχύουν και οι φήμες που έφτασαν στ' αυτιά μου ότι τον τελευταίο καιρό βρίσκεται στο στούντιο κι ετοιμάζει καινούργια δουλειά. Ωραία θα 'ναι...

Μικρή απολογία...

2008-07-26T01:38:00.006+03:00

«Ακόμα εδώ» έγραφα στο τελευταίο μου post πριν κάνα μήνα, αλλά δεν ήταν ακριβώς έτσι η κατάσταση. Περισσότερο εξέφραζα με αυτό τον τρόπο τη διάθεση μου για τα blogs, παρά την ουσιαστική μου παρουσία σε αυτά, αφού έτσι κι αλλιώς ήμουν κατά βάση απών. Το στιγμιότυπο με την αραχνούλα μου άρεσε σαν ιδέα γιατί αφενός απέφευγα τη μακροημέρευση ενός «μπαγιάτικου» κειμένου κι αφετέρου επειδή με διασκέδαζε η ειρωνεία του «αραχνιασμένου» ιστολογίου, ιδιότητα που συναντιέται όλο και συχνότερα τον τελευταίο καιρό, με πρώτο και χειρότερο το δικό μου…

Όπως και να 'χει, η απόφασή μου να μην αναρτώ κείμενα καταναγκαστικά ή με βασανιστική, για τον βαρύθυμο χαρακτήρα μου, συχνότητα ήταν συνειδητή και την είχα πάρει από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα να γράφω εδώ. Εκτός αυτού όμως ο χρόνος μου όλο αυτόν τον καιρό ήταν περιορισμένος και οι συνθήκες δύσκολες. Ζώντας σε δύο πόλεις και σε δύο διαφορετικούς κόσμους κατ' ουσία (να ένα post που δεν κατάφερα ποτέ να ολοκληρώσω) κι έχοντας τα οικονομικά μου σε θλιβερή κατάσταση η δυνατότητα να έχω δύο συνδέσεις απλά δεν υπήρχε. Αυτό εξηγεί εν πολλοίς νομίζω τις συχνές εξαφανίσεις μου.

Όλα αυτά τα λέω έτσι γιατί αισθάνομαι ότι οφείλω μια εξήγηση σε όσους επισκέπτονται κατά καιρούς αυτό το blog και το συναντούν παρατημένο, αλλά και σ' όλους αυτούς που τα κείμενά τους μου γέννησαν την ανάγκη να τα σχολιάσω και ποτέ (ή σχεδόν ποτέ) δεν το έκανα για διάφορους λόγους.

Αυτά προς το παρόν και συνεχίζουμε…

Still here...

2008-06-22T22:04:00.001+03:00

John Sayles - Honeydripper

2008-05-11T02:57:00.011+03:00

Θυμάμαι τον περασμένο Νοέμβρη, στα πλαίσια του αφιερώματος που του έγινε απ' το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, τον John Sayles να δηλώνει σε μια συνέντευξη απηυδισμένος απ' τις δυσκολίες που συναντάει στην ανεύρεση κεφαλαίων για να γυρίσει τις ταινίες του και έτοιμος να εγκαταλείψει τη σκηνοθεσία σε περίπτωση που η τελευταία του ταινία (το έξοχο Honeydripper με τον εξαιρετικό Danny Glover) δεν έβγαζε τουλάχιστον τα λεφτά της.

Μ' είχε απογοητεύσει αυτή η δήλωση... Αν ένας σκηνοθέτης σαν τον Sayles δε μπορεί να επιβιώσει καλλιτεχνικά στη σημερινή εποχή αυτό σημαίνει μάλλον ότι τα πράγματα είναι περίπου όσο χάλια τα φανταζόμαστε. Αν και μάλλον ποτέ δεν υπήρχε αμφιβολία γι' αυτό...

Παρόλ' αυτά διατηρούσα από τότε μια αγωνία για την εμπορική τύχη αυτής της ταινίας, χωρίς κατά βάθος να τρέφω και πολλές ελπίδες. Γιατί τι ελπίδες επιτυχίας μπορεί να έχει μια ταινία που διαδραματίζεται στην Alabama του '50, με θέμα τη blues μουσική, χωρίς πρωτοκλασάτους ηθοποιούς, με ήρωες μαύρους και γέρους και ρυθμούς προκλητικά, για το κοινό των multiplex τουλάχιστον, αργούς...

Δυστυχώς θαύματα δε συμβαίνουν (τουλάχιστον όχι στις μέρες μας και οπωσδήποτε όχι στο αμερικανικό σινεμά) και η ταινία όπως αναμενόταν δεν πήγε καλά στα ταμεία: απ' τις 30 Δεκεμβρίου μέχρι σήμερα η ταινία έχει έσοδα γύρω στα 260.000$ και για μια ταινία με budget κοντά στα 5.000.000$, η σούμα φαντάζει μάλλον τραγική ακόμα και για τα δεδομένα του ανεξάρτητου κινηματογράφου.

Δε ξέρω αν ο Sayles ακριβολογούσε στη δήλωσή του ή αν απλά ήθελε μ' αυτό τον τρόπο να εκφράσει την αγωνία του για το αδιέξοδο της όλης κατάστασης, πάντως εγώ σαν ένας όψιμος και ταπεινός θαυμαστής του έργου του δεν έχω άλλο τρόπο απ' αυτό το μικρό κείμενο να φανερώσω την ελπίδα μου να συνεχίσει να γυρίζει τις θαυμάσιες ταινίες του.

Υ.Γ. Τις επόμενες ημέρες ξεκινάει η προβολή του Honeydripper στην Ευρώπη, όπου ίσως έχει καλύτερη τύχη. Για διανομή στην Ελλάδα ας μη το συζητήσουμε καλύτερα...

Να 'χαμε να λέγαμε...

2008-04-11T19:51:00.015+03:00

Διάολε, βαριέμαι να ασχολούμαι με θέματα της επικαιρότητας. Το κάνουν πολλοί και καλύτερα από μένα κι εξάλλου μια ακόμα γνώμη δε νομίζω ότι έχει να προσφέρει κάτι ουσιαστικό μέσα στο γενικό χάος. Εκτός αυτού προτιμώ να ασχολούμαι με θέματα που έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα μέσα μου, έστω κι αν αυτά απασχολούν ένα-δύο ανθρώπους το πολύ (άντε και μερικούς spammer). Αυτή τη φορά όμως θα κάνω μια μικρή εξαίρεση λόγω αγανάκτησης.

Βεβαίως δε πρόκειται να σχολιάσω το σκάνδαλο ντόπινγκ της ομάδας της Αρσης Βαρών, ούτε τη βρωμερή υποκρισία κοινωνίας και κράτους. Τα όσα έγραφα σε παλιότερο κείμενο με αφορμή την περίπτωση της (έγκλειστης πλέον) Marion Jones αντικατοπτρίζουν πλήρως την άποψη μου για το θέμα. Θα ασχοληθώ όμως με τις χθεσινές ατυχείς και (προπαντός) ανεύθυνες δηλώσεις του δημοτικού συμβούλου Θεσσαλονίκης Αγάπιου Σαχίνη κατά τη διάρκεια του δημοτικού συμβουλίου. Εκεί όπου αναπαρήγαγε με παρρησία (την οποία άμεσα απώλεσε, όταν τον κάλεσε για κατάθεση ο εισαγγελέας) μια μεσολαβημένη ιστορία την οποία «γνώριζε» μέσω «ποδοσφαιρικού παράγοντα που θεωρείται και είναι κόσμημα της πόλης» (όπως δήλωσε εκ των υστέρων, γιατί όταν τη πρωτοείπε φάνηκε σα δική του εμπειρία). Σύμφωνα με την ευφάνταστη αυτή ιστορία ένας ποδοσφαιριστής μιας ποδοσφαιρικής ομάδας της Θεσσαλονίκης πριν από μερικά χρόνια όταν πήγε σε ιατρικό κέντρο για κάποια εγχείρηση διαπιστώθηκε ότι ήταν «τρύπιος» (κατά δήλωση του Α.Σ.) από τη ντόπα. Έπειτα με κάποιο παράξενο τρόπο ελέγχθηκαν κι όλοι οι υπόλοιποι αθλητές της ομάδας, οι οποίοι αποδείχθηκαν, σύμφωνα με το μύθο, επίσης ντοπαρισμένοι. Η τελευταία ένδειξη που μας δίνει ο Α.Σ. είναι ότι η ομάδα αυτή είχε τότε προπονητή που σήμερα δε βρίσκεται στη ζωή.

Όπως γίνεται εύκολα κατανοητό η ιστορία αυτή, όπως παρουσιάζεται απ' τον Α.Σ., δεν έχει ονόματα παρά μόνο σκιές, φήμες και συκοφαντίες καφενειακού επιπέδου και φτηνής (φτηνότατης) πολιτικής. Τα στοιχεία ωστόσο οδήγησαν άπαντες στη, σχεδόν βέβαιη, διαπίστωση ότι ο «σεβαστός» «άρχοντας της πόλης» αναφερόταν στην ποδοσφαιρική ομάδα του Ηρακλή την περίοδο (2000-01) που ήταν προπονητής ο μακαρίτης Γιάννης Κυράστας. Για τον Κυράστα είχαν ακουστεί παρόμοιες ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ (που τέτοιες έμειναν γιατί δεν αποδείχθηκαν ποτέ) ότι χρησιμοποιούσε τέτοιου είδους μεθόδους την ακριβώς προηγούμενη χρονιά που προπονούσε τον Παναθηναϊκό. Για την περίοδο που ήταν στον Ηρακλή δεν είχε ακουστεί τίποτα τέτοιο, μέχρι που βρέθηκε ο «ανοιχτομάτης» δημοτικός σύμβουλος, έστω και με την τραγική καθυστέρηση 8 χρόνων!!!

Δεν είμαι αφελής. Ασφαλώς το ντόπινγκ είναι πανταχού παρών στον αθλητισμό και στον πρωταθλητισμό, και ιδίως όταν στη μέση βρίσκονται ανώνυμες εταιρείες τα πράγματα περιπλέκονται αρκετά. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως πίσω απ' την ανώνυμη εταιρεία (και τον κάθε Μυτιληναίο και κάθε Κυράστα), βρίσκεται ένας αθλητικός σύλλογος που έχει αποδείξει όλα τα χρόνια της αιωνόβιας ύπαρξής του αν μη τι άλλο ότι ο πρωταθλητισμός έναντι κάθε κόστους δεν είναι το ζητούμενό του και γι' αυτό και μόνο δεν αξίζει να διασύρεται αδίκως από όψιμους μαχητές του «ευ αγωνίζεθαι».

Δεν αντιμετωπίζω το θέμα οπαδικά. Εάν ο Α.Σ. (ή οποιοσδήποτε άλλος) έκανε την ίδια καταγγελία το 2000 και φυσικά αυτή αποδεικνυόταν αληθής, η αντίδρασή μου θα ήταν τελείως διαφορετική και θα στρεφόταν ενάντια στους υπεύθυνους εντός της ομάδας. Ωστόσο μια καταγγελία τόσα χρόνια αργότερα, που καταφέρεται ουσιαστικά εναντίον ενός ανθρώπου που δε ζει για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, είναι εντελώς ανήθικη και αποτελεί ένα απεχθές μίγμα κουτσομπολιού, εξυπνάδας (με την κακή έννοια), πολιτικής και κοινωνικής ανευθυνότητας.

Φυσικά ο Α.Σ. όταν κλήθηκε απ' τον εισαγγελέα για περαιτέρω εξηγήσεις και στοιχεία, τα πήρε όλα πίσω και «πέταξε τη μπάλα στην εξέδρα». «Δε ξέρω», «δεν είδα», «κάποιος μου το σφύριξε» και λοιπές παρόμοιες εκφράσεις ακούστηκαν απ' το στόμα του «γενναίου» πολιτικού ανδρός. «Εξέφρασα μια πολιτική θέση. Έκρινα σκόπιμο να τοποθετηθώ πολιτικά» είπε επί λέξη! Τι σκατά να περιμένεις σ' αυτή τη χώρα όταν η κάθε συκοφαντική και ατεκμηρίωτη ανοησία βαφτίζεται με άνεση πολιτική θέση, δίχως ο δράστης της να λογοδοτεί πουθενά...

Παραθέτω το ρεπορτάζ ειδησεογραφικού site, όπου βρίσκονται και ηχογραφημένες οι δηλώσεις του, όπως προβλήθηκαν από ρεπορτάζ του Mega. Είναι προφανές λοιπόν ότι αυτά που είπε υποτίθεται ο εν λόγω κύριος στο δημοτικό συμβούλιο κέρδισαν πανελλήνια απήχηση, αποκλειστικά και μόνο εξαιτίας της επικαιρότητας. Αυτή η διαπίστωση και μόνο λέει και πολλά και για τις αρχικές προθέσεις του.

http://sports.e-go.gr/article.asp?catid=8392&subid=2&tag=6112&pubid=952196

Jethro Tull (και πάλι)

2008-03-27T02:00:00.015+02:00

Κοντεύει σχεδόν ένας χρόνος από τον περασμένο Απρίλιο που εξηγούσα, αλαζονικός και ανύποπτος, τους λόγους που δε μου προκαλούσε «ρίγη συγκίνησης» η είδηση ότι θα ξαναπαίξουν οι Jethro Tull στην Ελλάδα.
Εν τέλει εκείνες τις συναυλίες τις έχασα και φέτος -στην επέτειο των 40 χρόνων τους- όσο βλέπω και ξαναβλέπω τις ημερομηνίες και τα μέρη της περιοδείας τους δίχως να βρίσκω ανάμεσά τους τη Θεσσαλονίκη ή την Αθήνα, με πιάνει μια φριχτή μελαγχολία...
"Funny old thing, sentimentality………"

She Talks To Rainbows

2008-03-24T16:03:00.006+02:00

Με ενοχλεί αυτή η νοοτροπία που παρατηρώ τριγύρω μου της αφειδούς συσσώρευσης ψηφιακών αρχείων εικόνας και ήχου απ' τον καθένα μόνο και μόνο γιατί είναι εύκολο. Μια λογική του «δε με πολυνοιάζει κιόλας, αλλά άστο να υπάρχει»… Μου φαίνεται ότι απαξιώνεται έτσι όλο και περισσότερο η σημασία της πνευματικής εργασίας και ταυτόχρονα η ασχολία παύει να είναι «βλέπω ταινίες» ή «ακούω μουσική» και γίνεται «κατεβάζω αφειδώς χωρίς ουσιαστικό κριτήριο».

Όλος αυτός ο πρόλογος προέκυψε για να εξηγηθώ προτού φτάσω στην ουσία του κειμένου. Παρόλο λοιπόν που αποφεύγω να μαζεύω πράγματα χωρίς να ξέρω τι είναι, έβρισκα εδώ και καιρό στον υπολογιστή μου ένα album με το μυστήριο ψυχεδελικό εξώφυλλο και τα ωραία μάτια με το ύποπτο βλέμμα που όσο κι αν έσπαγα το κεφάλι μου αδυνατούσα να θυμηθώ πως διάολο βρέθηκε εκεί και τι ακριβώς ήταν. Και σαν από αντίδραση απέφευγα καν να το ακούσω και πήγαινα παρακάτω αφήνοντάς το «απλά να υπάρχει»…

Εντάξει, για να μη το πολυκουράζω μια μέρα το άκουσα και με χτύπησε στο κεφάλι. -Μαλάκα, τι'ν'αυτό; -Ronnie Spector. -…? -Η τραγουδίστρια των Ronettes. -A!

Το «αυτό» λοιπόν ήταν το "She Talk To Rainbows", ένα EP που κυκλοφόρησε το 1999 η Ronnie Spector με διασκευές. Η χροιά της φωνής της φέρνει λίγο στη Marianne Faithfull, αλλά το βάθος και η τεχνική της είναι ασύγκριτα. Ομολογώ ότι γνώριζα ελάχιστα γι' αυτή (κι ας έχει καμιά σαρανταρία χρόνια solo καριέρας, τι να πω…), μόνο κάποια τραγούδια των Ronettes (girl-group στη δεκαετία του '60) που έτσι κι αλλιώς δε με ενθουσίαζαν κιόλας. Αλλά αυτό ήταν κάτι! 22 λεπτά, 6 κομμάτια όπου το ένα είναι επανάληψη του τρίτου. Μικρή διάρκεια (EP γαρ) αλλά τι περιεχόμενο,έτσι; Δε ξέρω τι αίσθηση είχε κάνει το '99 που κυκλοφόρησε, αλλά νομίζω ότι είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό! Κι ας είναι διασκευές…

Last but not least: την παραγωγή του album την έκανε ο γνωστός και μη εξαιρετέος Joey Ramone. Αυτό ίσως δίνει μία εξήγηση για το πώς βρέθηκε στην κατοχή μου.

1. She Talks To Rainbows: το διαμάντι του album. Ένα όχι ιδιαίτερα γνωστό τραγούδι των Ramones που με τη φωνή της Spector απογειώνεται σε άλλα επίπεδα. Ασύλληπτο τραγούδι!

2. Don't Worry Baby: Αυτό είναι ένα τραγούδι των Beach Boys που γράφτηκε αρχικά για τη φωνή της Spector, η οποία αξιώθηκε να το πει μόλις τριάντα χρόνια αργότερα. Η ερμηνεία της πάντως στέλνει τους γλυκερούς ΒΒ κυριολεκτικά για ύπνο…

3. You Can’t Put Your Arms Around a Memory: το αριστούργημα το Johnny Thunders των New York Dolls μ' έναν απ' τους πιο όμορφους τίτλους που έχουν υπάρξει σε τραγούδι. Σ' ένα πρώτο επίπεδο αναφέρεται στην εξάρτηση απ' την ηρωίνη, αλλά η συγκεκριμένη εκτέλεση καταφέρνει νομίζω να του δώσει ένα πιο ευρύ περιεχόμενο. Επαναλαμβάνεται στο τέλος του EP με τον Joey στα φωνητικά και δε σου κακοφαίνεται καθόλου.

4. Bye Bye Baby: Κάπου εδώ μπαίνει στο παιχνίδι και ο mr. Producer! Άλλο ένα τραγούδι των Ramones (απ' αυτά που γούσταρε ο Joey, όχι απ' τα άλλα…) σε ντουετάκι. Μιλάει για το χωρισμό με τόσο ψύχραιμο και οξυδερκή τρόπο που σου σηκώνεται η τρίχα… Well I guess it's over and it's done/ We had some good times, we had fun/ We drove each other crazy/ I'll always love you baby…

5. I Wish I Never Saw The Sunshine: Ένα παλιό τραγούδι των Ronettes αυτή τη φορά και πάλι με θέμα το χωρισμό. Ίσως το λιγότερο ενδιαφέρον κομμάτι που ακούγεται πάντως εξίσου ευχάριστα χάρη σ' αυτή τη θεία φωνή, τη φωνή της Ronnie Spector.

Εις μνήμην Roy Scheider

2008-02-11T16:25:00.001+02:00

Bye Bye Life

"Τελευταίες Λέξεις"

2008-02-09T14:06:00.001+02:00

Έψαχνα κάποιες πληροφορίες για την κρητική μουσική σε κάποια site όταν έπεσα με έκπληξη πάνω σ' ένα άρθρο που γινόταν αναφορά στον Werner Herzog. Αφορμή ήταν ένα δωδεκάλεπτο ταινιάκι που είχε γυρίσει ο Γερμανός σκηνοθέτης το 1968 στην Κρήτη στο περιθώριο των γυρισμάτων της πρώτης του μεγάλου μήκους ταινίας "Signs of life". Το "Letzte Worte" αφηγείται με κάπως σουρεαλιστικό τρόπο την ιστορία ενός λυράρη που πέρασε κάποια χρόνια της ζωής του στη Σπιναλόγκα, το νησάκι απέναντι απ΄την Κρήτη όπου έστελναν τους λεπρούς τους απ' τις αρχές μέχρι τα μέσα περίπου του 20ού αιώνα. Όταν αποφασίστηκε να σταματήσει η λειτουργία αυτής της ιδιότυπης εξορίας, ο λυράρης αρνήθηκε να επιστρέψει κι αφού η αστυνομία μεσολάβησε για να τον φέρει πίσω δια της βίας, αυτός κλείστηκε στο σπίτι του αρνούμενος οποιαδήποτε επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο.
Ψευδο-ντοκυμαντέρ με φοβερές συνεντεύξεις σε εξωτερικούς χώρους όπου τα λόγια επαναλαμβάνονται συνεχώς (εκπληκτικές οι σκηνές με τους αστυνόμους), αλλά και συγκλονιστικά πλάνα-ντοκουμέντα απ' τη Σπιναλόγκα (ειρήσθω εν παρόδω υπάρχει και μια αξιόλογη πρόσφατη μικρού μήκους ταινία του Κώστα Αθουσάκη με τίτλο "Σπιναλόγκα" που πραγματεύεται, με πολύ διαφορετικό βέβαια, τρόπο επίσης τη δυσκολία επανένταξης των λεπρών στη τοπική κοινωνία).

Για τους λάτρεις της κρητικής μουσικής το ενδιαφέρον εστιάζεται στον λυράρη Αντώνη Παπαδάκη που ενσαρκώνει τον ήρωα, ενώ για τους κινηματογραφόφιλους στην πρωτολειακή αλλά άκρως ενδιαφέρουσα απόπειρα του Herzog που βρίσκεται ΕΔΩ...

Εθελούσια φυλακή

2008-02-07T20:14:00.001+02:00

Δεν ήθελε καθόλου να συναναστρέφεται με πολύ κόσμο κι όταν χρειαζόταν να το κάνει ένοιωθε πραγματικά χάλια! Από μικρός είχε μάθει να είναι μόνος του και αυτό δε μπορούσε ν' αλλάξει εύκολα. Ανάμεσα σε άγνωστους ανθρώπους αισθανόταν εκτεθειμένος και αδύναμος, σα να του κλέβουν όλη την ενέργεια με κάποιον ύπουλο τρόπο.

Δεν ήταν αγοραφοβία αυτό που είχε, μόνο μια ειλικρινής και βαθιά απέχθεια για όλες τις ενέργειες που απαιτούσαν την επαφή του με πολλούς ανθρώπους ταυτόχρονα. Ήταν κάτι που τον έπνιγε και στην τελική ίσως απλά ήταν μόνο ένα ταλέντο που του έλειπε… Ωστόσο δεν ήταν μισάνθρωπος! Αντιθέτως επιθυμούσε και απολάμβανε την ανθρώπινη συντροφιά και γοητευόταν απ' το βάθος του μυστηρίου που έκρυβε ο κάθε άνθρωπος. Αποζητούσε όμως την προσωπική επαφή! Τους ήθελε όλους, αλλά έναν-έναν, όχι μαζί… Τον ενδιέφερε το άτομο -το κάθε άτομο- και πολύ! Είχε μάλιστα πολύ ανεπτυγμένη την ικανότητα να παρατηρεί, να ακούει και να κατανοεί τους ανθρώπους που τον προσέγγιζαν. Κι ήταν ανοιχτός σε όλους, άσχετα αν οι περισσότεροι απέφευγαν να έρθουν ουσιαστικά κοντά του. Τους έμοιαζε παράξενος και σνομπ.

Κι ήταν πράγματι παράξενος ο τρόπος που συμπεριφερόταν, κάτι που κάποια στιγμή τον οδήγησε αναπόφευκτα στην απομόνωση. Δεν ήθελε να βγαίνει έξω κι όταν σπανίως το επιχειρούσε ήταν απρόσιτος, στρυφνός και στην πραγματικότητα αμήχανος. Δεν άντεχε τις τυπικές συζητήσεις, τις μεθυσμένες κουβέντες των θαμώνων των μπαρ, τις αμπελοφιλοσοφίες και τους χαβαλέδες της παρέας, τους σαχλούς έρωτες και όλες τις επιφανειακές εν γένει διασκεδάσεις. Αυτός έβρισκε νόημα μόνο στο να κάθεται σπίτι του, τριγυρισμένος απ' τα χιλιάδες βιβλία του, τα ανακατεμένα χαρτιά του και τις πολύπλοκες σκέψεις του. Πίστευε πως μόνο μέσα απ' την κατάδυση στην προσωπική του άβυσσο θα έφτανε στους ουρανούς που τόσο λαχταρούσε, εκεί που θα τους έβρισκε όλους και όλα έτσι όπως ήθελε, έτσι όπως έπρεπε να είναι: γυμνοί μες στην ουσία τους…

Ακολουθώντας πιστά αυτή την πρακτική όμως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν ακριβώς όπως τα περίμενε μέσα στα χρόνια… Απομονωμένος είχε βέβαια την ευκαιρία και όλη την άνεση να λειτουργήσει όπως ακριβώς αυτός ήθελε χωρίς τίποτα να τον αποσπάει απ' τους στόχους που ο ίδιος είχε θέσει. Η απομάκρυνσή του όμως απ' τους ανθρώπους του στερούσε όλα αυτά τα πράγματα που πίστευε ότι θα κέρδιζε μακριά τους... Του έλειπε η φλόγα, η όρεξη για ζωή, η κινητήρια δύναμη που τον παρακινούσε μέχρι τότε. Η αναζήτηση της ουσίας ήταν ένα μάταιο παιχνίδι του μυαλού χωρίς τους ανθρώπους δίπλα του. Η έμφυτη μελαγχολία του άρχισε να υπερισχύει και να οδηγεί σιγά-σιγά το μυαλό του στην αδράνεια. Αμελούσε όλα σχεδόν όσα είχε προγραμματίσει να κάνει και τα βιβλία του έμεναν σκονισμένα στις βιβλιοθήκες. Συγκινούνταν ακόμα από τα ίδια πράγματα, αλλά δεν είχε τη δύναμη να ολοκληρώσει τίποτα. Δεν έκανε όσα ήθελε αλλά μόνον όσα η ραθυμία του του επέτρεπε. Τα σχέδια παρέμεναν σχέδια και τα όνειρα παρέμεναν για πάντα όνειρα… Έφτασε στο σημείο να υιοθετεί παρόμοιες συμπεριφορές μ' αυτές που είχε απορρίψει. Όταν τον επισκέπτονταν οι λιγοστοί, εναπομείναντες φίλοι του τους αντιμετώπιζε ψυχρά και απέφευγε να μιλήσει για οτιδήποτε ουσιαστικό κι όταν τηλεφωνούσαν δε πρόσεχε αυτά που του έλεγαν. Στο πεδίο του έρωτα δε είχε περιέλθει σε κατάσταση οριστικής παραίτησης. Μόνο το πληρωμένο σεξ τον ικανοποιούσε πλέον κι αυτό μόνο εφόσον δε τον ανάγκαζε να καταβάλει την οποιαδήποτε προσπάθεια. Κατά τ' άλλα καθόταν μόνος μη κάνοντας τίποτα ή αφήνοντας τον εαυτό του να ξεχνιέται με τις ώρες χαζεύοντας τηλεόραση ή κοιτώντας απλά ένα τσιγάρο να καίγεται.

Έτσι το όμορφο διαμέρισμα που είχε επιλέξει για προσωπικό του καταφύγιο, είχε γίνει γι' αυτόν μια εθελούσια, κατά βάθος, προσωπική φυλακή. Τώρα θέλει να δραπετεύσει απ' όλα αυτά, αλλά δε ξέρει το πώς… Το θέλει στ' αλήθεια όμως..;

Κακεντρέχειες...

2007-12-22T14:04:00.001+02:00

My Name is Luca...

...Luca Toni

Ποδοσφαιρικό και ολίγον κακεντρεχές σχολιάκι για τους φίλους απ' τη Χαριλάου που την Κυριακή τους περιμένουμε σπίτι μας χωρίς, τον πάντα αγαπητό λόγω Φλωρεντίας, Τόνι αλλά με ανάλογες διαθέσεις. Πάντα τέτοια!

Let It Snow

2007-12-15T14:00:00.001+02:00

Παρόλο που οι γιορτές (και δη οι θρησκευτικές) και τα πανηγύρια δεν είναι το φόρτε μου, τα Χριστούγεννα μου αρέσουν. Όπως και στον περισσότερο κόσμο δηλαδή. Μου αρέσει αυτή η ατμόσφαιρα στην πόλη, οι φωτισμένοι δρόμοι, τα στολισμένα δέντρα, οι φίλοι που πηγαινοέρχονται, τα χιόνια... Όλα είναι ωραία όταν είσαι σπίτι σου, με τους ανθρώπους που αγαπάς. Αν δεν είσαι όλα αυτά μοιάζουν ειρωνικά, σαχλά και αχρείαστα. "People are strange, when you 're a stranger".
Μαθαίνω ότι στη Θεσσαλονίκη χιονίζει για τα καλά. Ελπίζω να μπορέσω να το διαπιστώσω και μόνος μου σε λίγες ώρες γιατί πολύ ανησυχώ...

Justice for all

2007-12-10T19:43:00.001+02:00

Πριν από 20 ακριβώς χρόνια, το 1987, οι Jethro Tull κυκλοφορούσανε το 17ο album της, ελαφρώς στραπατσαρισμένης εκείνη την περίοδο, καριέρας τους: το Crest Of A Knave. Ένα album που σκόρπισε ενθουσιασμό στους απανταχού θαυμαστές τους, όχι φυσικά γιατί έφτανε την ποιότητα ενός Aqualung, ενός Thick As A Brick ή ενός Heavy Horses (λίγα μόνο από τα αριστουργήματά τους), αλλά για δύο άλλους πολύ συγκεκριμένους λόγους: από τη μία γιατί αποδείκνυε στους φαν ότι το σοβαρότατο πρόβλημα που είχε ο Ian Anderson τα προηγούμενα χρόνια με τη φωνή του είχε πια ξεπεραστεί και από την άλλη επειδή το Crest Of A Knave σήμανε την εγκατάλειψη του ηλεκτρονικού ήχου που είχε, ανεξήγητα, ενσωματώσει στη μουσική του ο Ian Anderson στις αρχές της δεκαετίας και που λίγο έλειψε να προκαλέσει, εκτός απ' τη μαζική εγκατάλειψη των πιστών τους, την οριστική διάλυση του γκρουπ. Όπως και να 'χει το Crest OF A Knave ήταν ένας καλός δίσκος από τους Tull μετά από περίπου 8 χρόνια ξηρασίας και το γεγονός ότι μέχρι και σήμερα οι γερόλυκοι περιλαμβάνουν στις συναυλίες τους ακόμα τραγούδια όπως το Budapest, το Steel Monkey ή το Farm On The Freeway δείχνει να το επαληθεύει.

Εν τέλει αυτός ο δίσκος που ξαναέφερε ουσιαστικά τους Jethro Tull στη ζωή επιβραβεύτηκε από τη μουσική βιομηχανία με το πρώτο, κι αν δε κάνω λάθος τελευταίο, τους Grammy. Προσωπικά τα βραβεία στην τέχνη, κι εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, με αφήνουν αδιάφορο για ένα σωρό λόγους που δεν είναι της παρούσης να αναφέρω. Ωστόσο θεωρώ πολύ χαριτωμένο το γεγονός αυτής της βράβευσης εξαιτίας όλων των αντιδράσεων που επακολούθησαν από συγκροτήματα, οπαδούς κλπ. Γιατί ξέχασα να αναφέρω ότι το βραβείο που κέρδισαν οι Tull ήταν στην κατηγορία για Hard Rock/ Heavy Metal album, κάτι μάλλον βλάσφημο για όσους κινούνται σ' αυτούς τους χώρους! Κι ακόμα πιο βλάσφημο ότι το κέρδισαν εις βάρος των Metallica που με το τέταρτό album τους ...And Justice For All ήταν μια σταθερή δύναμη στον χώρο του μέταλ και φυσικά το μεγάλο φαβορί για το βραβείο! Οι απέχοντες Tull δέχτηκαν, κατά τον μύθο, τις αποδοκιμασίες του κοινού και την ειρωνεία όλης της συντεχνίας, κάτι που φαίνεται πολύ καλά στο παρακάτω απολαυστικό βίντεο.

Από την επόμενη χρονιά οι κατηγορίες χωρίστηκαν σε hard rock και metal και φυσικά οι Metallica κέρδισαν το συγκεκριμένο βραβείο κάμποσες φορές. Την πρώτη δε απ' αυτές δε παρέλειψαν να ξαναειρωνευτούν, όπως φαίνεται και στο βίντεο, τους Jethro Tull, ευχαριστώντας τους που δεν έβγαλαν καινούργιο δίσκο. Πολύ αργότερα πάντως τραγούδησαν σε live ένα δικό τους τραγούδι το Cross- Eyed Mary, σαν αναφορά περισσότερο στους Maiden φαντάζομαι. Ωστόσο αυτή η ιστορία με το βραβείο που κατέληξε σε λάθος χέρια με κάνει να χαμογελώ ακόμα και σήμερα μιας και είναι μια από τις ελάχιστες περιπτώσεις που η σκέψη και η καλλιτεχνική δημιουργία που εκπροσωπούν μουσικοί σαν τον Ian Anderson κερδίζουν, έστω και συγκυριακά, την κυριαρχούσα μουσική βιομηχανία που κάτω απ' την ζωώδη δυναμική της κρύβεται, στις πιο πολλές περιπτώσεις, το απόλυτο τίποτα. Justice for all!

Κι όπως είπε κι ο Ian Anderson: Flute is a heavy, metal organ.

Σχολικές γιορτές και παρελάσεις (μπρρρ)

2007-10-26T14:21:00.001+03:00

Έχουν περάσει κάμποσα χρόνια από τότε που σταμάτησα να πηγαίνω σχολείο αλλά οι σχολικές γιορτές που γίνονταν πάντα τέτοιες μέρες και οι λοιπές "εθνικής μνήμης" εκδηλώσεις -κατάλοιπα φασιστικών καθεστώτων- μου προκαλούν ακόμα και σήμερα μια βαθιά ανατριχίλα.

Φυσικά όταν πήγαινα εγώ σχολείο καμία δικτατορία δεν υπήρχε να τα επιβάλει όλα με τους "χαριτωμένους" τρόπους της, αλλά οι περισσότεροι καθηγητές έμοιαζαν να μην το είχαν προσέξει, αναπαράγοντας με εκνευριστική συχνότητα γελοία κλισέ που θα μας έκαναν υποτίθεται να συναισθανθούμε (εμείς τα παιδιά) τις μεγάλες θυσίες "αυτών που πέθαναν για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι". (Παρεμπιπτόντως οι ίδιοι πάνω-κάτω καθηγητές που εξήραν το "ηρωικό Όχι" του δικτάτορα Μεταξά ήταν που θυμόντουσαν με συγκίνηση το "ηρωικό Πολυτεχνείο" στην αντίστοιχη γιορτή της 17 Νοέμβρη…)

Εκτός απ' τους βαρετούς (έως αηδιαστικούς) λόγους των καθηγητών το υπέροχο σκηνικό των σχολικών εθνικών εορτών συμπλήρωναν οι τελείως κιτς σημαιοστολισμοί, τα αμήχανα ποιηματάκια των μαθητών, τα συνήθως κακοπαιγμένα, σχετικά ή άσχετα με την περίσταση, τραγούδια που προκαλούσαν τουλάχιστον λίγο ιλαρότητα, οι βαριεστημένες φάτσες, οι κλειστές πόρτες του σχολείου-φυλακής και ο απαραίτητος εθνικός ύμνος στο τέλος.

Το, με διαφορά όμως, χειρότερό μου ήταν οι παρελάσεις. Τόσο ιδιοσυγκρασιακά όσο και ιδεολογικά απεχθάνομαι οτιδήποτε παραπέμπει σε στρατό, στρατιωτική πειθαρχία, ομοιομορφία και ότι εν γένει εκφράζει την παντελή απουσία της λογικής και της ελεύθερης βούλησης. Απ' όλα αυτά χαρακτηρίζονται οι σχολικές παρελάσεις και είναι απαίσιο να φορτώνονται με όλα αυτά τα σκαιά φορτία ανήλικες συνειδήσεις. Προσωπικά ποτέ δεν έλαβα μέρος σε παρέλαση και αυτό ήταν κάτι που το πλήρωσα με διάφορους τρόπους στη διάρκεια του σχολικού μου βίου. Μόλις φέτος έμαθα ότι η συμμετοχή είναι έτσι κι αλλιώς προαιρετική…

Όπως και να έχει, ακόμα και σήμερα βρίσκω άκρως αποκρουστική την εικόνα των μαθητών που παρελαύνουν με δόξα και τιμή αποθεώνοντας τον νεοελληνικό σουρεαλισμό και χαίρομαι ιδιαίτερα που κάποιοι άνθρωποι έχουν δραστηριοποιηθεί κατά αυτού του ηλίθιου θεσμού. Από τη στιγμή μάλιστα που απ' ότι αντιλαμβάνομαι τα σχολεία πλέον έχουν αλλάξει αρκετά από τότε πήγαινα εγώ και η σύνθεση των μαθητών μόνο αμιγώς ελληνική δεν είναι, νομίζω ότι οφείλουν να εξαλειφθούν απ' τα σχολεία φαινόμενα (όπως είναι η πρωινή προσευχή, ο εκκλησιασμός, οι εθνικ(ιστικ)ές γιορτές, και φυσικά οι παρελάσεις) που, εκτός του ότι παράγουν λοβοτομημένους πολίτες, περιθωριοποιούν άδικα και κάποια παιδιά.

Κατά των "Αθανάτων" λόγος

2007-10-11T10:59:00.001+03:00

Τυγχάνει να εκτιμώ ιδιαιτέρως το σουρεαλιστικό χιούμορ και μόνο ως τέτοιο μπορώ να εκλάβω την απόφαση της κατάσχεσης των μεταλίων από την (εκπεσούσα) Marion Jones και την πρόθεση της ΔΟΕ να τα δώσει στην (όχι και τόσο άσπιλη) Κατερίνα Θάνου...

Είναι, θεωρώ, υποκριτικός και ανήθικος τόσο ο τρόπος που οι υπεύθυνοι σηκώνουν επικριτικά το φρύδι μπροστά στα σκάνδαλα ντόπινγκ που αποκαλύπτονται κατά καιρούς (ωσάν να σκαναδαλίζονται οι ανήξεροι). Ενοχλητικός είναι κι ο κυνικός τρόπος που απαξιώνει ο κοινωνία τους μέχρι πρότινος αθλητικούς της ήρωες. Λειτουργούν όλοι σαν να πέφτουν (τάχαμου) από τα σύννεφα, έχοντας στην πραγματικότητα στο μυαλό τους τον σπαρτιάτικο νόμο: "κλέψε όσο θες, αρκεί να μη σε πιάσουν". Και βέβαια μπορεί οι αθλητές να μην είναι άμοιροι ευθυνών, αλλά νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο να τους αντιμετωπίζουμε σαν αυτό ακριβώς που είναι: χρυσοπληρωμένοι και προβεβλημένοι πρωταγωνιστές ενός βρώμικου και διεφθαρμένου θιάσου, που κακά τα ψέμματα μόνο σαν τέτοιος μπορεί να λογιστεί ο επαγγελματικός αθλητισμός.

Αν δεν υπήρχαν οι ασύστολες κρατικές πριμοδοτήσεις (σε πολλές χώρες όπως η Ελλάδα) για τους (με κάθε τρόπο) πρωταθλητές που καταστρέφουν συνειδήσεις, αν δεν υπήρχαν οι αμαρτωλές ανά τον κόσμο ομοσπονδίες να καλύπτουν τις κάθε είδους ανομίες για "το καλό του αθλήματος", αν δεν υπήρχαν οι "μη-κερδοσκοπικοί" οργανισμοί που στήνουν παγκόσμια πανηγυράκια με κάθε κόστος, αν δεν υπήρχαν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις που έχουν μπει στον αθλητισμό και βλέπουν τους αθλητές όχι σαν ανθρώπους αλλά σαν μηχανές παραγωγής δολαρίων και αν γενικότερα δεν υπήρχε ένας μηχανισμός κατασκευής υπερ-αθλητών, τότε μόνο θα μπορούσαμε να κατηγορήσουμε τον κάθε ντοπαρισμένο και ατιμασμένο αθλητή. Όμως τώρα με όλα αυτά τα δεδομένα, επιμένω πως, οι αθλητές δεν είναι παρά μόνο τα καλοπληρωμένα θύματα μιας καλοστημένης απάτης.

Γι' αυτό ας μου επιτρέψετε να μη συμμετέχω μαζί με τους ένοχους "αθανάτους" και την εθελοτυφλούσα κοινωνία στην αποκαθήλωση ενός ειδώλου που οι ίδιοι δημιούργησαν. Ας μου επιτρέψετε λοιπόν να επιμείνω στην εικόνα της Marion Jones όπως τη θυμάμαι: ψηλή, χαμογελαστή κι αγέρωχη να κυνηγάει πάντα με αξιοσημείωτη ταχύτητα το χρόνο και τους προσωπικούς της δαίμονες. Κι αυτοί οι τελευταίοι (που δεν είναι και τόσο προσωπικοί εδώ που τα λέμε) και πρόσωπα έχουν και ονόματα. Προς αυτούς και μόνο στρέφεται το δικό μου μένος.

Αποφθέγματα

2007-10-09T14:20:00.004+03:00

"Πέτρα που κυλάει δε χορταριάζει" λέγανε οι παλιοί...

Ναι, αλλά και κάποιος που ξεριζώνεται συνέχεια πως διάολο θα μπορέσει κάποτε ν' ανθίσει;

Νοικοκυρά Νησιώτισσα ζητείται…

2007-10-04T11:40:00.001+03:00

Επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά την κάκιστη σχέση μου με την (όποια) επικαιρότητα ποστάρω εδώ μια καταπληκτική αγγελία, αλιευμένη από τον τοπικό τύπο της Μυτιλήνης. Η αγγελία είναι φανερό ότι έχει πάρα πολύ ζουμί αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί και απορίες ως προς την πραγματική της φύση: α) είναι μια κανονική αγγελία και η "νοικοκυρά νησιώτισσα"ως οικονόμος είναι το νέο trend για τους πλούσιους του Πανοράματος; Ξοφλήσανε οι Φιλιππινέζες; (εδώ στο Ντεπώ που να τα μάθουμε τα νέα;), β) είναι μια συγκεκαλυμμένη σεξουαλική διαστροφή που περιλαμβάνει το άτεκνο ζευγάρι και τη "νοικοκυρά νησιώτισσα" (που μπορεί να είναι και φοιτήτρια), ίσως-ίσως και τη μαγείρισσα; ή γ) κάποιο κρυπτογραφημένο μήνυμα των Τούρκων που εποφθαλμιούν (φυσικά!) την ακριτική μας Λέσβο;;;

Όπως και να 'χει η αγγελία είναι όλα τα λεφτά και απ' τη μεριά μου εύχομαι στο ζευγάρι απ' το Πανόραμα να βρει αυτό ακριβώς που ψάχνει (δύσκολα τα πράγματα στην αγορά εργασίας, αν δεν είσαι μορφωμένος ούτε για οικονόμο δε σε παίρνουν)...

---------------------------------------------------------------------------

Με την ευκαιρία θυμήθηκα κι έναν τρομερό δίσκο που είχε βγάλει ο Μιχάλης Σιγανίδης πριν από χρόνια με τίτλο "Μικρές Αγγελίες". Αξίζει να τον ανακαλύψει κανείς! ΕΔΩ ένα μικρό δείγμα.

Να 'μαι πάλι εδώ

2007-10-02T18:06:00.001+03:00

Έχει κάμποσο καιρό που ψιλο-εξαφανίστηκα, αφού ο χρόνος μου ήταν ιδιαίτερα περιορισμένος και τα κέφια μου μπλε σκούρα. Όμως μου αρέσει εδώ, και ως εκ τούτου να 'μαι πάλι…

Τα blogs φυσικά δεν έχουν ειδησεογραφικό χαρακτήρα, αλλά συνήθως εκφράζουν απλά τις εκάστοτε διαθέσεις/ απόψεις / εμπειρίες κ.λπ. του κατόχου ή των κατόχων τους. Παρόλα αυτά αισθανόμουν αρκετά παράξενα όταν όλο αυτό τον καιρό (κι ενώ πολλά και σημαντικά συνέβαιναν από κάθε άποψη) το μόνο που φαινομενικά είχα να εκφράσω εγώ για όλα αυτά ήταν η "διαδικτυακή μου μελαγχολία"… Φυσικά καθόλου έτσι δεν ήταν, αλλά αφού έτσι φαινόταν το ίδιο δεν κάνει;

Τέλος πάντων, παρά τους αρκετούς προβληματισμούς που έχω και που αισθάνομαι πως αφορούν πολλούς απ' τους φίλους συν-bloggers δεν επεκτείνομαι επί του θέματος. Επειδή μάλιστα απ' ότι διαπιστώνω στα τελευταία μου μηνύματα υπήρξα αρκετά γκρινιάρης λέω να ξορκίσω αυτή την κακή διάθεση μ' ένα εφηβικής οργής (και ουσιαστικής ορμής) τραγούδι που μπορείτε να κατεβάσετε από ΕΔΩ.

Και συνεχίζουμε...

Διαδικτυακή μελαγχολία

2007-08-11T17:42:00.002+03:00

Ωχ, όχι..! Λες και δεν είναι αρκετά τα προβλήματα του φυσικού κόσμου που έχω να αντιμετωπίσω, πρέπει τώρα να φορτωθώ και αυτά του ψηφιακού…

Κάτι πάει στραβά… Κι ενώ στην πραγματικότητα ο αγώνας κόντρα στη μελαγχολία μου φαίνεται να με βρίσκει (στην παρούσα φάση τουλάχιστον) νικητή στα σημεία, στις διαδικτυακές μου μάχες βρίσκομαι συνεχώς ξαπλωμένος και με ματωμένη μύτη…

Δε ξέρω τι φταίει ακριβώς… Ενώ είναι πολλά αυτά που θέλω να πω, δυσκολεύομαι να γράψω έστω και την παραμικρή πρόταση. Κάτι με αποτρέπει… Κυρίως γι’ αυτά που έχουν σημασία… Κι όταν το κάνω πάντα μου φαίνεται κάτι λειψό, κάτι μισερό. Από την άλλη, ακόμα γουστάρω πολύ να διαβάζω τα κείμενα στα blog των φίλων μου και τις συζητήσεις που γίνονται, αλλά σπανίως συμμετέχω. Προς τι όλα αυτά; Δε ξέρω… Από τεμπελιά μήπως; Δε θα ήταν καθόλου πρωτότυπο, αλλά μάλλον όχι..! Τότε;

Ως ένα σημείο θα έλεγα ότι ευθύνεται η τεχνολογική μου αναπηρία. Είναι η αργή σύνδεση (ναι, πρέπει να την αλλάξω κάποτε, αλλά προς το παρόν είναι αδύνατο), είναι και το γέρικο κομπιούτερ, που έχω εδώ στο σπίτι και όλο κολλάει, που με αποκλείουν από τις περισσότερες δραστηριότητες (ιδίως τις οπτικοακουστικές, αλλά όχι μόνο) του διαδικτύου. Ίσως η αποχή για ένα διάστημα θα ήταν η προτιμότερη λύση, αλλά υπάρχει και κάποια εξάρτηση στη μέση. Όπως και να ‘χει, έχω την αίσθηση ότι αυτή η τεχνολογική αναπηρία προκαλεί και μια ανάλογη επικοινωνιακή, και εν τέλει συναισθηματική, αναπηρία.

Υπερβάλλω κάπως… Νομίζω ότι κάτι άλλο είναι αυτό που φταίει στ’ αλήθεια. Αυτό που με τριβελίζει τόσα χρόνια, που βρίσκεται μέσα μου και δε μ’ αφήνει να ολοκληρώσω τίποτα… Κάτι που προσπαθεί να πείσει για τη ματαιότητά της κάθε μου λέξης, της κάθε μου πράξης και που με διώχνει από παντ…

Ωχ, τι ανούσιες φλυαρίες… Κανέναν δεν αφορούν όλα αυτά. Μου φαίνεται ότι απλώς προσπαθώ απελπισμένα να ολοκληρώσω ένα, έστω, κείμενο προτού προλάβει κι αλλάξει ένας ακόμα καταραμένος αριθμός..! Ας είναι…

Περί υποτιτλισμών ο λόγος

2007-07-23T16:35:00.001+03:00

Λέω να γκρινιάξω λίγο σήμερα.

Προσπαθώ τον τελευταίο καιρό να αναπληρώσω τα κενά απ' όλες τις ταινίες που δεν είδα τον χειμώνα. Έτσι παρακολούθησα χθες σε κάποιο θερινό το Ζωή σαν Τριαντάφυλλο του Olivier Dahan, μια ταινία που η ιστορία της βασίζεται στη ζωή της μεγάλης γαλλίδας τραγουδίστριας Edith Piaf. Όπως είναι φυσικό (για μια ταινία με τέτοιο θέμα) τα τραγούδια που ακούγονταν και πολλά ήταν και οργανικά δεμένα με την ουσία του έργου. Και κάπου εκεί αρχίζει το πρόβλημα: ΔΕΝ ξέρω Γαλλικά!

Επειδή λοιπόν δεν ξέρω Γαλλικά (ντροπή μου!) περιμένω απ' τον καλό κύριο ή την καλή κυρία που έχει αναλάβει την επιμέλεια υποτιτλισμού της ταινίας να με διαφωτίσει. Αμ δε! Όλα τα τραγούδια της ταινίας παρέμειναν αμετάφραστα εκτός από ένα, που για κάποιον λόγο μεταφράστηκαν δυό-τρεις στίχοι του μόνο, και το τελευταίο που μέχρι και η υποτιτλίστρια κατάλαβε (επιτέλους) πόσο κρίσιμο ήταν για την πλοκή... Έκρινε δηλαδή και αποφάσισε μόνη της για ποιά τραγούδια είναι χρήσιμη η κατανόηση της σημασίας τους και για ποιά όχι.

Ομολογώ ότι δε γνωρίζω υπό ποιές συνθήκες δουλεύουν αυτοί οι άνθρωποι και επιπλέον αναγνωρίζω πόσο δύσκολη δουλειά είναι η μετάφραση των στίχων. Όμως επειδή υπάρχουν περιπτώσεις που φαίνεται να γίνεται μεγαλύτερη προσπάθεια από άλλες, έχω φτάσει στο συμπέρασμα ότι είναι θέμα ευσυνειδησίας του κάθε επαγγελματία. Για παράδειγμα στο The Wall του Allan Parker έχω δει δύο διαφορετικές βερσιόν με ελληνικούς υπότιτλους: στη μία υπήρχε μετάφραση των τραγουδιών και στη δεύτερη όχι. Φυσικά η μετάφραση δε διεκδικούσε ποιητικό βραβείο και μερικές φορές μπορεί να γινόταν αστεία, αλλά για κάποιον που δεν ήξερε αγγλικά ή δεν ήταν εξοικειωμένος με το έργο εν γένει ήταν μια πολύ καλή βοήθεια. Εξάλλου αν δεν υποτιτλίσει κανείς τα τραγούδια στο The Wall τι θα υποτιτλίσει? Τις δέκα αράδες διαλόγου?

Τέλος πάντων, οπωσδήποτε ακόμα κι ο χειρότερος υποτιτλισμός είναι προτιμότερος απ' τις μεταγλωττίσεις (μπρρρ) που επιλέγουν αρκετές ευρωπαϊκές χώρες. Άφήστε που εάν γνωρίζεις και τη γλώσσα ρίχνεις και πολύ γέλιο με τις γκάφες!
(Θυμάμαι στο Small Time Crooks, όταν μπροστά από έναν πίνακα ο Hugh Grant ρωτάει τον Woody Allen και τη γυναίκα του αν αντιλαμβάνονται τη διαφορά μεταξύ ενός Τιντορέτο και ενός προηγούμενου πίνακα που είχαν δει, ο Woody απαντάει με σιγουριά ότι η διαφορά βρίσκεται στο κάδρο (frame)! κάνοντας μάλιστα και την χαρακτηριστική κίνηση με τα χέρια του. O τύπος όμως που έκανε τον υποτιτλισμό για κάποιον, ανεξήγητο, λόγο πληροφορούσε όσους δε γνωρίζαν αγγλικά ότι ο Woody εντόπιζε την διαφορά των δύο πινάκων στην φλόγα (flame)!!! Τι να πει κανείς...)

Υ.Γ. Η γελοιογραφία είναι γι' άλλη μια φορά απ' το cartoonstock.com.

Κωμικοί

2007-07-20T13:40:00.001+03:00

Είχα πετύχει πριν κάμποσο καιρό σε μια μεταμεσονύχτια προβολή στην τηλεόραση την κωμωδία του Blake Edwards "Micki And Maude" με τον "τεράστιο" Dudley Moore. Ξαναείδα την ταινία μέχρι το ξημέρωμα, κι ας την διακόπτανε βάναυσα κάθε τρεις και λίγο για να βάλουν telemarketing... Όλο το βράδυ καθόμουν και γελούσα μόνος μου μέχρι δακρύων με τις περιπέτειες του ερωτύλου, αλλά καλοσυνάτου, ήρωα που παντρεύτηκε ταυτόχρονα δύο διαφορετικές γυναίκες! Μόλις τελείωσε η ταινία με κυρίευσε ένα πολύ παράξενο συναίσθημα: ένοιωθα σχεδόν ευγνωμοσύνη για αυτό που είχα πάρει, τόσο απέναντι στον Dudley, όσο και απέναντι στον γερο-Edwards, αλλά και μια θλίψη για το ότι ο ένας είχε ήδη πεθάνει κι ο άλλος είναι τώρα πια γέρος και παροπλισμένος (έκανε βέβαια τελευταία ένα ξεκαρδιστικό πέρασμα απ' τα Oscars όπου παρέλαβε το τιμητικό του βραβείο διασχίζοντας τη σκηνή πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι!).

Γενικότερα έχω ένα μεγάλο κόλλημα με τους κωμικούς ηθοποιούς! Δε μπορώ να τους βλέπω στις ταινίες να υποφέρουν και πολύ περισσότερο δε μπορώ να συμφιλιωθώ με την ιδέα ότι μπορεί κι αυτοί κάποτε να πεθαίνουν (λες και δεν είναι άνθρωποι...). Όλη αυτή η ενεργητικότητα που βγάζουν στην οθόνη ή στη σκηνή και η ευφορία που προκαλούν σε τόσο κόσμο μ' έχουν πείσει ότι τους αξίζει τουλάχιστον η αιωνιότητα...
Με συγκινεί αυτή η τόσο ξεχωριστή σχέση που δημιουργείται μεταξύ αυτών και του κοινού. Μια σχέση με τόσο έντονη ζεστασιά και οικειότητα που νοιώθει κανείς μόνο για πολύ κοντινούς του ανθρώπους. Προσωπικά σφίγγεται η καρδιά μου όταν βλέπω στις ταινίες τον Robin Williams να υποφέρει, ή τον Charlie Chaplin να δεινοπαθεί. Στις ταινίες δε, που ο Βέγγος καταλήγει μόνος του, έχοντας χάσει γι' άλλη μια φορά το κορίτσι, ο χαρακτηριστικός του κλαυσίγελος στο τέλος μοιάζει να ακυρώνει όλη την προηγούμενη κωμωδία και κάνει τον θεατή να μελαγχολεί επικίνδυνα...

Υπερβολές θα πει κανείς. Ίσως... Δεν είμαι κι εγώ πλέον σίγουρος τι ακριβώς ήθελα να γράψω, ούτε αν έχω κι άλλα να πω. Νομίζω ότι ήθελα μόνο ν' αφιερώσω ένα, αδέξιο έστω, κείμενο στους κωμικούς που αγάπησα...

Αργεντινή- Βραζιλία

2007-07-14T14:15:00.001+03:00

Αυτά είναι τα ωραία...

Ένας οποιοσδήποτε αγώνας μεταξύ των δύο συγκεκριμένων ομάδων είναι πάντοτε συναρπαστικός. Όταν αυτός ο αγώνας τυγχάνει να είναι και ο τελικός του Copa America τότε απλά έχουμε να κάνουμε με μια άχαστη ποδοσφαιρική συγκυρία! (Ευτυχώς που κάποιος θεός του ποδοσφαίρου μερίμνησε να γίνει ο τελικός σχετικά νωρίς για να μη ταλαιπωρούμαστε και μεις οι ευρωπαίοι φίλοι του λατινοαμερικάνικου ποδοσφαίρου!)

Το Copa America είναι ένας απ' τους λόγους που πρωταγάπησα το ποδόσφαιρο: μια διοργάνωση όπου παίζουν οι, κατά κανόνα, πιο εντυπωσιακοί παίκτες του κόσμου απαγκιστρωμένοι απ' τις σκοπιμότητες και τις τακτικές του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, αποδίδοντας ένα απίστευτα εντυπωσιακό θέαμα που μπορεί πολλές φορές να σου κόψει την ανάσα. Ακόμα και αν το φετινό μέχρι στιμής υπήρξε μάλλον ανιαρό, είναι σίγουρο ότι ο τελικός θα έρθει να μας αποζημιώσει...

Βέβαια, ακόμα κι εμείς οι Αργεντινόφιλοι θα επιθυμούσαμε να κατέβαινε οι Βραζιλία με όλα της τα αστέρια (λείπουν Ροναλντίνο, Κακά κ.α.) αλλά ακόμα κι έτσι οι Ρομπίνιο, Ζούλιο Μπαπτίστα και οι άλλοι δεν θα είναι εύκολοι αντίπαλοι για τον Ρικέλμε και την παρέα του. Και μιας που έφτασε ο λόγος στον Ρικέλμε, αξίζει να πούμε ότι από τους τόσους επίδοξους διαδόχους του Ντιεγκίτο (η μόνιμη εμμονή των Αργεντίνων), αυτός είναι ο μοναδικός που αξίζει να φοράει το 10 στην πλάτη...

Αλήθεια, εσείς ποιούς συμπαθείτε περισσότερο?

Χαλάρωμα...

2007-07-02T21:57:00.001+03:00

...επιτέλους!

Οι τελευταίοι μήνες υπήρξαν για μένα ιδιαίτερα απαιτητικοί, κουραστικοί και, θέλω να πιστεύω, δημιουργικοί. Ιδιαιτέρως δε τις τελευταίες 2-3 βδομάδες ήμουν σε φάση τρέχω και δε φτάνω. Ως εκ τούτου, η αποχή μου τόσο από το blog μου όσο κι απ' τα blog των διαδικτυακών μου φίλων (έχασα δυστυχώς πολλά επεισόδια) ήταν επιβεβλημένη. Όπως επιβεβλημένη ήταν κι η απουσία μου από τις συναυλίες των Tull στη χώρα μας, που τόσο ήθελα να τιμήσω. Σταματάω όμως να γκρινιάζω μιας και οι λόγοι του "τρεξίματος" ήταν στην πλειοψηφία τους ευχάριστοι.

Τώρα λοιπόν ξεμπέρδεψα και για τον επόμενο 1-1,5 μήνα θα είμαι χαλαρός. Όχι με την έννοια της (ψευτό)σαλονικιώτικης, λαζοπούλειας χαλλλαρότητας , αλλά αντίθετα με αυτή μιας ενεργητικής, αναζωογονητικής ξεκούρασης. Και πάντως χωρίς διακοπές, αφού τα περισσότερα ταξίδια, και δη τα καλοκαιρινά, περισσότερο με εκνευρίζουν παρά μ' ευχαριστούν. Έτσι προβλέπεται άλλο ένα καλοκαίρι στην πόλη, παρέα με φίλους, με κορίτσια (ένα συγκεκριμένα!), πολλές παγωμένες μπύρες, κάνα θερινό ενίοτε και πολλά, πολλά ταξίδια μόνο στη φαντασία (εξού και οι φωτογραφίες). Καλώς σας (ξανά)βρίσκω!!!

Boomstate

2007-06-16T11:33:00.001+03:00

Ωραιότατο συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη! Ο πρώτος δίσκος τους κυκλοφόρησε πριν από κάνα μήνα. Waiting Out There, έτσι λέγεται.

Αντιγράφω απ' το δελτίο τύπου της κυκλοφορίας του άλμπουμ :

Οι Boomstate είναι από τους πρωτοπόρους της εγχώριας πειραματικής avantgarde, post modern σκηνής. Ξεκίνησαν πειραματιζόμενοι με άγνωστους για την εποχή ήχους και στυλ. Ακροβατώντας ανάμεσα σε μουσικά είδη και αλλάζοντας διάθεση και ήχο κατά βούληση κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα παράξενο και ταυτόχρονα πανέμορφο μουσικό σύμπαν....όπως συμβαίνει πάντα όμως, η πειραματική τους διάθεση και ο χαρακτήρας της μουσικής τους είχαν το τιμημα τους....παρά την σχεδόν δεκαετή παρουσια τους δεν κατάφεραν να κυκλοφορήσουν κάποια ολοκληρωμένη δουλειά.......εώς τώρα!!!

Σήμερα, πολύ πιο ώριμοι και ολοκληρωμένοι συνθετικά, ενορχηστρωτικά και εκτελεστικά οι Boomstate παρουσιάζουν το πρώτο τους άλμπουμ. Οι διαφορετικές, προσωπικές επιρροές και προσεγγίσεις δημιουργoύν ένα "φρέσκο", προσωπικό ήχο, μελωδικό αλλά ταυτόχρονα αιχμηρό, λιτό αλλά την ίδια στιγμή πολυδιάστατο που ολοκληρώνεται με μια "ιδιαίτερη", πότε σκοτεινή και πότε αισιόδοξη, στιχουργική προσέγγιση.....

Mετά από 10 μήνες προετοιμασίας και ηχογράφησης σας παρουσιάζουμε το πρώτο άλμπουμ των Boomstate "Waiting Out There"

Για όποιον ενδιαφέρεται να πάρει μια ιδέα απ' τη μουσική τους ας επισκεφτεί τη σελίδα τους, εδώ!

20 χρόνια πριν...

2007-06-14T16:34:00.001+03:00

Βγαίνω από τη νιρβάνα της εξεταστικής για την επέτειο μιας αγαπημένης. Οι περισσότερες επέτειοι δε μου λένε συνήθως πολλά πράγματα. Η σημερινή όμως είναι αλλιώς. Σαν σήμερα πριν από 20 χρόνια έγινε ο τελικός του Ευρωμπάσκετ του '87!

Κοντεύω τα 26 (25 λέει ο blogger κι αφού με συμφέρει, δεν το αμφισβητώ) κι αισθάνομαι ήδη σαν το Διακογιάννη. Θυμάμαι μόνο τα παλιά και με τα παλιά συγκινούμαι.
Τις κατακτήσεις των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ του 2004 και 2005 αντίστοιχα τις παρακολούθησα και τις χάρηκα. Σήμερα σχεδόν τις έχω ξεχάσει. Το ευρωμπάσκετ του '87 όμως το θυμάμαι σαν να έγινε χθες! Κι ας ήμουν μόλις 6 χρονών (νήπια πήγαινα). Θυμάμαι σαν τώρα να κάθομαι από το απόγευμα με τον πατέρα μου στο σαλόνι του παλιού μας σπιτιού περιμένοντας το σπουδαίο γεγονός. Θυμάμαι ένα σωρό πράγματα από κείνο το βράδυ: Τα γεμάτα ένταση πρόσωπα των παικτών, την αγωνία που ήταν διάχυτη στην ατμόσφαιρα, τη φωνή του Συρίγου, το Final Countdown, τους πελαργούς στην οθόνη που μετρούσαν τα φάουλ, ακόμα και τη διαφήμιση του nescafe που έπαιζε στα διαλείμματα.

Όλα αυτά δεν είναι μνήμες από τα μετέπειτα αφιερώματα ούτε από τα DVD που αγόρασα πέρσι. Για την ακρίβεια αυτά δε μου λένε τίποτα τώρα. Μου αρκούν αυτά τα, ολίγα, στιγμιότυπα που τυπώθηκαν τότε μέσα μου βαθιά...

Δεν είναι αθλητικό το θέμα ούτε, φυσικά, εθνικό. Η εικόνα του μικροσκοπικού (μπροστά στον Τσατσένκο εννοείται) Γκάλη να ίπταται στον αέρα για δε ξέρω κι εγώ πόσα δευτερόλεπτα με τριπλό σπάσιμο της μέσης και να πετυχαίνει το ένα καλάθι μετά το άλλο είναι θέμα κυρίως αισθητικό. Δε χρειάζεται να είναι κανείς παραπάνω από 6 χρόνων για αντιληφθεί τη μοναδικότητα τόσο του ανδρός όσο και της συγκυρίας. (Μπορεί ως ηρακλειδεύς να αισθάνομαι άσχημα που δε πρόλαβα τον Χατζηπαναγή, νοιώθω όμως ευλογημένος που είχα την τεράστια τύχη να παρακολουθήσω κάποιες απ' τις παραστάσεις του έτερου καλλιτέχνη του ελληνικού αθλητισμού.) Και βέβαια πάνω απ' όλα η επικράτηση μιας ομάδας, που στο προηγούμενο ευρωμπάσκετ δεν είχε καν προκριθεί, απέναντι σε θηρία όπως η Γιουγκοσλαβία και η Σοβιετική Ένωση ήταν για μένα η πρώτη επαφή με την ιδιαίτερα προσφιλή μου από κει και πέρα ιστορία του Δαβίδ με το Γολιάθ.

Μια από τις συνήθεις συμβατικότητες που λέγονται για κείνη την επιτυχία, είναι ότι "ανάγκασε" όλα τα παιδιά να βγούνε την άλλη μέρα στους δρόμους χτυπώντας την πορτοκαλί μπάλα με τα σπυράκια.

Συμβατικότητα, ξε-συμβατικότητα αυτή είναι η αλήθεια! Ήμουν κι εγώ ένα από κείνα τα παιδιά που αγάπησαν το μπάσκετ εν μία νυκτί (έστω δύο, αν βάλουμε και το Ζάγκρεμπ). Τα επόμενα χρόνια θα με βρίσκανε, να παρακολουθώ μανιωδώς μπάσκετ, να ξεροσταλιάζω με τις ώρες στις μπασκέτες του Ποσειδώνιου, να γεμίζω τους τοίχους του δωματίου μου με αφίσες παικτών και να αγοράζω φανατικά το θρυλικό εβδομαδιαίο περιοδικό Τρίποντο από την πρώτη (σχεδόν) μέρα της κυκλοφορίας του μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας '90 (ακόμα έχω κρατημένα τα τεύχη, να δω τι θα τα κάνω...).

Κι αν τελικά δεν έγινα ποτέ το τριάρι που ονειρευόμουν (ούτε πλησίασα καν), κι αν δεν έμοιασα, ούτε στο νυχάκι του, στον Φάνη Χριστοδούλου που θαύμαζα, κι αν τώρα έχω να πιάσω μπάλα κάτι χρόνια, τι σημασία έχει; Αν μας έμαθε κάτι εκείνη η θρυλική ομάδα του '87 είναι να δουλεύουμε σκληρά και να πολεμάμε για αυτό που αγαπάμε πραγματικά. Κι εγώ ελπίζω ότι βρίσκομαι στο σωστό δρόμο.

Supertramp

2007-06-04T14:24:00.001+03:00

Οι Supertramp δεν υπήρξαν ποτέ αγαπημένο μου συγκρότημα, για την ακρίβεια ξέρω ελάχιστα γι' αυτούς και δεν έχω αγοράσει ποτέ δίσκο τους. Πιθανότατα δεν θα τους ήξερα καν εάν δεν είχα ακούσει στο ραδιόφωνο πριν μερικά χρόνια ένα πολύ όμορφο τραγουδάκι τους που μ' έβαλε σε διαδικασία ψαξίματος. Βρήκα κάποια πράγματα αλλά μέχρις εκεί. Μέχρι σήμερα δεν μπορώ να πω ότι έχω πλήρη εικόνα του έργου τους και ομολογώ ότι η αισθητική τους με ξενίζει κάπως...
...αλλά αυτό που ξέρω στα σίγουρα είναι ένα: τα τραγούδια τους (αυτά που γνωρίζω τουλάχιστον) μου αρέσουν και τα ακούω συχνά. Γιατί πάνω απ' όλα έχουν την ιδιότητα, για ανεξήγητους λόγους, να μου φτιάχνουν πάντοτε το κέφι όταν είμαι στις μαύρες μου (όπως είμαι τις τελευταίες μέρες λόγω κακού ύπνου μάλλον). Λίγο είναι αυτό;

1 , 2 , 3

Υ.Γ. Δε θα μπορούσα να ξεχάσω τον Σωτήρη Μουστάκα, αλλά δεν τα πάω καθόλου καλά με τις νεκρολογίες. Θα αναφερθώ εκτενέστερα κάποια άλλη στιγμή.

2007-05-25T00:14:00.001+03:00

Some Song

Lost Movies Classics

2007-05-24T21:13:00.002+03:00

Διαβάζω σήμερα σε διάφορα sites για τη συνέντευξη τύπου που έδωσε ο Martin Scorsese στις Κάννες με αφορμή την δημιουργία ενός μη-κερδοσκοπικού Ιδρύματος για τον Παγκόσμιο Κινηματογράφο (World Cinema Foundation) με σκοπό την οικονομική ενίσχυση για την αποκατάσταση και την προώθηση παραγνωρισμένων ή "χαμένων" ταινιών απ' όλο τον κόσμο.

Είναι μάλλον περιττό να πω εγώ πόσο σημαντική είναι κάθε τέτοια προσπάθεια για τη διάσωση της κινηματογραφικής "πολιτισμικής κληρονομιάς" τόσο στις ΗΠΑ όσο και σε ολόκληρο τον κόσμο. Πολύ περισσότερο δε όταν αυτή η προσπάθεια έχει να κάνει με ταινίες που δεν έχουν τύχει ευρείας εμπορικής ή καλλιτεχνικής επιτυχίας κάτι που κάνει τη "διάσωσή" τους σημαντικότατη και σαφώς πιο δύσκολη αποστολή.

Με αφορμή πάντως αυτό το γεγονός θυμήθηκα κάτι άλλο: μια λίστα που είχα βρει πριν λίγο καιρό στο διαδίκτυο (είχε δημοσιευτεί στο περιοδικό Observer) με τις πενήντα πιο παραγνωρισμένες ταινίες (σύμφωνα με την άποψη αυτών που τις ψήφισαν τουλάχιστον...). 50 Lost Movie Classics, όπως είναι ο τίτλος του άρθρου. Κάποιες απ' τις επιλογές ίσως είναι λίγο υπερβολικές, αλλά η ουσία βρίσκεται κυρίως στο ότι οι περισσότερες απ' τις ταινίες αυτές είναι μάλλον ξεχασμένες σήμερα και μερικές είναι και σχετικά δύσκολο να βρεθούν. Ευτυχώς οι νέες τεχνολογίες και η τάση για ψηφιοποίηση όλο και περισσότερων ταινιών, καθώς και το ηλεκτρονικό εμπόριο δίνει μια τεράστια ευκολία σε όποιον ενδιαφέρεται να βρίσκει τέτοιου είδους ταινίες. (Παρεμπιπτόντως να πω ότι το "Ace In The Hole" του Billy WIlder με τον Kirk Douglas αναμένεται κυκλοφορήσει το καλοκαίρι σε DVD και VHS για πρώτη φορά!!!)

Με συγκινούν αυτές οι "χαμένες" ταινίες... Ταινίες που έχουν αγαπηθεί αλλά δε μπορούν να βρεθούν πουθενά. Ταινίες που δε προβάλλονται στις αίθουσες ποτέ, αλλά ούτε κυκλοφορούν σε DVD. Παλιές ταινίες που έχουν ξεχαστεί, σχεδόν, απ' όλους και βέβαια πάμπολλες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου που αποτελούν μία, τραγική, κατηγορία από μόνες τους...

Αφιερωμένο εξαιρετικά!

2007-05-18T01:00:00.002+03:00

May God bless and keep you always,
May your wishes all come true,
May you always do for others
And let others do for you.
May you build a ladder to the stars
And climb on every rung,
May you stay forever young,
Forever young, forever young,
May you stay forever young.

May you grow up to be righteous,
May you grow up to be true,
May you always know the truth
And see the lights surrounding you.
May you always be courageous,
Stand upright and be strong,
May you stay forever young,
Forever young, forever young,
May you stay forever young.

May your hands always be busy,
May your feet always be swift,
May you have a strong foundation
When the winds of changes shift.
May your heart always be joyful,
May your song always be sung,
May you stay forever young,
Forever young, forever young,
May you stay forever young.

Another version

Απεργία δημοσιογράφων? Μπορώ να έχω μία και αύριο?

2007-05-16T01:11:00.001+03:00

Σπανίως βλέπω ταινίες στην τηλεόραση. Για τους προφανείς λόγους: οι ενοχλητικές διακοπές για διαφημίσεις και όχι μόνο, ο δεσμευτικός (μόνο για τους τηλεθεατές) χρόνος των προβολών και οι πρώτες πρωινές (sic) ώρες στις οποίες συνήθως εξορίζονται οι καλύτερες ταινίες. Από την άλλη όμως εδώ και πολλά χρόνια παρακολουθώ με μεγάλη προσοχή τα εβδομαδιαία προγράμματα της TV και προγραμματίζω να γράψω στο βίντεο (παλαιολιθικός όπως πάντα, να δω πότε θα πάρω ένα DVD-Recorder...) όποια ταινία με ενδιαφέρει.

Για σήμερα σύμφωνα με το πρόγραμμα η ετ1 υποτίθεται ότι είχε προγραμματήσει την ταινία του Δήμου Αβδελιώδη "Η Νίκη της Σαμοθράκης" που δεν έχω δει και η Νετ θα έβαζε το αγαπημένο και όχι τόσο πολυ-ιδωμένο "Junior Bonner" με τον ανεπανάληπτο Steve McQ.
Περιττό να πω ότι αυτό το πρόγραμμα τινάχτηκε στον αέρα από την απεργία των δημοσιογράφων. Ουδέν κακό αμιγές καλού όμως. Αντί για την ταινία του Αβδελιώδη εμφανίστηκαν εντελώς αναπάντεχα στην μικρή μου, από κάθε άποψη, οθόνη διαδοχικά δύο από τις αγαπημένες μου ταινίες: πρώτα η "Rebecca" (1940) του Alfred Hitchcock με τον Laurence Olivier, την Joan Fontaine και φυσικά την Judith Anderson στο ρόλο της μοχθηρής Mrs. Danvers κι αμέσως μετά η απίστευτη ταινία (όσες φορές κι αν τη δω δεν είναι αρκετές) του Jean Luc Godard, "Pierrot Le Fou" (1965) με τον Jean Paul Belmondo (φυσικά!) και την Anna Karina (φυσικά!).

Κι εγώ δεν θυμάμαι αν έχει ξανατύχει να προβληθούν στην ελληνική τηλεόραση σε ώρες υψηλής θεαματικότητας δύο ταινίες τέτοιου βεληνεκούς. Δεν ξέρω πόσοι τελικά τις παρακολούθησαν, αλλά ξέρω πολύ καλά ότι εγώ το καταφχαριστήθηκα. Και γι' αυτό λέω, με αρκετή δόση κακεντρέχειας είν' η αλήθεια, ότι εάν είναι να προβάλλονται τέτοιες ταινίες, σε τέτοιες ανθρώπινες ώρες, θα ήταν πολύ ευχάριστο εάν οι δημοσιογράφοι αποφάσιζαν να συνεχίσουν την αποχή τους και πέρα των καθορισμένων απεργιών και να μας αδειάσουν τη γωνιά μια και καλή απ' την τηλεόραση. Πιστεύω ότι πολύς κόσμος θα το απολάμβανε το ίδιο με μένα!

Υ.Γ. Ξενέρωσα λίγο που δεν προβλήθηκε το "Junior Bonner" (ανάθεμα κι αν κατάλαβα γιατί), αλλά ας μην είμαστε αχάριστοι. Έτσι κι αλλιώς είχα αποφασίσει αργά ή γρήγορα να το παραγγείλω σε DVD...

Ayrton Senna

2007-05-01T15:46:00.002+03:00

13 χρόνια πέρασαν κιόλας από εκείνη την καταραμένη Πρωτομαγιά...

...αλλά ποτέ δε νομίζω ότι θα μπορέσω να ξεχάσω εκείνον τον περίεργο βραζιλιάνο με τη θλίψη στα μάτια και το πρασινο-κίτρινο, στα χρώματα της πατρίδας του, κράνος...

Μα πως είναι δυνατόν να σε σκοτώνει αυτό που αγαπάς περισσότερο απ' όλα?
Ή μήπως αυτός ακριβώς είναι ο τρόπος που πρέπει να γίνεται κάτι τέτοιο..?

"Isn't it grand to be playing to the stand, dead or alive"
The Chequered Flag

Jethro Tull

2007-04-29T14:22:00.001+03:00

Εδώ και τόσες μέρες που έχω μάθει ότι θα (ξανά)παίξουν οι Jethro Tull στην Ελλάδα, προσπαθώ να καταλάβω τους λόγους που κάτι τέτοιο δεν μου προκαλεί κανέναν ενθουσιασμό. Δεν τους έχω δα παρακολουθήσει live τόσες φορές που να τους βαρέθηκα κιόλας κι ούτε φυσικά έχουν σταματήσει να αποτελούν το αγαπημένο μου συγκρότημα ever. Τότε τι;

Δεν ξέρω, αλλά μάλλον αισθάνομαι κάποιου είδους θλίψη για το ότι παίζουν ακόμα... Δε νομίζω ότι μπορώ να αντιληφθώ εύκολα τους λόγους που ωθούν μια μπάντα, της οποίας η περίοδος ακμής έχει λήξει κάπου γύρω στο 1979, να συνεχίζει τις ζωντανές εμφανίσεις σε τόσο εντατικούς ρυθμούς. Μόνο στην Ελλάδα θα δώσουν 4 συναυλίες σε 4 διαφορετικές πόλεις! Και να φανταστεί κανείς ότι το ελληνικό κοινό μόνο με σεβασμό δεν τους έχει φερθεί στο παρελθόν (μπορεί να είμαι υπερβολικός αλλά όταν σου ζητάει αυτός για τον οποίον υποτίθεται έχεις έρθει να μην καπνίζεις και τον γράφεις κανονικότατα, μάλλον κάτι δεν πάει καλά...).
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι στα μάτια μου είναι κάπως δυσάρεστο να παρακολουθώ μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της rock σκηνής να προσπαθεί να αναπαράγει τον προ τριακονταετίας, τουλάχιστον, εαυτό του, προς τέρψιν κάποιου "διεστραμμένου" κοινού. Από τη στιγμή μάλιστα που στην πραγματικότητα η μουσική από μόνη της αρκεί και με το παραπάνω. Τρανή απόδειξη οι συναυλίες που έδωσε στη χώρα μας ο Ian Anderson με συμφωνική ορχήστρα και χωρίς τα περισσότερα από τα τερτίπια που "ωφείλει" να περιλαμβάνει μια rock συναυλία. Ο κόσμος μπορεί να ήταν σαφώς λιγότερος αλλά οι συναυλίες αξέχαστες!
Βέβαια ακόμα και με αυτούς τους προβληματισμούς και παρά το ότι η συναυλία πέφτει πάνω στην εξεταστική θα προσπαθήσω να πάω. Μάλλον θα προτιμήσω να κατέβω στην Αθήνα γιατί δεν έχει τύχει να παρακολουθήσω ποτέ συναυλία στον Λυκαβηττό και υποθέτω ότι θα είναι αρκετά καλύτερες οι συνθήκες από τη Μονή Λαζαριστών.

Για να πω την αλήθεια, πολλές φορές νοσταλγώ την, προ internet, εποχή όταν πρωτοανακάλυπτα τους Jethro Tull (γύρω στα 12-13) και ήξερα στην πραγματικότητα πολύ ελάχιστα στοιχεία γι' αυτούς. Μόλις είχα αγοράσει μια συλλογή που είχε εκδοθεί για τα 20η επέτειο του συγκροτήματος κι εκτός από τα πολύ γνωστά (Locomotive Breath, Aqualung, Too Old Too R'N'R'... κλπ) είχε και πολλά μελωδικά κυρίως τραγούδια με, αρκετά ασυνήθιστα για rock μπάντα όργανα όπως, φλάουτο και βιολί! Και κείνη η φωνή... Μου έκαναν όλα τρομερή εντύπωση γιατί ήταν τελείως διαφορετικά απ' οτιδήποτε είχα ακούσει ως τότε. Κι έτσι από τότε ξεκίνησα να συλλέγω τους, πάμπολλους, δίσκους τους αλλά και πληροφορίες, που οι περισσότερες απ' αυτές έμελλαν να αποδειχθούν λανθασμένες...
Οι φωτογραφίες στο εξώφυλλο του εν λόγω CD ήταν πολύ μικρές και δεν μπορούσα να καταλάβω πολλά πράγματα για τα πρόσωπα του συγκροτήματος. Αυτό το πρόβλημα λύθηκε γρήγορα όταν βρήκα μια VHS κασέτα με live τους από τη δεκαετία του '70. Αυτό ήταν! Η εικόνα του Ian Anderson με τα μακριά ξανθά μαλλιά και την απίστευτη σκηνική παρουσία μου καρφώθηκε τόσο πολύ στο μυαλό που ήμουν παντελώς ανίκανος να σκεφτώ ότι μετά από 25 και πλέον χρόνια θα έχει υποστεί τις αναπόφευκτες λαβωματιές του χρόνου. Πίστευα τότε με πάθος ότι ήταν σίγουρα κάποιο παράξενο και προπαντός αγέραστο ξωτικό που του άρεσε να παίζει τον αυλό του και να στέκει μόνιμα στο ένα του πόδι...
Όλη αυτή τη μυθολογία που είχα στήσει στο κεφάλι μου ερχόταν να επαληθεύσει και να μεγαλώσει ο, μέγας παραμυθάς, τύπος που είχε το δισκοπωλείο στη γειτονιά μου (δηλαδή δισκοπωλείο να 'χαμε να λέγαμε, είχε τους προσωπικούς του δίσκους, που ποτέ δε πούλαγε, βιτρίνα στο κατάστημα και είτε έκανε παραγγελία ότι του ζητούσαν οι πελάτες είτε, το συνηθέστερο, τους έγραφε πειρατικές κασέτες και αργότερα CD...), ο οποίος μου έλεγε με μεγάλη πειστικότητα διάφορες ανακριβέστατες ιστορίες (όπως π.χ. ότι ο Ian Anderson έχει εγκαταλείψει τα εγκόσμια κι έχει κλειστεί εδώ και πολλά χρόνια σ' έναν πύργο στη Σκωτία κλπ). Καλώς ή κακώς η περίοδος αυτή των ψεύτικων ιστοριών δεν κράτησε παραπάνω από λίγους μήνες. Όσο μου πήρε δηλαδή να ανακαλύψω ότι όχι μόνο ο Anderson δεν έχει αποσυρθεί σε κάποιον πύργο αλλά αντιθέτως είναι μια χαρά ενεργός κάνοντας συνεχώς συναυλίες και βγάζοντας μάλιστα κατά καιρούς και δίσκους με καινούριο υλικό. Το χειρότερο ήταν δε όταν ήρθα, μοιραία, αντιμέτωπος με την σύγχρονη πραγματικότητα κι έναν αγνώριστο Anderson: με πρόβλημα στη φωνή, χωρίς μαλλιά και κυρίως χωρίς καν εκείνη τη φλόγα στα μάτια που τον έκανε πάντοτε τόσο ξεχωριστό... Απογοήτευση!
Με τον καιρό απόκτησα την πλήρη δισκογραφία τους και έμαθα σχεδόν κάθε σημαντική και ασήμαντη πληροφορία για την καριέρα τους (και με τη βοήθεια του Internet φυσικά), τους είδα και live κάποιες φορές και μπόρεσα να εκτιμήσω σ' έναν πιο ρεαλιστικό βαθμό την αξία τους και την σπουδαιότητά τους.
Μόνο που αισθάνομαι να μου λείπει εκείνη η εποχή των ωραίων ψευδαισθήσεων και των μεγάλων μύθων, όταν τα πάντα δεν ήταν αυτονόητα κι εύκολα προσβάσιμα απ' τον καθένα... Και θα ήθελα στ' αλήθεια να βρίσκομαι κάπου στο Λονδίνο το 1968 όταν οι Jethro Tull άνοιγαν μια συναυλία των Pink Floyd...

Επειδή και το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι τέχνη!

2007-04-20T18:22:00.002+03:00

Ο Μαραντόνα είναι ξανά εδώ!

Messi goal vs Getafe.

Είναι ασύλληπτο το πόσο μοιάζει η γκολάρα του 19χρόνου!!! Lionel Messi με αυτό που του αποδώθηκε ο τίτλος του καλύτερου γκολ του αιώνα. Βέβαια ο θεός το πέτυχε σε προ-ημιτελικό παγκοσμίου κυπέλλου απέναντι στη μισητή για τους Αργεντινούς, λόγω Φόκλαντς, Αγγλία, ενώ ο Messi απέναντι στην ταπεινή Χετάφε. Όπως και να 'χει, τα λόγια κι εδώ είναι περιττά:

Maradona... The best goal.

Παραθέτω επίσης ένα σχετικό (και με το χθεσινό μου post κατά ένα τρόπο) άρθρο του Χρήστου Σωτηρακόπουλου:

Η φαντασία διαφοροποιεί το μυαλό από το κομπιούτερ
Ο Λιονέλ Μέσι πήρε την μπάλα από τη σέντρα και πέρασε όποιον βρήκε στο διάβα του. Τι σημασία είχε αν αντίπαλος ήταν η Χετάφε; Για όποιον έβλεπε τη φάση, οι συνειρμοί ήταν άμεσοι. Μαραντόνα, Μουντιάλ 1986, Αγγλία.

Ο Ντιέγκο βέβαια αυτή την ενέργεια την έκανε... μηχανικά. Οπως το ξύρισμα ή το περπάτημα. Ιδιο γκολ έβαλε και στον ημιτελικό με το Βέλγιο. Αυτό δεν μειώνει την αξία του Μέσι. Είναι ο μοναδικός, άλλωστε, απ' όλη αυτή την στρατιά των... νέων Μαραντόνα που εμφανίστηκαν κατά καιρούς, που μπορεί να ζήσει με την ταμπέλα χωρίς να τον τσακίσει το βάρος. Και ήδη στη φετινή σεζόν ο νεαρός Αργεντινός έχει δώσει δείγματα παρόμοιας δεξιοτεχνίας σε πιο δύσκολες συνθήκες. Τελευταίο λεπτό στο ντέρμπι με τη Ρεάλ, ζητά την μπάλα, περνά όποιον βρίσκει και γλιτώνει την Μπάρτσα από την ήττα, ισοφαρίζοντας σε 3-3.

Ποιος είναι ο λόγος όμως να κάνουμε άτοπες συγκρίσεις; Και γιατί ο Μέσι να πρέπει να αποδεικνύει πως αξίζει να τον βάζουμε στην ίδια μοίρα με τον Μαραντόνα; Επειδή η ανθρώπινη φύση τρελαίνεται να εξομοιώνει. Είναι στο αίμα μας να ψάχνουμε για ομοιότητες, για διαφορές.

Πριν από σχεδόν δύο δεκαετίες, προτού κατακλυστεί η αγορά με παιχνίδια για κομπιούτερ, μου είχαν δώσει την ευκαιρία σε ένα σεμινάριο στο BBC να βάλω όποια στοιχεία ήθελα στον υπολογιστή, ζητώντας να διεξαχθεί μπροστά μου ένα φανταστικό ματς. Ηταν πρόκληση. Σκέφτηκα πολλή ώρα. Και πελάγωσα! Ηθελα να βάλω τα δεδομένα της Βραζιλίας του '70, της ομάδας του Πελέ, του Ζαϊρζίνιο, του Ριβελίνο και του Ζέρσον απέναντι στην Ουγγαρία του Πούσκας, του Χιντεγκούτι, του Τσίμπορ και του Κόκτσις.

Την ομάδα που μάγεψε για επτά χρόνια κάθε φίλαθλο, αλλά το 1954 έμεινε βασίλισσα χωρίς στέμμα, χάνοντας στον τελικό του Μουντιάλ. Η προσμονή ήταν μοναδική μέχρι που όλα ήταν έτοιμα. Είχα ήδη αρχίσει να σκέφτομαι το επόμενο ζευγάρι. Τη Ρεάλ του Ντι Στέφανο, του Πούσκας και του Χέντο των πέντε Κυπέλλων κόντρα στον Αγιαξ του Κρόιφ, του Χάαν, του Κάιζερ και του τόταλ φούτμπολ.

Και τότε έκανα πίσω. Θεώρησα πως δεν άξιζε τον κόπο. Γιατί αυτή είναι η διαφορά του ανθρώπινου εγκεφάλου από τον τελειότερο κομπιούτερ: η φαντασία! Εκεί που ταξιδεύει ο νους, δεν σε πάει καμία μηχανή. Τι να καταλάβει το κομπιούτερ από συναίσθημα την στιγμή που τα πάντα γι' αυτό είναι δεδομένα και λογική; Πώς να συλλάβει ένα μηχάνημα την καλλιτεχνική κίνηση του Μέσι ή του Ροναλντίνιο; Πώς να εγκλωβίσεις σε ένα κομπιούτερ την επινόηση του Πελέ να αφήσει την μπάλα από τη μία πλευρά και να φύγει από την άλλη με αντίπαλο τον Ουρουγουανό γκολκίπερ Μαζούρκεβιτς, δοκιμάζοντας να σημειώσει ένα γκολ βγαλμένο από τα παραμύθια; Πώς να αιχμαλωτίσει το άψυχο μηχάνημα την εικόνα του Μαραντόνα που πέρασε όποιον βρήκε στο Μεξικό από την άμυνα της εθνικής Αγγλίας; Πώς να δώσεις σε ένα αντικείμενο να μπει στο νόημα της ιδιοφυΐας του Κρόιφ, που πήγε ένα βήμα πιο μπροστά από τους κανονισμούς, εκτελώντας το ιστορικό πλέον πέναλτι με… πάσα; Τη σχεδόν χορογραφική ικανότητα του Μπεστ να περνάει ανάμεσα από τους αμυντικούς σαν αέρας;

Αυτή είναι η διαφορά του ανθρώπου. Η ικανότητα να δημιουργεί εικόνες, να κρατά αναμνήσεις, να μπολιάζει την ψυχή του με το όμορφο, να αντιλαμβάνεται τη μοναδικότητα, να ανακαλύπτει την τέχνη. Και το ποδόσφαιρο σε υψηλό επίπεδο είναι ακριβώς αυτό: Τέχνη. Είναι ένας πίνακας ζωγραφικής, που αποτελεί βάλσαμο για τα μάτια. Μία συμφωνία που χαϊδεύει τα αυτιά, ένα ποίημα που αγγίζει την ψυχή.
Ο κορυφαίος σκακιστής Κασπάροφ στην ιστορική κόντρα του το 1995 με το «τέλειο κομπιούτερ» μπόρεσε να νικήσει διότι είχε την ανθρώπινη αντίδραση και πανουργία. Θυσίαζε πιόνια για να φτάσει στον τελικό σκοπό του. Το μηχάνημα δεν ήταν ποτέ δυνατόν να κάνει κάτι ανάλογο! Λειτουργούσε μόνο με την ψυχρή λογική με την οποία ήταν τροφοδοτημένο.

Εκείνη η επικράτηση κράτησε για πάντα ανοιχτή την πόρτα της ελπίδας για το ανθρώπινο γένος. Γιατί κανένα πρόγραμμα κομπιούτερ, όσο προχωρημένο και να είναι, δεν πρόκειται ποτέ να αντιληφθεί τη διαφορά που προκαλεί η ανθρώπινη ευφυΐα. Και ποτέ κανένα κομπιούτερ δεν πρόκειται να αναλύσει την ανθρώπινη ψυχή. Γιατί στα άδυτά της κρύβεται ολόκληρος ωκεανός αισθημάτων, τον οποίο ένα ψυχρό μηχάνημα αδυνατεί να αποκωδικοποιήσει.
http://www.sport-fm.gr/news.jsp?newsID=82962

Μα για ποιούς τα φτιάχνουν όλα αυτά?

2007-04-18T21:24:00.001+03:00

Ακόμα προσπαθώ να συνέλθω...

Μου κόλλησε μέσα στις γιορτές κι αγόρασα ένα pc-game που λέγεται The Movies. Μου προκάλεσε το ενδιαφέρον το στόρι του παιχνιδιού: υποτίθεται ότι είσαι ένας κινηματογραφικός παραγωγός στο Hollywood τη δεκαετία του '20 και πρέπει να δημιουργήσεις από το μηδέν ένα κινηματογραφικό στούντιο, να φτιάξεις τις εγκαταστάσεις, να προσλάβεις τους ηθοποιούς, να επιλέξεις το είδος των ταινιών που θα γυρίζεις κ.ο.κ. Το πιο ενδιαφέρον όμως κομμάτι, όπως το φαντάστηκα τουλάχιστον, είναι ότι το παιχνίδι σου δίνει τη δυνατότητα να επέμβεις στις ταινίες φτιάχνοντας το δικό σου, υποτυπώδες φαντάζομαι, σενάριο όσο και το δικό σου μοντάζ (επεμβαίνουν οι παραγωγοί στο μοντάζ; τσ, τσ, υπερβολές...).

Anyway, κάποια στιγμή, μόλις προχθές, αποφάσισα να εγκαταστήσω το παιχνίδι στον υπολογιστή μου και να τσεκάρω αν είναι τελικά τόσο ενδιαφέρον όσο φαινόταν. Και κόλλησα... Έβαλα το παιχνίδι την Δευτέρα κατά τις 8 το απόγευμα κι όταν ξανακοίταξα το ρολόι η ώρα ήταν 4.30 πμ!!! Κάπου εκεί, εκνευρισμένος με τον εαυτό μου για την εξέλιξη, αποφάσισα να το βγάλω. Πότε το έκανα; Στις 7.30!!! Όλο αυτό το διάστημα το αφιέρωσα στο παιχνίδι μαθαίνοντας απλώς τις βασικές λειτουργίες του, φτιάχνοντας ένα σωρό ταινίες για να βγάλω κάνα φράγκο για το στούντιο αδιαφορώντας παντελώς για την ποιότητά τους (όπως κάνουν και οι αληθινοί παραγωγοί δηλαδή) και πασχίζοντας να μαζεύω τους σκηνοθέτες μου από τα μπαρ (κι όμως!). Και να φανταστεί κανείς ότι ούτε καν άγγιξα κάποιες πιο περίπλοκες λειτουργίες όπως την κατασκευή σεναρίων ή το post production που ήταν έτσι κι αλλιώς ο βασικός λόγος που αγόρασα το παιχνίδι... Έφαγα δηλαδή γύρω στις δώδεκα ώρες ασχολούμενος με σαχλαμάρες.

Το αποτέλεσμα φυσικά ήταν όλη τη χθεσινή μέρα και τη μισή περίπου από τη σημερινή να κυκλοφορώ σαν τον κύριο της φωτογραφίας κατάχλωμος, με μαύρους κύκλους και το χειρότερο με έναν ανεπανάληπτο πονοκέφαλο προερχόμενο από τα ταλαιπωρημένα μου μάτια, τα οποία δικαίως κήρυξαν την επανάστασή τους. Μπορεί όλα αυτά να μην μοιάζουν πρωτότυπα ή ιδιαιτέρως τρομερά, αλλά σας διαβεβαιώ ότι η κατάσταση ήταν πολύ χειρότερη από ένα συνηθισμένα, ακραίο, ξενύχτι ή κάποιο hang-over. Τέλος πάντων όλη αυτή η διόλου ευχάριστη κατάσταση εκτός από τη δυσκολία να ανταποκριθώ στις υποχρεώσεις μου με οδήγησε εύκολα στην απόφαση να ξεφορτωθώ αυτό το διαολοπαίχνιδο μια ώρα αρχύτερα.

Και καταλήγοντας επιτέλους στην απορία του τίτλου αναρωτιέμαι κάπως αφελώς: Μα για ποιούς τα φτιάχνουν όλα αυτά? Θέλω να πω ότι ενώ αναζητούσα κάτι για να περνάω ευχάριστα κάποιες από τις ελεύθερες μου ώρες, βρέθηκα μπροστά σ' ένα κατασκεύασμα το οποίο φτιάχτηκε ευθύς εξαρχής με τέτοιο τρόπο ώστε να "ρουφάει" όλο τον χρόνο, την ενέργεια και την αφοσίωση του κάθε φουκαρά που θα πέσει πάνω του, δίνοντάς του τελικά ελάχιστη ευχαρίστηση. Μπορεί όλα αυτά να φαίνονται λίγο-πολύ παλαιολιθικά σαν αντιλήψεις, αλλά εξακαλουθεί να μου φαίνεται αδιανόητη η απαίτηση των σύγχρονων παιχνιδιών για ολοκληρωτική προσήλωση εκ μέρους των χρηστών. Ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω! Νομίζω ότι έχω πολύ καλύτερα πράγματα να κάνω στη ζωή μου.

Υ.Γ. Την παραπάνω γελοιογραφία την ξεσήκωσα από το cartoonstock

Ο Γιος του Φύλακα

2007-04-11T10:27:00.003+03:00

Βγαίνει αύριο στις αίθουσες (ελπίζω και στη Θεσσαλονίκη) η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, γνωστού και πολυβραβευμένου μικρομηκά (Ύψωμα 33, η Γέφυρα κ.α.), Δημήτρη Κουτσιαμπασιάκου "Ο Γιος του Φύλακα". Την ταινία είδα το Νοέμβριο στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, όπου απέσπασε 3 συνολικά βραβεία, και τη βρήκα αρκετά ενδιαφέρουσα.

Κοινωνική ταινία που καταπιάνεται με καίρια κοινωνικά ζητήματα χωρίς ίχνος σοβαροφάνειας ή διδακτισμού. Έχει ένα, οπωσδήποτε, καλοδουλεμένο σενάριο, με κάποια μικρο-προβλήματα ωστόσο, και στρωτή σκηνοθεσία που υπηρετεί με συνέπεια την πλοκή χωρίς να καταφεύγει σε απόπειρες ανούσιου εντυπωσιασμού.

Σε γενικές γραμμές ένα ελπιδοφόρο ντεμπούτο από τον Κουτσιαμπασάκο που παρουσίασε μια ταινία που γνώρισε πολύ μεγάλη ανταπόκριση από τους θεατές που την παρακολούθησαν στο φεστιβάλ (πήρε το βραβείο κοινού άλλωστε) και αυτό που μένει είναι να βρει και την ανάλογη ανταπόκριση στις αίθουσες. Είναι κρίμα οι μόνες ελληνικές ταινίες που κόβουν εισιτήρια να είναι κάτι σαχλο-σεξο-κωμωδίες της πλάκας. Έχω βαρεθεί αυτή την προκατάληψη που υπάρχει απ' την πλειοψηφία του κοινού απέναντι στην ελληνική παραγωγή. Καλές ταινίες γίνονται, πρέπει όμως και να στηρίζονται από τον κόσμο (ακόμα δε μπορώ να χωνέψω ότι ο "Βασιλιάς" του Γραμματικού δεν έκοψε εισιτήρια...) και νομίζω ότι "Ο Γιος του Φύλακα" είναι μια ταινία που αξίζει να μη περάσει απαρατήρητη!

Περί νεκρολογιών και επικηδείων...

2007-04-08T23:44:00.001+03:00

Σε μία σκηνή από το "The Ballad of Cable Hogue" του Sam Peckinpah, ο ομώνυμος ήρωας όταν αντιλαμβάνεται ότι το τέλος του πλησιάζει (αφού τον έχει πατήσει το πρώτο αυτοκίνητο που είδε στη ζωή του!!!) ζητάει από τον ψευτό-ιερωμένο φίλο του να ψάλλει τη νεκρώσιμη ακολουθία, μαζί με τον απαραίτητο επικήδειο, όσο είναι ακόμα ζωντανός, με τη δικαιολογία ότι πάντα ήθελε να είναι παρών στην κηδεία του για να διαπιστώσει τι θα πουν γι'αυτόν! Προτρέπει μάλιστα τον παπά να μην τον περιγράψει σαν άγιο αλλά ούτε και να τον "χαντακώσει".

Αυτή η σκηνή μου ήρθε στο μυαλό πολλές φορές αυτές τις μέρες που σκάλιζα το αρχείο μου, με αφορμή τη συμπλήρωση των 7 χρόνων από τον θάνατο του Άκη Πάνου. Κι αυτό γιατί τον θάνατό του ακολούθησαν πολλά σχόλια και πολλές νεκρολογίες, που οι περισσότερες απ'αυτές μόνο απ'το πνεύμα που περιέγραψα πιο πριν δεν διακατέχονταν. Βέβαια η περίπτωση του Άκη Πάνου είχε μια σοβαρή ιδιαιτερότητα: παρόλο που υπήρξε σπουδαίος καλλιτέχνης, το τέλος της ζωής του τον βρήκε ως κατάδικο, κάτι που μοιραία μετρίασε σε μεγάλο βαθμό τον ενθουσιασμό των νεκρολογιών που ακολούθησαν (η πολιτική ηγεσία και οι πρόεδροι των κομμάτων μάλιστα φρόντισαν επιμελώς να σιωπήσουν, παρόλο που συνήθως είναι λαλίστατοι σε τέτοιες περιστάσεις). Απ'όλους όσους μίλησαν όμως μετά τον θάνατο του Άκη Πάνου τότε τη χειρότερη εντύπωση με διαφορά μου έκανε, και μου κάνει ακόμα, το σχόλιο του Λευτέρη Παπαδόπουλου στην εφημερίδα Θεσσαλονίκη. Δεν πίστευα ποτέ ότι μια μέρα μετά του θάνατο κάποιου (όποιος κι αν είναι αυτός) θα μπορούσε να μιλήσει ένας άνθρωπος με τέτοιο μοχθηρό τρόπο, ακόμα και αν αυτός ο κάποιος είναι, ας το πούμε έτσι, εχθρός του. Μια μέρα μετά τον θάνατό του...

Παραθέτω ολόκληρο το σχόλιο του Παπαδόπουλου και στη συνέχεια σχολιάζω κάποια αποσπάσματά του:

Το μόνο στο οποίο διαφωνούσα μαζί του ήταν το γεγονός ότι ήταν ακραία φιλοβασιλικός, πράγμα που δε μπορούσα να το καταλάβω, γιατί ήταν ένας άνθρωπος φτωχός.

Αντικρούοντας τον χαρακτηρισμό "ακραία φιλοβασιλικός", που με μεγάλη ευκολία αποδίδει ο Παπαδόπουλος στον Άκη Πάνου αντιγράφω από κείμενο του Στέλιου Ελληνιάδη:

Yπήρχε όμως ένα κομμάτι που δεν καταλάβαινα τη σημασία του. Ο τίτλος του ήταν «Bάσιλα μάσιλα». Pώτησα κατ' ιδίαν τον Kοσμά τον Kαλογράνη, ιδιοκτήτη της «Φαντασίας», που χειριζόταν τις υποθέσεις του αδελφού του, του Mιχάλη, τι πάει να πει αυτό. Σημαίνει τον βασιλιά τον φάγανε, μου είπε κάπως ανήσυχος. Aιφνιδιάστηκα. Aυτό ερχόταν σε αντίθεση με τις πολιτικές πεποιθήσεις μου, αλλά και η αντίρρησή μου θα έμοιαζε με λογοκρισία και ενδεχομένως θα ματαίωνε τη συνεργασία. Mέχρι όμως, να το σκεφτώ, ο Kοσμάς επανήλθε λέγοντάς μου ότι το κομμάτι μ' αυτόν τον τίτλο θα είναι ορχηστρικό. Yποθέτω ότι, αν και γνωστοί για τις φιλοβασιλικές τους πεποιθήσεις οι Aρβανίτες, θα σκέφτηκαν ότι ίσως αυτό το τραγούδι θα δημιουργούσε προβλήματα στη δουλειά τους.
Tελικά, το κομμάτι μπήκε στο δίσκο με τον τίτλο «Bάσιλα μάσιλα», και με στίχους, με τον τίτλο «Δάκρυ». Έτσι πέρασε αυτό το συμβάν. Φαίνεται, δε, ότι το απώθησα στη μνήμη μου και δεν ρώτησα ποτέ τον Άκη τι ακριβώς έγινε στη συγκεκριμένη περίπτωση. Mέχρι προχθές, που τον ρώτησα στο νοσοκομείο και μου είπε ότι το «Bάσιλα μάσιλα» είναι μια χιουμοριστική απάντηση στα «ζαβαρακατρανέμια και τα του-μπου-ζα με τα υψηλά νοήματα»!. Aλλά μ' αυτό και ένα άλλο υπέροχο τραγούδι κατάλαβα ότι ο Aκης Πάνου όχι μόνο δεν γράφει κατά παραγγελία, ούτε ό,τι θέλει ο κόσμος, αλλά, αντιθέτως, αυτοαποκαλύπτεται, με ειλικρίνεια που τον εκθέτει επικίνδυνα. Eχει αυτή τη δύναμη, πέρα από το ταλέντο.
http://archive.enet.gr/2000/03/12/on-line/keimena/art/art3.htm

Και φυσικά δε νομίζω ότι έχει δικαίωμα να κριτικάρει την πολιτική στάση κανενός, ένας καλλιτέχνης που π.χ. έφτασε να τραγουδάει "Άααπονη ζωήηη, μας πέταξες στου δρόμου την άκρη, μας αδίκησες" αγκαλιά με σύσσωμο το υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησης...

Είναι ένας πολύ καλός συνθέτης, αλλά κατά τη γνώμη μου υπερτιμημένος από τους δημοσιογράφους, κυρίως της παρέας του.

Αυτή είναι μια τελείως εξωφρενική άποψη, καθώς είναι γνωστό σε όλους ότι ο Άκης Πάνου κατά τη διάρκεια της καριέρας του, και της ζωής του, ουδέποτε χαρίστηκε σε καμία εξουσία, μηδέ του τύπου εξαιρουμένου. Άλλοι το λένε παραξενιά ή εγωισμό, εγώ το λέω αξιοπρέπεια...

Αυτή η άποψη γίνεται ακόμα πιο εξωφρενική όμως όταν διατυπώνεται από έναν εξαιρετικά προβεβλημένο καλλιτέχνη που ταυτόχρονα εργάζεται ως δημοσιογράφος (τα τελευταία 48 χρόνια) σε κορυφαία εφημερίδα του Οργανισμού Λαμπράκη και παρουσιάζει ή συμμετέχει ανελλιπώς για, δεν ξέρω κι εγώ, πόσα χρόνια σε εκπομπές της κρατικής τηλεόρασης. Και που φυσικά ως δημοσιογράφος ή ως παρουσιαστής τηλεοπτικών εκπομπών ουδέποτε σταμάτησε να προωθεί και να αβαντάρει τους φίλους του και όλους εν γένει τους "συν αυτώ".

Και για να μιλήσουμε λίγο πιο συγκεκριμένα, οι μόνοι δημοσιογράφοι που στήριξαν σταθερά τον Άκη Πάνου σαν συνθέτη στις εύκολες και στις δύσκολες στιγμές ήταν, απ'όσο γνωρίζω, ο Τάσος Κουτσοθανάσης, ο Στέλιος Ελληνιάδης και ο Θοδωρής Μανίκας(που δεν είναι ακριβώς δημοσιογράφος). Και οι τρεις προαναφερθέντες υπήρξαν φίλοι του Άκη Πάνου και ποτέ δεν το έκρυψαν. Αδυνατώ όμως να καταλάβω πως αυτό μπορεί να θεωρείται μεμπτό κι ειδικά από κάποιον που όπως περιέγραψα λίγο πιο πάνω έχει ανάγει σε τέχνη το λιβάνισμα και την προώθηση των φίλων του...
Κι επειδή τίποτα δεν είναι τυχαίο, ας δούμε τι λέει επί του θέματος κι ένας φίλος του Παπαδόπουλου, ο κ. Γιώργος Νταλάρας:

Δεν πιστεύω βέβαια επ' ουδενί αυτό που πάνε ορισμένοι να παρουσιάσουν ότι είναι ο Άκης Πάνου, λέγοντας διάφορες υπερβολές. Όχι. Ο άνθρωπος έχει γράψει μία σειρά από πολύ καλά τραγούδια και έχει γράψει και δεκάδες άλλα αδιάφορα. Δεν μπορώ να τον συγκρίνω με τον Κουγιουμτζή, προς Θεού. Ή να βάλω τον Καλδάρα με τον Άκη Πάνου στην ίδια θέση.
http://www.dalaras.com/press_room/interviews/tovima.htm

Τέλεια ταύτιση απόψεων... Τουλάχιστον ο συγκεκριμένος τα έλεγε όσο ο Πάνου ήταν ακόμα εν ζωή (παροπλισμένος στη φυλακή βέβαια, και με κατήγορο στη δίκη τον δικηγόρο του Ακατανόμαστου, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...). Και επειδή αυτή η ταύτιση απόψεων δεν είναι πρωτοφανής όποιος ενδιαφέρεται ας ψάξει να βρει τα κολακευτικότατα σχόλια του κ. Νταλάρα και του κ. Παπαδόπουλου για τον Άκη Πάνου το 1982 (χρονολογία που, διόλου τυχαία, συμπίπτει με την χρονιά που ο κ. Νταλάρας συνεργάστηκε με τον Άκη Πάνου. Σύμπτωση θα πει κάποιος...

Μάλιστα πριν λίγο καιρό έγραψε κάποιος ότι ο Πάνου κι ο Βαμαβακάρης(αν θυμάμαι καλά) είναι οι δύο μεγαλύτεροι συνθέτες του ρεμπέτικου τραγουδιού. Δεν είναι έτσι.

Φυσικά και δεν είναι έτσι, αλλά μάλλον εδώ ο κ. Παπαδόπουλος δε θυμάται καθόλου καλά, γιατί δεν αναφέρει ούτε καν ποιός μπορεί να είπε μια τέτοια μπαρούφα. Αυτό που έχει ειπωθεί αρκετές φορές από πολλούς είναι ότι τα τραγούδια του Άκη Πάνου αποτελούν κατά κάποιο τρόπο μια ιστορική συνέχεια στην αλυσίδα που δημιούργησαν οι συνθέτες του ρεμπέτικου τραγουδιού, προεξέχοντος βέβαια του Μάρκου. Κι αυτό δεν είναι καθόλου ψέμα...

Πέρα απ'αυτό πάντως, είναι ένας από τους μεγαλύτερους λαϊκούς συνθέτες και στιχουργούς. Σαν χαρακτήρας ήταν ένας άνθρωπος ντόμπρος, αυστηρός, δεν ανεχότανε μύγα στο σπαθί του. Θα μείνει στην ιστορία σαν ένας δημιουργός με αξία, αναμφισβήτητα βρίσκεται στην πρώτη 15άδα της ιστορίας.

Να τες οι λίστες και τα τεφτέρια... Τί πάει να πει δηλαδή 15άδα; Γιατί όχι δεκαεξάδα; Και σε ποιά θέση ακριβώς κατατάσσεται; Και ποιοί είναι οι άλλοι 14;
Πέρα από την πλάκα, όλοι αυτοί οι καταξιωμένοι του ελληνικού τραγουδιού (ΛεΠα, Θ.Μικρούτσικος, Σαββόπουλος κ.α.), που παρουσιάζονται ως τιμητές των πάντων και επιδίδονται στην δημιουργία λιστών που στόχο έχουν την παγίωση κάποιων συγκεκριμένων προσώπων που αυτοί επιλέγουν με "ύποπτους", για να το πω κομψά, τρόπους και ταυτόχρονα την περιθωριοποίηση όλων των υπολοίπων, πραγματικά με αηδιάζουν. Γιατί όλο αυτό το σκηνικό βρωμάει ιδιοτέλεια, εμπάθεια, μπακαλίστικους υπολογισμούς και ελιτίστικη μιζέρια. Πολύ ωραία το γράφει ο Ρασούλης κάπου στο site του για μια άλλη περίπτωση:

Μου κανε επίσης αλγεινή εντύπωση η στάση του παλιόφιλου Διονύση Σαββόπουλου (...) μιλώντας στη γιορτινή εκπομπή Έλληνες στην ΝΕΤ , άρχισε να προσθαφαιρεί, να βαθμολογεί και με ελλειπτικές κινήσεις σκιαγράφησε την κορυφή της πυραμίδας , χρησιμοποιώντας μάλιστα ατυχείς φράσεις του τύπου : ο Χατζιδάκις είναι καλλίτερος απ΄ τον Θεοδωράκη, η ο Ξαρχάκος είναι καλλίτερος απ΄ τον Λοϊζο – που και έτσι να ταν για λόγους τάκτ δεν μπαίνει έτσι – διότι μπορεί εύκολα να υποθέσει κανείς ότι επειδή ο Ξαρχάκος ζει ενώ ο Λοϊζος δεν ζει κολάκεψε για χί λόγους τόν ζώντα και ούτω καθεξής.
http://www.rasoulis.gr/freska.html

Έτσι είναι. Στην τέχνη δεν χωράνε μπακαλοτέφερα κι όταν αυτό γίνεται εκπορεύεται εκ του πονηρού και στην καλύτερη περίπτωση για λόγους δημοσίων σχέσεων. Όταν μάλιστα εμπλέκονται σ'αυτές τις αποτιμήσεις και κάποιοι που είναι μακαρίτες το πράγμα καταντάει τουλάχιστον αισχρό.

Ο Άκης Πάνου ήταν αυτοκαταστροφικός.

Αυτός είναι ο συνηθέστερος χαρακτηρισμός που αποδίδουν αυτοί που εν γνώσει τους υπηρετούν το σύστημα σε αυτούς που συνειδητά το πολεμούν (με αποτέλεσμα φυσικά την εξόντωσή τους, εξού και το "αυτοκαταστροφικοί").

Κάπνιζε πάρα πολύ, δεν κοίταζε τη ζωή του και την υγεία του κι έφτασε στο σημείο που έφτασε, όπως είδαμε".

Μάλιστα, εδώ ήθελε να καταλήξει... Στο "σημείο" λοιπόν "που, όπως είδαμε, έφτασε" φταίει το ότι "κάπνιζε πάρα πολύ" και το ότι "δεν κοίταζε τη ζωή του και την υγεία του"!!!
Πολύ βολικός, και προφανής, τρόπος για να αθωώσει κανείς όλους εκείνους τους μηχανισμούς που στριμώχνουν στο καναβάτσο όλους εκείνους που αρνούνται να "συνεργαστούν" και τους σφυροκοπούν ανελέητα. Αλλά είπαμε, αυτοί είναι απλώς αυτοκαταστροφικοί...

Με όλα αυτά δεν θέλω να παραστήσω ούτε τον συνήγορο, ούτε τον κατήγορο κανενός. Θέλω μόνο να δηλώσω την απέχθεια μου για αυτούς που χρησιμοποιούν την τέχνη σαν άρμα της προσωπικής τους ματαιοδοξίας και πολεμούν, λασπολογούν και τελικά θάβουν όποιον στέκεται απέναντί τους και τους χλευάζει. Κι επειδή αυτό που μένει στο τέλος είναι μόνο το έργο του καθενός, ας μου επιτραπεί να κλείσω το κειμενάκι αυτό με λίγους στίχους του Άκη Πάνου:

Μαθημέ- στις κακουχί-
άιντε φτου κι απ'την αρχή
την κουβέ- και πειθαρχεί-
αδιορθωαναρχί-

Δεν προσκύ- ποτέ κανέ-
λένε όχι, λέω ναι,
στην κρεμά- έχω ανέ-
με κηδέ- και ζωντανε-

Τι με νοιά- αν θα με θά-
θα πεθά- που θα πεθά-
δεν τρομά- ο μελλοθά-
με σταυρό και γολγοθά

Καλό Πάσχα...

2007-04-06T16:25:00.001+03:00

Wind Up

Όταν με έστειλαν, μικρό, με το ζόρι στο σχολείο
μαθαίνοντάς μου πως να μην παίζω το παιχνίδι
δε νοιάστηκα αν με προόριζαν για φαβορί
ή αν πιστεύανε απλώς πως ήμουν βλάκας.

Έτσι έφυγα από κει ένα πρωί με το Θεό τους υπό μάλης
τα παγωμένα τους χαμόγελα και το βιβλίο με τους κανόνες.
Κι έκανα μια ερώτηση σ'αυτόν τον Θεό που με τρόπο σαφή
μου απάντησε: "Δεν είμαι κάποιος που χρειάζεται κούρδισμα κάθε Κυριακή."

Γι'αυτό, προς τους παλιούς μου καθηγητές (και προς όποιον άλλο νοιάζεται):
προτού φύγω θα ήθελα να πω και τις δικές μου προσευχές:

Δεν σας πιστεύω! Όλες οι αντιλήψεις σας είναι λάθος.
Δεν είναι κάποιος που χρειάζεται κούρδισμα κάθε Κυριακή.

Μπορείτε λοιπόν να μ'αφορίσετε στο δρόμο για το κατηχητικό
και να βάλετε όλο το παπαδαριό να λογοκρίνει τους στίχους μου.

Πώς όμως τολμάτε να μου λέτε ότι είμαι γιος του Πατέρα μου,
όταν αυτό δεν ήταν παρά ένα τυχαίο γεγονός της Γέννησης.

Προτιμώ να κοιτάξω ολόγυρά μου και να συνθέσω ένα καλύτερο τραγούδι
γιατί αυτός είναι ο ειλικρινής τρόπος να μετρήσω την αξία μου.

Παρόλη τη δόξα και τις λαμπρότητές σας, είστε άνθρωποι φτωχότεροι από μένα
καθώς γλείφετε τις μπότες του θανάτου, φοβισμένοι από γεννησιμιού σας.

Δεν σας πιστεύω! Όλες οι αντιλήψεις σας είναι λάθος.
Δεν είναι κάποιος που χρειάζεται κούρδισμα κάθε Κυριακή.

Ian Anderson
(και για την απόπειρα
απόδοσης στα ελληνικά:
frank barrell)

ΒΑΒΕΛ - Ένα Περιοδικό Κόμικς (Και όχι μόνο)!

2007-04-02T15:41:00.002+03:00

Εδώ και πολλά χρόνια αγοράζω και διαβάζω τη Βαβέλ, το "λιγότερο μηνιαίο απ'όλα τα μηνιαία περιοδικά" όπως έγραφε κι ο Φραντζής στο αφιέρωμα για τα 25 χρόνια της, πριν από ακριβώς 1 χρόνο. "Ότι καλύτερο, με διαφορά, στα περίπτερα εδώ και πολύ καιρό!" λέω εγώ... (που σημειωτέον λατρεύω τα περιοδικά. Μπορώ να ισχυριστώ, με κάποια δόση υπερβολής οπωσδήποτε, ότι έχω διαβάσει, τουλάχιστον από μια φορά, όλα τα περιοδικά που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία 10 χρόνια.)

Η Βαβέλ όμως είναι το κάτι άλλο...
Όπως είπαμε το κάθε πότε βγαίνει αποτελεί, πάντα αποτελούσε, ένα μυστήριο. Έτσι λοιπόν όποτε περνάει ένας μήνας και κάτι από την έκδοση του προηγούμενο τεύχους, μετατρέπομαι σε καθημερινό θαμώνα των περιπτέρων, περιμένοντας με αγωνία την εμφάνιση του επόμενου. Φυσικά τον καιρό που βρίσκομαι στη Μυτιλήνη, όπου ο περιοδικός τύπος γίνεται λιγότερο περιοδικός απ'οπουδήποτε αλλού, ένα πολυαγαπημένο μου πρόσωπο που έχω αφήσει στη Σαλονίκη επιφορτίζεται με τούτο το ιερό καθήκον.
Οι δυσκολίες δε σταματούν εδώ όμως: μετά την εξακρίβωση της κυκλοφορίας του νέου τεύχους αρχίζει άμεσα το σαφάρι για την ανεύρεση του "ατσαλάκωτου τεύχους", μιας και το ιδιαιτέρως ευαίσθητο εξώφυλλό της Βαβέλ έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον μέσο περιπτερά που καμία ευαισθησία δε δείχνει στα έντυπα τα οποία φιλοξενεί και τα οποία, προς μεγάλη του έκπληξη, υπάρχουν κάποιοι διαστροφικοί που επιμένουν να τα συλλέγουν...

Κάποτε όμως, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, το τεύχος της Βαβέλ φτάνει επιτέλους στα χέρια μου και τότε αρχίζουν τα ωραία. Σαφής προτεραιότητα δίνεται οπωσδήποτε στις ιστορίες του Edika, του Ralph Konig και φυσικά του Vuillemin. Υπάρχει τεράστια περιέργεια από μέρους μου να διαπιστώσω μέχρι ποιό σημείο ηθικής κατάπτωσης θα φτάσουν οι συγκεκριμένοι κύριοι... Τις μόνιμες στήλες(Αεροπλανάκι και The Music That We Hear) τις διαβάζω αμέσως μετά και στη συνέχεια ξεκοκαλίζω όλα τα υπόλοιπα καλούδια. (Περιοδικό που διαβάζεται από την αρχή ως το τέλος, όχι αστεία...)
Και για το τέλος αφήνω πάντα, με αξιοσημείωτη σαδιστική υπομονή, τις ιστορίες που γράφει ο τρισμέγιστος Κωστάκης Ανάν (τρίτος εξάδελφος του Κόφι απ'όσο γνωρίζω).
Για όποιον έχει διαβάσει έστω και μία φορά κάποια ιστορία του συγκεκριμένου τύπου είναι μάταιο να γράψω οτιδήποτε για δαύτον αφού σίγουρα αυτή τη στιγμή έχει εγκαταλείψει το διάβασμα κι έχει λυθεί στα γέλια. Όποιος, δυστυχής, δεν έχει βιώσει ακόμα αυτή τη μοναδική εμπειρία ας αφήσει επίσης το διάβασμα κι ας σπεύσει άμεσα να αγοράσει τη ΒΑΒΕΛ!....

Υ.Γ. Το συγκεκριμένο κείμενο είναι χυδαία προπαγανδιστικό και το ξέρει... ;)

"Carte Postale"

2007-03-23T16:29:00.002+02:00

Πάνω που έλεγα ότι είχα να ακούσω καιρό κάτι για τον Τσακνή, τα νέα πλάκωσαν μαζεμένα...

Ένα τραγούδι με υπέροχη μουσική και τη φωνή του Τσακνή ακούστηκε σήμερα το πρωί από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου μου. Δυσκολεύτηκα είναι η αλήθεια να προσέξω τους στίχους (μόνο στο τέλος μου έμεινε η αναπάντεχη αναφορά στον Μαραντόνα) αλλά μόλις γύρισα σπίτι κατέφυγα αμέσως στο διαδίκτυο για να βρω πληροφορίες. Και πραγματικά τις βρήκα!

Το τραγούδι που άκουσα ονομάζεται "Λατίνος εραστής (στον Carlos Gardel)" και είναι το πρώτο κομμάτι από το νέο CD του Νότη Μαυρουδή Carte Postal σε στίχους του Ηλία Κατσούλη. Κάθε τραγούδι του album είναι μια προσωπογραφία- αναφορά σε κορυφαίους, ο καθένας στο είδος του, καλλιτέχνες όπως ο Καβάφης, ο Βιζυηνός, ο Μπιθικώτσης, ο Αττίκ, ο Carlos Gardel, η Amalia Rodriguez, η Edith Piaf, η Σοφία Βέμπο, η Σαπφώ Νοταρά, η Σωτηρία Μπέλλου, η Ρόζα Εσκενάζυ, η Μαρίκα Νίνου, η Φλέρυ Νταντωνάκη και η Στέλλα Χασκήλ.

Το εγχείρημα μοιάζει να είναι κάτι παραπάνω από ενδιαφέρον και επιφυλάσσομαι να γράψω περισσότερα αφού έχω ακούσει ολόκληρο τον δίσκο (τον οποίον σύντομα θα αγοράσω). Όποιος πάντως ενδιαφέρεται μπορεί να ακούσει κάποια μικρά δείγματα απ' όλα τα τραγούδια του δίσκου εδώ!

Φάντασμα από το παρελθόν

2007-03-17T22:48:00.001+02:00

Είχα πάρα πολύ καιρό να ακούσω το οτιδήποτε για τον Διονύση Τσακνή. Τον πέτυχα σήμερα το βράδυ σε μια εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης και θυμήθηκα αρκετούς από τους λόγους που υπήρξε ο αγαπημένος μου έλληνας τραγουδοποιός κατά τη διάρκεια της εφηβικής και προεφηβικής μου ηλικίας.

Τώρα πλέον ακούω σπανιότατα τα τραγούδια του, αλλά τα περισσότερα απ' αυτά δεν έχουν πάψει να μου λένε κάτι. Ειδικά αυτά τα πρώτα του, τα πολύ προσωπικά, που στο άκουσμά τους νοιώθεις καθαρά τόσο την αμηχανία αυτού που τα έγραψε όσο και τη δική σου. Στη συνέχεια εξελίχθηκε βέβαια, έγραψε μουσική και τραγούδια για το θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Κάποια τραγούδια του ακούστηκαν και αγαπήθηκαν. Εγώ όμως έχω κολλήσει σε έναν μόνο δίσκο που ούτε ακούστηκε, ούτε αγαπήθηκε ιδαίτερα αν και το άξιζε, "το φάντασμα από το παρελθόν"!

Αυτός ο δίσκος που κυκλοφόρησε το 1994 με αυτό το παράξενο, πολύ παράξενο στα μάτια ενός 13χρόνου, κόκκινο εξώφυλλο και με ένα σύνολο από δώδεκα υπέροχα τραγούδια που όμως όλα μαζί λέγανε μια ολοκληρωμένη ιστορία. Δεν θα περνούσαν παρά ένα ή δύο χρόνια μέχρι να ανακαλύψω πλήρως την έννοια του concept album έτσι όπως ορίστηκε από κολοσσούς της ροκ μουσικής όπως οι Pink Floyd και οι Jethro Tull, αλλά το "φάντασμα" υπήρξε για μένα ούτως ή άλλως μια αληθινή αποκάλυψη και σίγουρα ένας από τους πιο ολοκληρωμένους δίσκους της δεκαετίας του '90. Μετά από αυτόν τον δίσκο η αλήθεια είναι πως σταμάτησα να ενδιαφέρομαι πια για τη μουσική του Τσακνή. Ήξερα καλά πως ότι ήταν να πάρω απ' αυτόν το είχα πάρει κι έτσι οδηγήθηκα σε άλλα μουσικά ταξίδια. Κάποιους στίχους του όμως από το "φάντασμα" (και όχι μόνο) μου είναι μάλλον αδύνατο να τους ξεχάσω...

Ταξιδιώτης

Έρημη πόλη, ταξιδιώτης εγώ
στις γραμμές ενός τραίνου που θέλει στο αύριο να φτάσει.
Αστεγα όνειρα, μου παίζουν κρυφτό,
στην αντίπερα όχθη δύο άγγελοι μ΄ έχουν περάσει.

Δεν ήρθα εδώ να φωνάζω με σημαίες και ζήτω,
ψάχνω να βρω υλικό για το δικό μου το μύθο,
λόγια σκληρά, που θ΄ ανάψουν φωτιές και θα κάψουν,
ότι με θέλει ως τώρα νεκρό-ζωντανό.

Νόμοι αγύρτες οδηγούν στο χαμό,
το τιμόνι του πλοίου κυβερνούν μεθυσμένοι διαβόλοι,
και στης Ιθάκης τον γλυκό πηγαιμό
να μου βάλουν δεσμά και εμπόδια θέλησαν όλοι.

Δεν ήρθα εδώ να φωνάζω με σημαίες και ζήτω,
ψάχνω να βρω υλικό για το δικό μου το μύθο
λόγια σκληρά που θ΄ ανάψουν φωτιές και θα κάψουν
ότι με θέλει ως τώρα νεκρό-ζωντανό.

Διάλεξε χρώμα μου λέει μια φωνή
και σκασμός, τσιμουδιά, μην τυχόν και ξυπνήσει η Πατρίδα.
Κλείνω τ΄ αυτιά μου και σηκώνω πανί
μ΄ ένα σκύλο πιστό συντροφιά και την ελπίδα πυξίδα.

Δεν ήρθα εδώ να φωνάζω με σημαίες και ζήτω,
ψάχνω να βρω υλικό για το δικό μου το μύθο
λόγια σκληρά που θ΄ ανάψουν φωτιές και θα κάψουν
ότι με θέλει ως τώρα νεκρό-ζωντανό.

Πώς θα ήταν σήμερα ο John Lennon- αν ζούσε?

2006-12-17T16:22:00.001+02:00

Όταν ο John Lennon σκοτώθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1980 ήταν 40 ετών και βρισκόταν σε πλήρη δημιουργική και βιολογική ακμή. Ήταν ένας ανήσυχος καλλιτέχνης που πιθανότατα είχε πολλά ακόμα να προσφέρει.

Πως μπορεί να ήταν όμως ο Lennon σήμερα αν το χέρι κάποιου μυστήριου τύπου δε του τερμάτιζε τόσο απροσδόκητα, και άδικα, τη ζωή?

Αν o John Lennon ζούσε σήμερα θα ήταν 66 χρονών. Μόνο αυτό μπορούμε να ξέρουμε στα σίγουρα. Πώς θα ήταν όμως; Πώς θα συμπεριφερόταν; Θα έγραφε ακόμα τραγούδια ή θα είχε αφοσιωθεί στις πάμπολλες επιχειρήσεις του; Θα ήταν ακόμα ενεργός πολίτης και ακτιβιστής ή θα είχε απομονωθεί κάπου μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας απογοητευμένος; Μήπως θα είχε γίνει μαϊντανός στις τηλεοράσεις και θα έτρεχε στις κοσμικές εκδηλώσεις όπως τόσοι και τόσοι συνοδοιπόροι του ή θα ήταν ένα γεροντοφρικιό που θα συνέχιζε να κράζει (μέσα απ' το νετ ίσως;) τους βολεμένος με το βιτριολικό του χιούμορ; Θα ήταν ακόμα ερωτευμένος με τη Γιόκο; Θα συνέχιζε να τα χώνει στον McCartney ή θα συμφωνούσαν για κάνα "φιλανθρωπικό" reunion;

Δυστυχώς δεν θα μάθουμε ποτέ και τώρα πια μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. Μια ωραία υπόθεση όμως πάνω σ' αυτό έχω την εντύπωση πως έκανε ο μεξικανός σκηνοθέτης Αλφόνσο Κουαρόν στην έξοχη, από κάθε άποψη, ταινία του "Children Of Men". Η ταινία, που υποτίθεται ότι διαδραματίζεται το 2027, επιχειρεί μια πολυεπίπεδη σπουδή για το που βαδίζει η ανθρωπότητα στηριζόμενη όμως αποκλειστικά σε δεδομένα του σήμερα. Όπως και να'χει ο πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ένας κυνικός, πρώην ακτιβιστής που καλείται να βοηθήσει μια μαύρη γυναίκα που είναι η μοναδική εγκυμονούσα του κόσμου απ' το 2009!

Στη συγκεκριμένη ταινία λοιπόν υπάρχει ένας ρόλος-κλειδί (που υποδύεται εκπληκτικά ο Michael Caine) που έχω σοβαρές υποψίες ότι βασίζεται στην συγκεκριμένη εικασία. Πως δηλαδή θα ήταν σήμερα ο Lennon.
O Caine λοιπόν είναι ένας ηλικιωμένος χίπης που ζει στην βρετανική εξοχή με την, σε κατάσταση φυτού, γυναίκα του (ίσως η φαντασίωση πολλών θαυμαστών του Lennon!), πρώην πολιτικοποιημένος σκιτσογράφος με μπόλικο σαρκαστικό χιούμορ που ζει ουσιαστικά με το παρελθόν,καπνίζει μαριχουάνα, φιλοσοφεί και χλευάζει το, αμφισβητούμενο, μέλλον των ανθρώπων. Εκτός από όλα αυτά και σε συνδυασμό με τα προφανή κοινά εμφανισιακά στοιχεία του ήρωα με τον Lennon (τα στρόγγυλα γυαλιά, σήμα κατατεθέν, και τα μακριά μαλλιά) η άποψη αυτή ενισχύεται αρκετά από την εμμονή που δείχνει η ταινία με την βρετανική μουσική σκηνή και τις συνεχείς αναφορές της σε αυτήν.

Αναγνωρίζω βέβαια πως αυτή είναι μια αρκετά αυθαίρετη θεωρία, αλλά φεύγοντας απ' την ταινία δε μπορούσα να το βγάλω απ' το μυαλό μου. Άλλωστε θα μου άρεσε να ζούσε ο Lennon και να ήταν κάπως έτσι...

Respect

2006-11-08T00:50:00.002+02:00

Δε μπορώ να πω πολλά πράγματα για τον Σάββα Κωφίδη. Αποτελεί έναν ποδοσφαιρικό ήρωα της παιδικής μου ηλικίας, όχι τόσο για την (σπουδαία) αγωνιστική του δράση, αλλά για την εν γένει παρουσία του μέσα στο γήπεδο, για την ανεμίζουσα χαίτη του ως μόνιμο σύμβολο της απουσίας οποιουδήποτε συμβιβασμού, για την σεμνότητά του και πάνω απ' όλα για την άδολη κι αδιαπραγμάτευτη αγάπη του για τον Ηρακλή.

Ο Σάββας ήταν και είναι μια ιδιαίτερα ξεχωριστή φιγούρα για τα δεδομένα του ελληνικού ποδοσφαίρου, χωρίς ποτέ να προσπαθήσει να εξαργυρώσει με οποιονδήποτε τρόπο την διαφορετικότητά του αυτή. Είναι ένας άνθρωπος με πολύ δυνατή προσωπικότητα και άποψη, που ουδέποτε όμως δεν καταδέχθηκε να υψώσει τη φωνή του για να την επιβάλλει. Μιλάει ψυθιριστά και με σεβασμό για όλους, αλλά δε μασάει τα λόγια του. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά του τον έχουν κάνει αγαπητό σε όλο τον φίλαθλο κόσμο ανεξαρτήτου οπαδικών προτιμήσεων. Πάνω απ' όλα όμως ο Κωφίδης είναι το σύμβολο για όλους τους Ηρακληδείς, που βλέπουν στο πρόσωπό του να εκφράζονται όλες οι αξίες της ομάδας τους. Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως ο Κωφίδης βρίσκεται στη συνείδηση των φιλάθλων του Ηρακλή στο ίδιο επίπεδο με τον αξεπέραστο Β. Χατζηπαναγή.

Ο Σάββας Κωφίδης δεν είναι πλέον προπονητής του Ηρακλή. Είναι προφανές ότι ο οργανισμός του δε μπόρεσε ν' αντέξει όλη την αθλιότητα που επικρατεί στους χώρους του ελληνικού ποδοσφαίρου. Κατάφερε παρόλ' αυτά να φύγει αλώβητος και αξιοπρεπής δίχως να αλλάξει ούτε στο ελάχιστο τις πεποιθήσεις του. Προφανώς το μακρύ του μαλλί δεν τον άφησε να συμβιβαστεί ούτε και τώρα...

Έλεος!

2006-11-02T11:47:00.002+02:00

Σήμερα έχω μια αποκλειστική πληροφορία. Αν δείτε πουθενά τη Μαριέττα Γιαννάκου-Κουτσίκου (για να μη ξεχνιόμαστε) να είναι τρομοκρατημένη και τον Καραμανλή πανικόβλητο να σκέφτεται σοβαρά την παραίτηση μην ψάχνεστε να βρείτε τι συμβαίνει (όχι δεν μας επιτέθηκαν οι Τούρκοι): η γενική συνέλευση του Τμήματος Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου στη Μυτιλήνη αποφάσισε χθες προειδοποιητική κατάληψη στα κτίρια της σχολής!
Μετά από αυτή την σκληρή προειδοποιητική(έτσι προς πάσα κατεύθυνση) πρωτοβουλία, όλα τα μέλη της κυβέρνησης πρέπει να έχασαν πραγματικά τον ύπνο τους...

Κατά διαόλου πάμε...

2006-10-30T21:14:00.002+02:00

Το 2004 γυρίστηκε μια ταινία βασισμένη εν πολλοίς στη ζωή του Ray Charles, με τον ομολογουμένως εφάνταστο τίτλο "Ray". Όσοι την έχουν δει ίσως θα θυμούνται μια σκηνή κάπου στην αρχή της ταινίας, όπου, ενώ ο RC (άσημος ακόμη) παίζει σ' ένα club με την μπάντα του, κάποιοι οργισμένοι θρησκόληπτοι διακόπτουν τη συναυλία.

-Μα τι τρέχει; απόρησε ο Charles.
-Είστε σατανάδες, θα πάτε όλοι στην κόλαση! Πήρατε την gospel, τη μουσική του Θεού και την ξεφτιλίζετε. Σταματήστε τώρα!

Μετά από αυτόν τον φιλικό διάλογο τα αποτελέσματα ήταν τα εξής: α) ένας σαξοφωνίστας του Charles είδε κατάματα την αλήθεια και αποχώρησε άμεσα απ' το διαβολικό συγκρότημα, β) οι θρησκόληπτοι αφού διέπραξαν το ιεραποστολικό τους καθήκον κι έσωσαν μια παραστρατημένη ψυχή αποχώρησαν προφανώς ικανοποιημένοι, γ) όλοι οι υπόλοιποι αφού έριξαν ένα δυνατό γέλιο, συνέχισαν να χορεύουν στους ρυθμούς της μουσικής του Θεού...

Αυτή η αστεία σκηνή μου ήρθε αμέσως στο μυαλό μόλις είδα χθες στην TV κάποιους, λιγοστούς, παλιοημερολογίτες να διαδηλώνουν έξω απ' το μαγαζί όπου εμφανίζεται ο αντί-Χριστος (κατά κόσμον Τζιμάκος), επειδή προσβλήθηκε το θρησκευτικό τους αίσθημα από τις αφίσες του καλλιτέχνη, αξιώνοντας μάλιστα να σταματήσουν οι παραστάσεις.

Αν βέβαια η σκηνή αυτή μοιάζει αστεία όταν τη βλέπεις το 2004 σε μια ταινία που η υπόθεσή της εκτυλίσσεται στη δεκαετία του '50 στον αμερικανικό Νότο, το να τη βλέπεις στη Θεσσαλονίκη του σήμερα είναι σίγουρα εξαιρετικά θλιβερή. Φυσικά η ωραία εικόνα συμπληρώθηκε από τους τοπικούς άρχοντες (τρομάρα μας) να κάνουν δηλώσεις κατά μιας παράστασης που ΔΕΝ είχαν δει.

Όσο ο φανατισμός κι η μισαλλοδοξία θα πλασάρονται στην Ελλάδα για ιδανικά, δυστυχώς άνθρωποι σαν τον Χριστόδουλο και τον Ψωμιάδη θα κάνουν κουμάντο. Που καιρός για τέχνη τώρα...

Modern Times

2006-10-25T16:41:00.003+03:00

Με τόν τίτλο "Μοντέρνοι Καιροί" κυκλοφόρησε τον Αύγουστο το τελευταίο πόνημα του Bob Dylan. Φυσικά τίποτα το μοντέρνο δεν υπάρχει στο άλμπουμ. Όλα είναι παλιοκαιρίτικα και, λίγο-πολύ, γνώριμα. Ο τίτλος μοιάζει περισσότερο (αυτο)σαρκαστικός και κάπως υπαινικτικός. Όσοι όμως περιμένουν ρητορείες και αφορισμούς για τη σύγχρονη εποχή και τα ήθη της μάλλον θα απογοητευτούν. Ο Dylan ακόμα και στα 65 του χρόνια φαίνεται να αρνείται τον ρόλο του προφήτη που παλεύουν, χρόνια τώρα, πολλοί να του προσδώσουν. Αντιθέτως μιλάει για όλα τα θέματα που τον απασχολούν με χαλαρότητα, ειλικρίνεια, σκεπτικισμό, απαισιοδοξία και πείσμα για ζωή δυσανάλογο της ηλικίας του, με την χαρακτηριστική, γερασμένη πια, φωνή του και τη συνοδεία όμορφων μπλουζ ήχων.

Ο Dylan συνήθιζε πάντοτε να κατασκευάζει γρίφους είτε με τα τραγούδια του είτε με την εν γένει παρουσία του. Γρίφους δυσεπίλυτους (αλλά όχι κενούς περιεχομένου) που απασχολούσαν για χρόνια, και απασχολούν ακόμα, κοινό και κριτικούς. Αυτό όμως που έχει πάντα τη μεγαλύτερη σημασία σε όλα τα πράγματα είναι το έργο που παράγει ο καθένας, τα τραγούδια στην συγκεκριμένη περίπτωση. Κι απ' αυτά ο Dylan έχει γράψει ουκ ολίγα σπουδαία. Και χωρίς να χρωστάει σε κανέναν τίποτα, σνομπάρει επιδεικτικά την συνταξιοδότηση και μας προσφέρει απλόχερα ακόμα δέκα διαμαντάκια. Τα σέβη μας κύριε Dylan!

Everybody' s going and I want to go too
Don't want to take a chance with somebody new
I did all I could and I did it right there and then
I've already confessed - no need to confess again

2006-09-10T00:44:00.003+03:00

Blue skies over my head
Give me another reason to get out of bed
Blue skies shine in my face
Give me another woman to take her place

Ain't got no money, cupboards are bare
No cigarettes, and the kids got nothing to wear
She walked out without a word
Now the only sound left is that morning bird

Singing, blue skies over my head
Give me another reason to get out of bed
Blue skies shine in my face
Give me another woman to take her place
Give me another woman to take her place

"Blue skies" by Tom Waits